यमकवग्ग

तिपिटक
		विनय पिटक
		सुत्त- विभंग खन्धक परि- वार
		सुत्त पिटक
		दीघ निकाय मज्झिम निकाय संयुत्त निकाय
		अंगुत्तर निकाय खुद्दक निकाय
		अभिधम्म पिटक
		ध॰सं॰ विभं॰ धा॰क॰ पुग्॰ क॰व॰ यमक पट्ठान

यमकवग्ग बुद्ध धर्मया तिपितक ग्रन्थया सुत्तपितकया खुद्दकनिकायया धम्मपदया छगु भाग ख। थ्व वग्ग बाय् पुचः बौद्ध संस्कृतिइ भगवान बुद्धया हे वाणीया रुपय् नालेगु या। थ्व ज्वः नःगु सूत्रतेत मुंकातःगु वग्ग बाय् पुचः ख। यमकवग्गय् सकलय् २०पु उपदेश दु। मनया भूमिका थुइकेबलय् झीगु जीवनयात गुकथं हितकर व अहितकर कर्मं आकार बी धकाः सीकेगु खँ थुकिलि कनातःगु दु।

धम्मपदया न्हापांगु अध्याय यमकवग्गयात “जोडीया अध्याय” वा “ज्वरा सूत्र” धकाः म्हसीकिगु या। थ्व वर्गय् प्रत्येक शिक्षा अःखः ज्वरा सूत्रय् खनेदु, गुकिलिं विपरीत मानसिक अवस्थां गुकथं तसकं पाःगु लिच्वः पिकाइ धकाः क्यनातःगु दु।

मू सन्देश धयागु मनया प्राथमिकता खः । बुद्धं स्यनाबिज्याःगु दु कि सकतां कर्म — बांलाःगु वा बांमलाःगु — मनं हे शुरु जुइ । अपवित्र मनं दुःख ब्वलंकी, शुद्ध मनं सुख ब्वलंकी ।

मू विषयवस्तु

मन दक्वसिबें न्ह्यःने लाः : झीगु बिचालं झीगु न्ववायेगु, ज्याखँ व अन्ततः झीगु भाग्ययात आकार बी ।

कारण व लिच्वः : हानिकारक बिचाः व कर्मं दुःख बी, गथे गाढाया घःचा द्वहंया तुति लिउलिउ वनी। भिंगु बिचालं गुबलें त्वःती मखुगु किचः थें सुख बी ।

नैतिक अनुशासन : क्रोधयात चीकेगु, संयम ब्वलंकेगु व मननशील आचरणया अभ्यास यायेगुलिइ बः बियातःगु दु ।

आत्मजिम्मेवारी: थःगु हे मन हे बन्धन व मुक्ति निगुलिंया स्रोत खः ।

सार

यमकवग्गं मानवीय अनुभवया द्वैध प्रकृतियात उजागर याःगु दु— क्रोध व शान्त, घृणा व करुणा, लापरवाही व मननशीलतां गुकथं बिस्कं पाःगु लिच्वः पिकाइ। थुकिं स्यनी कि शान्तिया लँपु थःगु हे मनय् प्रभुत्व कासें शुरु जुइ ।

स्वयादिसँ

• तिपिटक