Przejdź do zawartości

Ethelfleda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ethelfleda
Æðelflǣd
Ilustracja
władca Mercji
Okres

od 911
do 918

Poprzednik

Aethelred

Następca

Aelfwynn

Dane biograficzne
Dynastia

Dynastia z Wesseksu

Data urodzenia

870

Data i miejsce śmierci

12 czerwca 918
Tamworth

Miejsce spoczynku

Gloucester

Ojciec

Alfred Wielki

Matka

Ealhswith

Małżeństwo

Aethelred

Dzieci

Aelfwynn

Ethelfleda, staroang. Æðelflǣd (ur. ok. 870, zm. 918) – władczyni Mercji od 911 do 918, zwana „żelazną damą Mercji” (ang. Iron Lady of Mercia). Córka króla Wessexu Alfreda Wielkiego i Ealhswith, żona Aethelreda, władcy Mercji.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się najpóźniej w 870 roku. Jej imię oznaczało „szlachetne piękno” lub „przepełniona szlachectwem”[1]. O jej dzieciństwie niewiele wiadomo, jedynie że najprawdopodobniej nie odebrała wykształcenia w takim stopniu, jak jej młodsze rodzeństwo[1].

W 886 roku jej ojciec Alfred odbił z rąk wikingów Londyn, który formalnie należał do królestwa Mercji. Być może wtedy też wydał córkę za ealdormana Mercji Aethelreda[1].

Prawdopodobnie już od 902 roku, ze względu na chorobę męża, faktycznie sprawowała władzę w Mercji. Po śmierci Aethelreda oficjalnie przejęła władzę, kontynuowała proces budowy fortów obronnych. W latach 912 do 915 zostało zbudowanych co najmniej dziewięć: Bridgnorth (912), Stafford (913), Tamworth (913), Eddisbury (914), Warwick (914), Chirbury (915) i Runcorn (915).

W roku 916 przeszła do ofensywy, atakując w odwecie za zamordowanie mnicha Walię i niszcząc Brecenanmere w hrabstwie Powys. Rok później wojska Ethelfledy odbiły Derby z rąk wikingów. W 918 zdobyła bez walki Leicester, a wikingowie z Jorku zadeklarowali jej swoją wierność. Nie zdążyła jednak zrealizować tej obietnicy. Zmarła 12 czerwca 918 w Tamworth[2].

Po śmierci

[edytuj | edytuj kod]

Została pochowana obok męża w opactwie św. Oswalda w Gloucester. Opactwo to ufundowała wraz z bratem Edwardem.

Władczynią Mercji została córka Ethelfledy, Aelfwynn. Jednak już w 918 została obalona przez swojego wuja Edwarda, który zdobył w ten sposób bezpośrednią władzę nad Mercją[3].

W kulturze

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Alex Burghart. Æthelflæd iron lady of Mercia. „BBC History Magazine”. 12, s. 61-63, sierpień 2011. Londyn: Bristol Magazines Ltd.. ISSN 1469-8552. 
  • Michał Madej, Aethelflaeda – kobieta, która broniła Anglię przed wikingami, „Acta Universitatis Lodziensis. Folia Historica” (105), 2019, s. 13–22, DOI: 10.18778/0208-6050.105.02, ISSN 2450-6990 [dostęp 2026-07-05].