Centeo

Centeo
Nome taxon     Secale cereale Carl von Linné 1753  Nome curto     S. cereale (mul)  Nome común     Centeo (gl)
Instancia de taxon colleita de grans  Uso planta útil planta medicinal forraxe cereal
Características  Fonte de centeo rye bran (en)  Categoría taxonómica especie
Clasificación taxonómica
Reino Plantae  Orde Poales  Familia Poaceae  Tribo Triticeae  Xénero Secale  Especie Secale cereale L., 1753 Secale cereale
Localización  Invasora en República Popular da China  Área de distribución República Popular da China Fujian Pequín Xinjiang
Fontes e ligazóns Freebase /m/0cl3b UNII 12M71ST1GZ ITIS 42090 OTT 553015 CoL 4W83N EOL 1115159 WFO wfo-0000898524  Descrito pola fonte Enciclopedia soviética armenia, volume 1  Páxina(s): 488 Flora Reipublicae Popularis Sinicae, volume 9(3) (en)  Páxina(s): 37 Encyclopædia Britannica  Tema: 1911 Encyclopædia Britannica/Rye (en) The New Student's Reference Work  Tema: The New Student's Reference Work/Rye (en) Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron  Tema: Q24483196 , Q24483200 Dicionario razonado da gran lingua rusa  Tema: Q30195019 Pequeno dicionario enciclopédico de Brockhaus e Efron  Tema: Q24736672 Enciclopedia da natureza de Armenia
Wikidata G:Commons C:Commons

Secale cereale

O centeo (Secale cereale (L.) M.Bieb.) é unha gramíneas que se cultiva polo seu gran e como planta forraxeira. É un membro da familia do trigo e relaciónase estreitamente co orxo. | O gran do centeo utilízase para facer fariña (fariña centea) e na industria da alimentación. É altamente tolerante á acidez do solo. O primeiro uso posible do centeo doméstico remóntase a Abu Hureyra ao norte de Siria, no val do río Éufrates no Paleolítico tardío. É un cultivo común en Galiza, sendo a fariña centea unha das máis empregadas noutrora para facer pan.

Etimoloxía

O termo centeo provén da denominación latina centenum, -i, derivado do numeral centeni 'de cen en cen', polos moitos grans que produce cada planta.

Descrición

O centeo é unha planta anual de 110 a 160 cm de altura, que florea de maio a xullo, facendo unha inflorescencia en espiga duns 20 a 30 cm de longo (máis longa ca do trigo), follas de 5 a 10 mm de largo. Glumas das espigas de 6 a 15 mm sen contar as arganas; lemna (gluma inferior) de 7 a 15 mm, con aresta normalmente de 2 a 5,5 cm. O gran como todas as gramíneas denomínase cariópside. Considéranse que o Irán é o país de orixe desta especie.

Ten un sistema radicular fasciculado semellante ao do trigo, aínda que máis desenvolvido ca este. Esta é unha das razóns da súa grande rusticidade. O talo é longo e flexíbel. As follas son estreitas. Coma no caso do orxo, as espiguillas non teñen pedúnculo e fican todas unidas directamente ao raque, correspondendo unha soa a cada dente deste. As glumas son alongadas e agudas no seu ápice. As vilosidades pola súa parte dorsal, prolónganse nunha longa aresta. Cada espiguilla produce tres flores, pero só son fértiles dúas. A espiga é magra e longa.

Parasitos

O centeo vese afectado por un fungo parasito, o cornizó Claviceps purpurea, cuxo consumo accidental xunto co cereal era a causa do ergotismo. Tamén é chamado cornello, dentón, gran de corvo ou caruncho.

Usos

Pan centeo

Un dos usos deste cereal é o de elaborar coa súa fariña pan centeo, moi empregado noutrora en Galiza, sendo un referente nacional canto á cantidade e calidade. Coa fariña centea faise pumpernickel, moi usado en Europa do norte e do leste. Tamén se fai o familiar knäckebröd.

A fariña de centeo ten baixo contido en glute en comparanza coa fariña triga, e contén máis proporción de fibras solúbeis.

Outros dos seus usos é a fabricación de whisky de centeo, e como medicina alternativa na súa forma líquida, coñecida como "extracto de centeo"; un líquido obtido do centeo e semellante ao extraído do pasto de trigo. Entre os seus supostos beneficios inclúense a mellora do sistema inmune, o incremento dos niveis de enerxía e mellora da situación fronte as alerxias, aínda que non existe evidencia clínica da súa eficacia. Dise tamén que podería ser activo na prevención do cancro de próstata.

Coa súa palla facíanse as cubertas (colmados) das pallozas e outras construcións populares en Galiza e outros lugares de Europa coma Inglaterra e Irlanda. Tamén coa palla se fan bonecos de xoguete. Indicacións: úsase como laxante lixeiro, nutritivo.

Sinonimia

• Secale turkestanicum Bensin
• Triticum cereale (L.) Salisb.
• Triticum secale Link

Produción e consumo

Primeiros dez produtores — 2005 (millóns de toneladas)
Rusia	3,6
Polonia	3,4
Alemaña	2,8
Belarús	1,2
Ucraína	1,1
China	0,6
Canadá	0,4
Turquía	0,3
Estados Unidos	0,2
Austria	0,2
Total Mundial	13.3
Source: FAO

Minerais
Calcio	33 mg
Ferro	2,67 mg
Magnesio	121 mg
Fósforo	374 mg
Potasio	264 mg
Sodio	6 mg
Zinc	3,73 mg
Cobre	0,450 mg
Magnesio	2,680 mg
Selenio	0,035 mg

O centeo medra primariamente en Europa do leste, centro e norteña: norte de Alemaña, Polonia, Ucraína, Belarús, Lituania, Letonia e cara Rusia central e do norte. Tamén prospera en América do Norte: no Canadá, nos Estados Unidos, América do Sur: na Arxentina, no Brasil, Asia: Turquía, Kazakhstán, e norte da China.

Os niveis da súa produción seguen a decaer en moitas das nacións produtoras por mor á menor demanda. Por exemplo a produción rusa pasou de 13,9 millóns de Tm en 1992 a 3,4 Mt en 2005. E Polonia - 5,9 Mt en 1992 a 3,4 Mt en 2005; Alemaña - 3,3 Mt & 2,8 Mt; Belarús - 3,1 Mt & 1,2 Mt; China - 1,7 Mt & 0,6 Mt; Kazakhstán - 0,6 Mt & 0,02 Mt.

Moito do centeo consómese localmente, e só se exporta a países veciños, non mundialmente.

Contraindicacións

O centeo, así como o trigo, a cebada, a avea, a espelta, o camut e o malte, posúen glute na súa composición. Deste xeito, non o deben consumir quen padeza enfermidade celíaca. As persoas intolerantes ao glute, se consomen alimentos con esta substancia, tráelles como consecuencia unha deterioración nas mucosas do intestino delgado, prexudicando o organismo e a absorción de diversos nutrientes. Porén, existen unha serie de cereais que non teñen glute e poden consumir as persoas que padecen de celiaquía: o arroz, o millo, a quinoa, o millo miúdo (aínda que non ten glute, os celíacos non adoitan toleralo ben), o amaranto, o trigo sarraceno ou alforfón (realmente é un pseudo-cereal) e o sorgo. Así mesmo, a fariña de castaña tampouco ten glute.

O centeo na cultura popular galega

Coa fariña centea faise en Galiza o pan moreno, e mesturada coa de millo pan de mestura.

Cultívase en toda Galiza, sendo máis resistente có trigo e adaptábel a todas as terras, porén o pan, bastante utilizado na Galiza aldeá, é máis escuro. Durante séculos foi o cereal máis cultivado, sobre todo nas familias máis humildes e principalmente nas altas terras montañosas de Ourense, que por iso lle chamaban terras de pan. Ademais do pan centeo ou de mestura, a palla serve coma forraxe, alimento e cama do gado. Nalgunhas comarcas a palla ou colmo emprégase para a cubrición das vivendas (colmados). Antes da malla, a palla ponse en medas nas eiras.

Require rega no verán e a sega faise guichada nalgunhas zonas. Padece con frecuencia o cornizó ou caruncho (Claviceps purpurea), que se apodera do gran e que, mesturado con este e convertido tamén en fariña produce unha especie de gangrena seca a quen o come. Por iso cómpre peneiralo ben para tiralo e non o levar ao muíño.

Adoita considerarse o día de San Bernabeu, o 11 de xuño, como o día idóneo para a súa sega.

Expresións

• Mallar nun coma nun centeo verde mallar nunha persoa sen contemplación algunha.

Refraneiro

• Centeo alto ou baixo, en maio espigado, que tardeiro ou temperau, en maio ha telo grau.
• O centeo basto na hucha, non no terreo.

Cantigueiro

• Eu casar ben me casaba,/ recear ben o receo,/ sinto de andar perguntando/ a como vale o centeo.
• Mariquiña da forneira/ se coceres faime un bolo,/ se mo fas, faimo de trigo,/ que centeo non cho como.

Galería de imaxes

• 
  Ilustración dunha leira de centeo en Rusia, por Ivan Shishkin en 1878.
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Véxase tamén