Pumunta sa nilalaman

Adventus (seremonya)

Mula sa Wikipedia, ang malayang ensiklopedya

Sa Imperyong Romano sa panahon ng Huling Sinauna, ang adventus (Sinaunang Griyego: ἀπάντησις, romanisado: apántēsis, lit. na 'escort') ay isang seremonyang isinasagawa upang ipagdiwang ang pagdating (Latin: adventus ) sa isang lungsod ng isang emperador ng Roma o iba pang mga dignitaryo.[1][2][3] Ang imperyal na adbentura ay ang "seremonyal par excellence" ng panahong iyon, na ipinagdiriwang kapuwa ang pagdating ng emperador at ang basbas ng presensiya mismo ng imperyo sa seguridad ng lungsod.[4]: 18 [5] Ginagamit din ang termino upang tumukoy sa mga artistikong paglalarawan (karaniwan ay sa mga eskultura na may relyebe, kabilang ang mga barya) ng mga naturang seremonya.

Palalamutihan ang lungsod para sa okasyon, isang pampublikong prosesyon ang lalabas ng lungsod upang salubungin at tanggapin ang mga pinarangalan habang naglalakbay, at pagkatapos ng ritwal na paghatid sa kanila papunta sa bayan, isang panehiriko ang ihahatid bilang parangal sa kanila, na susundan ng isang pagdiriwang at mga laro.[6] Ang 'kabaligtaran' nito ay ang profectio.[7] Bukod sa mga emperador, ang mga gobernador ng mga lalawigan ng Roma at mga obispo ay maaaring tanggapin ng isang adventus.[6]

Ang "adventus" ni Kristo sa Jerusalen noong ika-6 na siglo na mga Ebanghelyong Rossano

Para sa isang emperador, lalo na ang isang bagong luklok o umagaw ng kapangyarihan, ang pagdiriwang ng isang adventus ay nagpapatunay sa pagiging lehitimo ng pinuno, na nagpapakita ng pagsang-ayon (Latin: consensus) ng mga tao ng pinamumunuang lungsod, at ang mga pangyayari ay muling ginawa at isinasagisag sa ikonograpiya at sining ng imperyo.[8][9] Mula sa panahon ni Dakilang Constantino (r. 306–337) pagdating sa Roma matapos talunin ang kaniyang karibal na si Augustus Majencio (r. (306–312) sa Labanan sa Tulay Milvio, ang mga seremonya ng adventus ng mga emperador ay nagkaroon ng mga katangian ng Romanong tagumpay at iniugnay sa matagumpay na pagpasok ni Hesus ng Nazaret sa Jerusalen na inilarawan sa mga ebanghelyo ng Bagong Tipan.[8] Ang mga Kristiyanong relikya ay minsan ding pinararangalan sa pamamagitan ng isang seremonya ng adventus sa panahon ng paglipat sa isang lungsod.[8][9]

Ang dalawang pangunahing elemento ng adventus ay ang mga ritwal ng occursus at propompe (Sinaunang Griyego: συνάντησις, romanisado: synántēsis, lit. na 'pagsalubong' o Sinaunang Griyego: ὑπάντησις, romanisado: hypántēsis, lit. na 'dumating upang salubugin'). Ang occursus ay binubuo ng ritwal na prosesyon upang salubungin ang papalapit na parangal at sa daan; ang laki, komposisyon, at distansya mula sa lungsod ng sumasalubong na grupo ay tinutukoy ng ranggo at katayuan ng panauhin.[10] Pagkatapos, ang propompe ay ang maligayang eskort ng mga onoraryong papasok sa lungsod.[10] Ang paghahatid ng panehiriko bilang parangal sa okasyon at bilang papuri sa pagdating ay isang pangmatagalang katangian, gayundin ang mga aklamasyon, himno, tula, musika, ilaw, dekorasyon, at insenso.[11][10] Ang mga relihiyosong dambana ay bibisitahin habang naglalakbay, at pagkatapos ay malamang na mayroong isang piging na isinasagawa.[10]

Para sa maihahambing na mga seremonyang Medyebal at Maagang Modernong Europa, na minsan ay gumagamit ng sinasadyang 'Romanong' ikonolohiya, tingnan ang pagpasok ng hari.

Mga sanggunian

[baguhin | baguhin ang wikitext]
  1. ↑ Dillon, John N. (2018), "adventus", mula sa Nicholson, Oliver (pat.), The Oxford Dictionary of Late Antiquity (sa wikang Ingles), Oxford University Press, doi:10.1093/acref/9780198662778.001.0001, ISBN 978-0-19-866277-8, nakuha noong 2021-02-14
  2. ↑ Kalavrezou, Ioli (2005), "Adventus", mula sa Kazhdan, Alexander P. (pat.), The Oxford Dictionary of Byzantium (sa wikang Ingles) (ika-online (na) labas), Oxford University Press, doi:10.1093/acref/9780195046526.001.0001, ISBN 978-0-19-504652-6, nakuha noong 2021-02-14
  3. ↑ The Inheritance of Rome, Chris Wickham, Penguin Books Ltd. 2009, ISBN 978-0-670-02098-0. p. 67.
  4. ↑ MacCormack, Sabine (1981). "Adventus". Art and Ceremony in Late Antiquity. Berkeley and Los Angeles: University of California Press. pp. 15–89. ISBN 978-0-520-06966-4.
  5. ↑ MacCormack, Sabine (1974). Adventus and Consecratio: Studies in Roman Imperial Art and Panegyric from the Late Third to the Sixth Century. University of Oxford.
  6. 1 2 Dillon, John N. (2018), "adventus", mula sa Nicholson, Oliver (pat.), The Oxford Dictionary of Late Antiquity (sa wikang Ingles), Oxford University Press, doi:10.1093/acref/9780198662778.001.0001, ISBN 978-0-19-866277-8, nakuha noong 2021-02-14
  7. ↑ Björn C. Ewald; Carlos F. Noreña (2 December 2010). The Emperor and Rome: Space, Representation, and Ritual. Cambridge University Press. pp. 40–. ISBN 978-0-521-51953-3.
  8. 1 2 3 Dillon, John N. (2018), "adventus", mula sa Nicholson, Oliver (pat.), The Oxford Dictionary of Late Antiquity (sa wikang Ingles), Oxford University Press, doi:10.1093/acref/9780198662778.001.0001, ISBN 978-0-19-866277-8, nakuha noong 2021-02-14
  9. 1 2 Kalavrezou, Ioli (2005), "Adventus", mula sa Kazhdan, Alexander P. (pat.), The Oxford Dictionary of Byzantium (sa wikang Ingles) (ika-online (na) labas), Oxford University Press, doi:10.1093/acref/9780195046526.001.0001, ISBN 978-0-19-504652-6, nakuha noong 2021-02-14
  10. 1 2 3 4 Kalavrezou, Ioli (2005), "Adventus", mula sa Kazhdan, Alexander P. (pat.), The Oxford Dictionary of Byzantium (sa wikang Ingles) (ika-online (na) labas), Oxford University Press, doi:10.1093/acref/9780195046526.001.0001, ISBN 978-0-19-504652-6, nakuha noong 2021-02-14
  11. ↑ Dillon, John N. (2018), "adventus", mula sa Nicholson, Oliver (pat.), The Oxford Dictionary of Late Antiquity (sa wikang Ingles), Oxford University Press, doi:10.1093/acref/9780198662778.001.0001, ISBN 978-0-19-866277-8, nakuha noong 2021-02-14
Nagmula sa "https://tl.wikipedia.org/w/index.php?title=Adventus_(seremonya)&oldid=2237918"