Przejdź do zawartości

Autonomiczność okrętu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Autonomiczność okrętu – określana w dobach zdolność okrętu i jego załogi do nieprzerwanego przebywania na morzu w gotowości do wykonywania typowych zadań bojowych, bez uzupełniania zapasów[1].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Andrzej Bursztyński, Logistyczne determinanty autonomiczności okrętu [online], www.logistyka.net.pl, 2013 [dostęp 2025-05-03].