آنسپراند

آنسپراند
زادهٔ	۱ ژانویهٔ ۰۶۵۷
درگذشت	۱ ژانویهٔ ۰۷۱۲ پاویا
ملیت	پادشاهی لمباردها

آنسپراند (انگلیسی: Ansprand; ۱ ژانویهٔ ۰۶۵۷ – ۱ ژانویهٔ ۰۷۱۲) در سال ۷۱۲ برای مدت کوتاهی پادشاه لومباردها بود. پیش از آن، او دوک آستی و نایب‌السلطنه در دوران اقلیت لیوتپرد (۷۰۰–۷۰۱) بود. او در نووارا توسط راگینپرد شکست خورد و در طول جنگ بعدی بر سر جانشینی تبعید شد و در سال ۷۰۲ به دربار تئودبرت، دوک باواریا، گریخت.

در سال ۷۱۱، او با ارتش بزرگی از دوک بازگشت. بسیاری از اتریشی‌ها (مردان ونیز و شرق) به نایب‌السلطنه بازگشته پیوستند و نبردی در نزدیکی پاویا، بین نیروهای او و نیروهای شاه آریپرت دوم، که تاج و تخت را غصب کرده بود، درگرفت. آریپرت وقتی جزر و مد علیه او شد، به پایتخت خود گریخت، اما گنجینه‌ها را احتکار کرد و سعی کرد شبانه به گل برود. او در رودخانه تیچینو غرق شد و آنسپراند به عنوان حاکم اعلام شد.

او در ماه مارس به تخت سلطنت نشست و در ماه ژوئن درگذشت و تنها پسر بازمانده‌اش، لیوتپرند، پادشاهی را به جا گذاشت. او با تئودلیندا (متولد قرن هشتم) ازدواج کرد و پدر ایمبرگ بود.

زندگی‌نامه

دوک آستی از سال ۶۸۸، پس از مرگ پادشاه کونیپرت، او نیابت سلطنت پسر خردسال پادشاه تازه فوت شده، لیوتپرت، را به عهده گرفت. آنسپراند مجبور شد با شورش دوک تورین، راگیمپرت، که تنها هشت ماه پس از جانشینی رخ داد، روبرو شود. راگیمپرت در اوایل سال ۷۰۱ در نزدیکی نووارا با او روبرو شد و با وجود حمایت دوک برگامو، روتاریت، شکست خورد.

پس از مرگ راگیمپرت، هنوز در سال ۷۰۱، آنسپراند و روتاریت دوباره تلاش کردند تا لیوتپرت را به تخت بنشانند و موفق شدند پسر و جانشین راگیمپرت، آریپرت دوم، را شکست داده و به اسارت بگیرند. با این حال، پس از مدت کوتاهی، آریپرت فرار کرد و در نبردی با نایب‌السلطنه لیوتپرت روبرو شد و او را در پاویا (۷۰۲) شکست داد. آنسپراند ابتدا در جزیره کوماسینا پناه گرفت، سپس با دوک باواریا، تئودبرت، از طریق چیاوانا و سپس چور، به آنجا رفت. آریپرت خانواده‌اش، همسرش تئودورادا، و فرزندانش آرونا، ایمبرگا و سیگیپراند را که به طرز وحشتناکی مثله کرده بود، زندانی کرد. تنها پسر بسیار کوچکش، لیوتپراند، زنده ماند و به پدرش بازگردانده شد و در باواریا به او پیوست.

در آغاز سال ۷۱۲، او موفق شد ارتشی را در باواریا جمع‌آوری کند و به لمباردی حمله کند. نبردی که تا شب ادامه داشت، در ماه مارس رخ داد و نتیجه‌ای نامشخص داشت. به نظر می‌رسید آریپرت دست بالا را دارد، به طوری که باواریایی‌ها در آستانه ترک میدان بودند، اما او اشتباه بزرگی مرتکب شد و فوراً به پاویا بازگشت. سربازانش که از آنچه که آن را عملی بزدلانه می‌دانستند، آزرده خاطر شده بودند، او را رها کردند و آریپرت در تلاش برای فرار جان باخت. آنسپراند سپس به عنوان پادشاه معرفی شد، که هم توسط کسانی که غصب لیوتپرت توسط راگیمپرت و آریپرت دوم را دوست نداشتند، و هم توسط هواداران خود آریپرت که مجذوب کاریزمای او شده بودند، حمایت می‌شد. او بلافاصله پسرش لیوتپرت را با تاج و تخت مرتبط کرد، که تنها سه ماه بعد پس از مرگش جانشین او شد. سپس برادرزاده آنسپراند، هیلدبراند، جانشین لیوتپرت شد.

او در کلیسای کوچک سنت آدریانو در کلیسای سانتا ماریا آله پرتیچه در پاویا، که در نزدیکی یک گورستان بت‌پرستان لومبارد ساخته شده بود و همان‌طور که از نامش پیداست، با وجود پرتی‌های تدفینی مشخص می‌شد، به خاک سپرده شد. این مجموعه که لیوتپرت بعداً در آن دفن شد، دیگر وجود ندارد. بین سال‌های ۱۱۶۹ تا ۱۱۸۰، طبق خواسته لیوتپرت، هر دو به همراه بقایای سنت آگوستین به کلیسای جامع سن پیترو در سیل دورو منتقل شدند.

منابع

• Balzaretti, Ross (2005). "Masculine Authority and State Identity in Liutprandic Italy". In Pohl, Walter; Erhart, Peter (eds.). Die Langobarden: Herrschaft und Identität. Austrian Academy of the Sciences. pp. 361–382. ISBN 978-3-7001-3400-8.
• Bauer, Susan Wise (2010). The History of the Medieval World: From the Conversion of Constantine to the First Crusade. New York: W. W. Norton & Company. ISBN 978-0-393-05975-5.
• Christie, Neil (1998). The Lombards: The Ancient Longobards. Malden, MA: Blackwell. ISBN 0-631-18238-1.
• Collins, Roger (1999). Early Medieval Europe, 300–1000. New York: St. Martin’s Press. ISBN 978-0-312-21885-0.
• Delogu, Paolo (2006). "Lombard and Carolingian Italy". In Rosamond MicKitterick (ed.). The New Cambridge Medieval History. Vol. II [c.700–c.900]. Cambridge; New York: Cambridge University Press. pp. 290–319. ISBN 978-0-521-36292-4.
• Everett, Nicholas (2000). "Literacy and the Law in Lombard Government". Early Medieval Europe. 9 (1): 93–127. doi:10.1111/1468-0254.00061.
• Frassetto, Michael (2003). Encyclopedia of Barbarian Europe: Society in Transformation. Santa Barbara, CA: ABC-CLIO. ISBN 978-1-57607-263-9.
• Gaetal, Raffaele; Minozzil, Simona; Fornaciaril, Antonio; Giuffral, Valentina; Riccomil, Giulia; Lubritto, Carmine; Fornaciari, Gino (2020). "Exhumation and Anthropological Study of the Skeletal Remains Attributed to Liutprand, King of the Lombards (c. 690-744 AD)". Medicina Historica. 4 (2): 1–7.
• Ghosh, Shami (2015). Writing the Barbarian Past: Studies in Early Medieval Historical Narrative. Brill. ISBN 978-9-00430-522-9.
• Hallenbeck, Jan T. (1982). "Pavia and Rome: The Lombard Monarchy and the Papacy in the Eighth Century". Transactions of the American Philosophical Society. 72 (4): 1–186. doi:10.2307/1006429.
• Heath, Christopher (2021). "Morbidity and Murder. Lombard Kingship's Violent Uncertainties 568–774". In Christopher Heath; Robert Houghton (eds.). Conflict and Violence in Medieval Italy, 568–1154. Amsterdam: Amsterdam University Press. pp. 63–86. ISBN 978-9-04853-620-7.
• Herrin, Judith (1989). The Formation of Christendom. Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 0-691-00831-0.
• Herrin, Judith (2020). Ravenna: Capital of Empire, Crucible of Europe. Princeton and Oxford: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-15343-8.
• Kaldellis, Anthony (2024). The New Roman Empire: A History of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-754932-2.
• McKitterick, Rosamond (2004). History and Memory in the Carolingian World. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-82717-1.
• Nelson, Janet (2019). King and Emperor: A New Life of Charlemagne. Oakland: University of California Press. ISBN 978-0-520-31420-7.
• Palmer, James (2015). The Apocalypse in the Early Middle Ages. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 1-107-08544-6.
• Paul the Deacon (2003). History of the Lombards. Translated by William Dudley Foulke. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-1079-4.
• Riché, Pierre (1993). The Carolingians: A Family Who Forged Europe. Translated by Michael Idomir Allen. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. ISBN 978-0-8122-1342-3.
• Sommar, Mary E. (2020). The Slaves of the Churches: A History. Oxford; New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-007328-2.
• Wickham, Chris (2009). The Inheritance of Rome: Illuminating the Dark Ages, 400–1000. Viking. ISBN 978-0-670-02098-0.
• Wickham, Chris (2016). Medieval Europe. New Haven and London: Yale University Press. ISBN 978-0-300-20834-4.
• Wolfram, Herwig (1997). The Roman Empire and its Germanic Peoples. Berkeley and Los Angeles: University of California Press. ISBN 0-520-08511-6.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ansprand». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۵.