680.

680. u drugim kalendarima
Gregorijanski kalendar	680; DCLXXX
Ab Urbe condita	1433
Asirski kalendar	5430
Bengalski kalendar	87
Berberski kalendar	1630
Budistički kalendar	1224
Burmanski kalendar	42
Bizantijski kalendar	6188–6189
Kineski kalendar	己卯年 (Zemljani Zec); 3376 ili 3316; — do —; 庚辰年 (Metalni Zmaj); 3377 ili 3317
Koptski kalendar	396–397
Diskordijanski kalendar	1846
Etiopijski kalendar	672–673
Hebrejski kalendar	4440–4441
Hindski kalendari
- Vikram Samvat	736–737
- Šaka Samvat	602–603
- Kali Juga	3781–3782
Holocenski kalendar	10680
Iranski kalendar	58–59
Islamski kalendar	60–61
Julijanski kalendar	680; DCLXXX
Korejski kalendar	3013
Minguo kalendar	1232 prije Tajvana; 民前1232年
Seleukidska era	991/992 AG
Tajlandski solarni kalendar	1222–1223
	Ova kutija: pogledaj; razgovor; uredi;

Godine:

Decenije:

Vijekovi:

◄ | 6. vijek | 7. vijek | 8. vijek | ►

Godina 680. (DCLXXX) bila je prijestupna godina koja počinje u nedjelju u julijanskom kalendaru. Oznaka 680. za ovu godinu se koristi od ranog srednjeg vijeka, kada je kalendarska era Anno Domini u Evropi postala glavnom metodom označavanja godina.

Događaji

Bizantijsko-bugarski rat: Bugari pod Asparuhom pokoravaju zemlju današnje Bugarske, sjeverno od Balkanskih planina. Car Konstantin IV predvodi kombinovanu kopnenu i pomorsku operaciju protiv osvajača i opsjeda njihov utvrđeni logor u Dobrudži.^[1]
Bitka kod Ongala: Bizantijska vojska (25.000 ljudi) pod Konstantinom IV poražena je od Bugara i njihovih slavenskih saveznika u delti Dunava. Bugarska konjica prisiljava Bizantijce na bijeg, dok Konstantin (koji pati od bolova u nozi) putuje u Nesebar na liječenje.

Jazid I, sin Muavije I, postaje šesti halifa (drugi emevijski halifa), ali Kufani u Mezopotamiji se pobunjuju i pozivaju Husejn ibn Alija (unuka Muhamemda) da preuzme prijestolje.
10. oktobar – Bitka na Kerbeli: Snage pod Jazidom I ubijaju Husejn ibn Alija i njegove najbliže pristalice.^[2] Ovaj događaj dovodi do građanskog rata poznatog kao Druga fitna.
Pobuna u Medini nakon smrti al-Husejna: Abdullah ibn Zubejr, Aišin nećak, proglašen je halifom u Medini od strane Kurejšija pobunjenih zbog Husejnovog ubistva. Vojska iz Damaska zauzima Medinu krajem augusta 683. godine, a zatim opsjeda Meku od 25. septembra do 27. novembra 683. godine, kada je i Kaba spaljena. Opsada je ukinuta nakon vijesti o smrti Jazida 11. novembra 683. godine. Njegov brat Muavija II ga nasljeđuje, ali umire od kuge (683. godine). Kalbidi određuju Marvana koji postepeno pobjeđuje neprijatelje, spašavajući dinastiju Emevida.

Kralj Wamba je svrgnut nakon 8-godišnje vladavine i prisiljen je da se povuče u manastir. Nasljeđuje ga Erwig, koji postaje vladar Vizigotskog kraljevstva.
Kralj Perctarit postavlja svog sina Cuniperta za suvladara Lombardskog kraljevstva. Potpisuje formalni mirovni sporazum s Konstantinom IV.
Pipin od Herstala postaje gradonačelnik Palače Austrazije.
Emporij (trgovački grad) Dorestad je osnovan blizu ušća Rajne i ubrzo postaje glavno trgovačko naselje u regiji Sjevernog mora (približan datum).

Kralj Cædwalla od Wessexa postaje previše ambiciozan u borbi za vlast sa svojim rivalom, kraljem Centwineom, za vrhovnu vlast nad Wessexom. Protjeran je u šume Chiltern i Andred.^[3]

U Japanu, princeza Uno Sarara se razbolijeva, a car Tenmu započinje izgradnju hrama Jakuši-ji (prefektura Nara). On izdaje naređenje za 100 ljudi da postanu svećenici, želeći da tako oporavi hram.
U Indiji je Čalukja Vinajaditja naslijedio svog oca Vikramaditju I (umro je 696. godine). Vladao je u miru, primajući danak od Pallava i južnih dinastija.

27. mart: Otvaranje Rimskog sabora, sazvanog radi pripreme za Carigradski sabor.
17. septembar – Teodor Tarski, nadbiskup Canterburyja, saziva sinod u Hatfieldu koji Englesku crkvu čisti od bilo kakve povezanosti s jeresju monotelitizma.^[4]
7. novembar – Treći Carigradski sabor (Šesti ekumenski sabor) otvara se u Konstantinopolu, a završava se 16. septembra 681. godine. Sabor obnavlja vjersku ortodoksiju. Bizantijsko carstvo se približava Zapadu, ali napušta monofizitsko i monotelistko stanovništvo istočnih provincija koje su zauzeli Arapi.^[5] Crkva proklinje islam, Kuran, islamskog proroka i ummet (islamsku zajednicu) u rezolucijama održanog sabora.^[6]
Wilfrid se vraća u Northumbriju, uz papinu podršku, ali ga kralj Ecgfrith zatvara i ponovo progoni. Putuje u Kraljevinu Sussex i počinje evangelizirati narod.
Kralj Merewalh od Magonsætea osniva manastir Wenlock Priory u Shropshireu, Engleska, imenovavši svoju kćer Milburgu za benediktinsku opaticu.
Približan datum
- Bonifacije započinje svoje obrazovanje u engleskom keltskom kršćanskom manastiru, vjerovatno u Exeteru blizu svog rodnog mjesta i jednom od mnogih manastira koje su izgradili lokalni zemljoposjednici i crkveni ljudi.^[7]
- Knjiga iz Durrowa nastala je, vjerovatno u Northumbriji ili na ostrvu Iona u škotskim Unutrašnjim Hebridima.

↑ Bury, John Bagnall (1889). A History of the Later Roman Empire from Arcadius to Irene. Vol. II. London: Macmillan. pp. 333–334.
↑ Gordon, Matthew (2005). The Rise of Islam. Greenwood Press. ISBN 978-0-313-32522-9. pp. 144–146.
↑ Kirby, D. P. (1992). The Earliest English Kings. London: Routledge. ISBN 0-415-09086-5. p. 119.
↑ Collier, Jeremy; Barham, Francis Foster (1840). An Ecclesiastical History of Great Britain. Vol. 1. London: William Straker. p. 250.
↑ Histoire de l'église, par Antoine Henri de Berault-Bercastel. Éditeur J.B. Broulhiet, 1809
↑ Mohamed Talbi, Afin que mon cœur se rassure, éd. Nirvana, 2010, p. 306
↑ Schieffer, Theodor (1972) [1954]. Winfrid-Bonifatius und die christliche Grundlegung Europas (in German). Wissenschaftliche Buchgesellschaft. ISBN 3-534-06065-2. pp. 76–77, 103–105.

Commons logo

Commons ima datoteke na temu: 680.