Mohammed

Mohammed
Die naam Mohammed geskrif met Arabiese kalligrafie.
Gebore	Muḥammad ibn `Abd Allāh omstreeks 570 (tradisioneel 12 Rabi' al-Awwal; ca. 29 Augustus 570) Mekka (tans in Saoedi-Arabië)
Sterf	8 Junie 632 (11 AH; op die ouderdom van 61–62) Medina (tans in Saoedi-Arabië)
Nasionaliteit	Arabies
Bekend vir	Stigter van Islam Hoofprofeet in die Islam en die Droese-geloof Manifestasie van God in die Baha’i-geloof
Eggenoot	Khadijah bint Khuwaylid (595-619) Sawda bint Zamʿa (619-632) Aisha bint Abi Bakr (619-632) Hafsa bint Umar (624-632) Zaynab bint Khuzayma (625-627) Hind bint Abi Umayya (629-632) Zaynab bint Jahsh (627-632) Juwayriya bint al-Harith (628-632) Ramlah bint Abi Sufyan (628-632) Rayhana bint Zayd (629-631) Safiyya bint Huyayy (629-632) Maymuna bint al-Harith (630-632) Maria al-Qibtiyya (630-632)
Kinders	al-Qasim, `Abd-Allah, Ibrahim (seuns) Zainab, Ruqayyah, Umm Kulthoom, Fatimah Zahra (dogters)
Ouer(s)	`Abd Allah ibn `Abd al-Muttalib (vader) Aminah (moeder)

Mohammed of Moegammad (570 – 8 Junie 632; Arabies: محمد, Muḥammad, [muħammad]) was 'n Arabiese religieuse, politieke en militêre leier van Mekka en die stigter van die Islam. Hy het Arabië onder 'n Islamitiese regeringsvorm verenig. Die Moslems en Baha’i glo hy is 'n profeet van God. Die Moslems beskou hom as die hersteller van die onveranderde oorspronklike monoteïstiese geloof van Adam, Noag, Abraham, Moses, Jesus en ander profete.

Volgens die Islam was hy die laaste profeet van God, wat goddelik geïnspireer is om die monoteïstiese leerstellings van Adam, Noag, Abraham, Moses, Jesus en ander profete van die Islam te verkondig en te bevestig. Moslems glo dat hy die Seël van die Profete is, en saam met die Koran vorm sy leringe en normatiewe voorbeelde die grondslag van die Islamitiese geloofsoortuiging.

Volgens die tradisionele weergawe is Mohammed in Mekka in die aristokratiese Banu Hasjim-geslag van die Koeraisj-stam gebore. Sy vader Abdullah, die seun van die stamleier Abd al-Muttalib, is omstreeks die tyd van Mohammed se geboorte oorlede, en sy moeder Amina toe hy ses jaar oud was, wat hom 'n wees gelaat het. Hy is onder die sorg van sy oupa Abd al-Muttalib en sy oom aan vaderskant, Abu Talib, grootgemaak. In later jare het hy hom van tyd tot tyd vir etlike nagte se gebed in 'n berggrot met die naam Hira afgesonder. Op veertigjarige ouderdom, omstreeks 610, het Mohammed berig dat Gabriël hom in die grot besoek en sy eerste openbaring van God gebring het. In 613 het hy dié openbaringe openlik begin verkondig, met die boodskap dat "God Een is", dat volkome onderwerping (islām) aan God (Allāh) die regte lewenswyse (dīn) is, en dat hy 'n profeet en boodskapper van God is soos die ander profete van die Islam.

Mohammed se volgelinge was aanvanklik min in getal en het 13 jaar lank vervolging deur die Mekkaanse politeïste verduur. Om die voortgesette vervolging te ontsnap, het hy in 615 sommige van sy volgelinge na Abessinië gestuur voordat hy en sy volgelinge later, in 622, van Mekka na Medina (destyds Jathrib) verhuis het. Dié gebeurtenis, die Hidjra, is die begin van die Islamitiese kalender. In Medina het Mohammed die stamme onder die Grondwet van Medina verenig. In Desember 629, ná agt jaar van tussenposige stryd met die Mekkaanse stamme, het hy 'n leër van 10 000 Moslembekeerlinge bymekaargebring en op die stad Mekka opgeruk. Die verowering is grootliks onbetwis en Mohammed het die stad met minimale verliese in besit geneem. In 632, 'n paar maande nadat hy van die Afskeidsbedevaart teruggekeer het, het hy siek geword en gesterf. Teen die tyd van sy dood het die grootste deel van die Arabiese Skiereiland tot die Islam oorgegaan.

Die openbaringe (waḥy) wat Mohammed volgens hom tot sy dood ontvang het, vorm die verse (āyah) van die Koran waarop die Islam gegrond is, en word deur Moslems as die woordelikse woord van God en sy laaste openbaring beskou. Benewens die Koran word Mohammed se leringe en praktyke, wat in oorgelewerde berigte bekend as die hadith en in sy lewensbeskrywing (sīrah) te vind is, ook gehandhaaf en as bronne van die Islamitiese reg gebruik. Buiten die Islam word Mohammed ook in die Sikhisme as 'n inspirerende figuur geëer, in die Droese-geloof as een van die sewe hoofprofete, en in die Baha’i-geloof as 'n Manifestasie van God.

Biografiese bronne

Die kritiese beoordeling van bronne is van besondere belang om Mohammed se historiese bestaan buite die mites te agterhaal. Die vroeë bronne oor sy lewe is skrywers uit die 2de en 3de eeu AH (die 8ste en 9de eeu n.C.), wie se werke die hoofsaaklike biografiese inligting van die Moslemtradisies oor sy lewe opgestel het, maar die betroubaarheid van dié inligting is in akademiese kringe omstrede weens die mondelinge gaping tussen die aangeteken datums van Mohammed se lewe en die datums waarop dié geskrifte in die bronne begin verskyn. John Burton vat die inligting wat die veelheid beskikbare bronne verskaf, uit 'n geskiedkundige se oogpunt so saam:

Wanneer die inhoud beoordeel word, is die enigste uitkoms vir die vakkundige die maatstaf van waarskynlikheid, en op dié grondslag moet dit herhaal word dat feitlik niks wat vir die geskiedkundige van nut is, uit die karige rekord van die vroeë lewe van die stigter van die jongste van die groot wêreldgodsdienste voortkom nie ... hoe verder terug in die Moslemtradisie 'n mens ook al probeer reik, kan 'n mens eenvoudig nie 'n skerf inligting van werklike nut vir die opstel van die menslike geskiedenis van Mohammed herwin nie, buiten die blote feit dat hy een keer bestaan het.

— John Burton

Vroeë biografieë

'n Vroeë manuskrip van Ibn Hisham se al-Sirah al-Nabawiyyah, vermoedelik kort ná sy dood in 833 deur sy studente oorgelewer

Daar is geen bronne uit die tyd van Mohammed waaruit 'n lewensbeskrywing saamgestel kan word nie. Die inligting wat in die vroeë Islamitiese geskiedskrywing gebruik is, het as die sporadiese voortbrengsels van verhaalvertellers (qāṣṣ, mv. quṣṣāṣ) – wat destyds nogal aansienlik was – sonder besonderhede ontstaan. Terselfdertyd word die studie van die vroegste tydperke in die Islamitiese geskiedenis deur 'n gebrek aan bronne bemoeilik. Waar die verhale aanvanklik die vorm van 'n soort heldedigte, magāzī genoem, aangeneem het, is besonderhede later bygevoeg, geredigeer en in sirah-samestellings omskep. Westerse geskiedkundiges beskryf die doel van dié vroeë biografieë as grootliks om 'n boodskap oor te dra, van 'n hagiografiese aard, eerder as om die geskiedenis streng en akkuraat aan te teken.

Die oudste geskrewe sira (lewensbeskrywings van Mohammed en aan hom toegeskrewe uitsprake) wat bekend is, is Ibn Ishaq se Lewe van God se Boodskapper, wat omstreeks 767 (150 AH) geskryf is; ander lewensbeskrywings is (gedeeltelik) daarop gebaseer. Hoewel die oorspronklike werk verlore geraak het, oorleef dié sira as uitgebreide uittreksels in werke deur Ibn Hisham en in 'n mindere mate deur al-Tabari. Ibn Hisham het egter in die voorwoord tot sy lewensbeskrywing van Mohammed geskryf dat hy sake uit Ibn Ishaq se biografie weggelaat het wat "sekere mense sou ontstel". 'n Ander vroeë historiese bron is die geskiedenis van Mohammed se veldtogte deur al-Waqidi (gesterf 207 AH) en die werk van Waqidi se sekretaris, Ibn Sa'd al-Baghdadi (gesterf 230 AH). Karen Armstrong meen dat daar – danksy dié vroeë biografiese pogings – meer oor Mohammed bekend is as oor die stigters van byna al die ander groot godsdienste.

Hadith

Vroeë manuskrip van die Muwatta van Malik ibn Anas, gedateer binne sy leeftyd, omstreeks 780

Ander belangrike tradisionele bronne is die hadith-versamelings, weergawes van verbale en fisiese leringe en goedkeurings wat aan Mohammed toegeskryf word. Hadith is verskeie geslagte ná sy dood deur Moslems saamgestel, onder wie al-Bukhari, Muslim ibn al-Hajjaj, at-Tirmidhi, al-Nasa'i, Abu Dawood, Ibn Majah, Malik ibn Anas en al-Daraqutni, en aan Mohammed toegeskryf deur 'n ketting van oorlewering (isnad). Die hadith stel oor die algemeen 'n geïdealiseerde beeld van Mohammed voor.

Hadith is deur Islamitiese geleerdes volgens hul betroubaarheid geklassifiseer op grond van die betroubaarheid van die ketting van oorlewering, en verskillende denkskole het op verskillende versamelings vertrou. Moslemgeleerdes het meer vertroue in hadith as in die biografiese letterkunde gestel omdat hadith oor die algemeen op 'n ketting van oorlewering gegrond was; die afwesigheid van so 'n ketting in die biografiese letterkunde het dit in hul oë onverifieerbaar gemaak. Hadith wat die klassieke gradering- en keuringsprosesse slaag, word as eg bestempel. Dié bestempeling is subjektief en die betroubaarheid daarvan word dikwels deur sektariese neigings bepaal. Dié bronne, wat deur Koranistiese geleerdes gewantrou word, word ook met verdenking bejeën deur Westerse navorsers wat glo dat hulle in die vroeë eeue van die Islam versin is om bepaalde teologiese en regsposisies te ondersteun.

Vroeë Westerse geleerdes het die latere oorleweringe en berigte gewantrou en hulle as versinsels beskou. Leone Caetani het die toeskrywing van historiese berigte aan Ibn Abbas en Aisha as meestal versonne beskou en berigte verkies wat sonder isnad deur vroeë geskiedkundiges soos Ibn Ishaq oorgelewer is. Wilferd Madelung het die onoordeelkundige verwerping van alles wat nie in die "vroeë bronne" ingesluit is nie verwerp, en latere verhale eerder in die konteks van historiese versoenbaarheid met gebeure en figure beoordeel.

Koran

Die Koran is die sentrale religieuse teks van die Islam. Moslems glo dit verteenwoordig die woord van God wat deur die aartsengel Gabriël aan Mohammed geopenbaar is. Die Koran is hoofsaaklik aan 'n enkele "Boodskapper van God" gerig, wat in 'n aantal verse as Mohammed geïdentifiseer word. In teenstelling met die honderde verwysings na vroeëre profete soos Moses en Jesus bevat dit betreklik min direkte inligting oor Mohammed self of oor sy geselle. Die teks verwys ook kortliks na episodes uit Mohammed se loopbaan, soos die migrasie van sy volgelinge na Jathrib en die Slag van Badr.

Mekkaanse jare

Vroeë lewe

Die naam Mohammed beteken "geprys" in Arabies en dit kom vier keer in die Koran voor. Hy was ook as "al-Amin" ("die Betroubare") bekend toe hy jonk was, hoewel geskiedkundiges verskil oor of dit deur mense as 'n weerspieëling van sy geaardheid gegee is of bloot 'n naam van sy ouers was, dit wil sê 'n manlike vorm van sy moeder se naam "Amina". Mohammed het die kunya Abu al-Qasim later in sy lewe gekry ná die geboorte van sy seun Qasim, wat twee jaar later gesterf het.

Mohammed is volgens oorlewering op 29 Augustus 570 n.C. in die Arabiese stad Mekka gebore; sy geboortedag word op Mawlid an-Nabi herdenk.

Daar word geglo dat Mohammed ibn Abdullah ibn Abd al-Muttalib ibn Hasjim omstreeks 570 in Mekka gebore is en dat sy geboortedag op 'n Maandagnag, die 12de dag van die maand Rabi' al-Awwal, was. Hy het aan die Banu Hasjim-geslag van die Koeraisj-stam behoort, wat 'n oorheersende mag in Wes-Arabië was. Hoewel hy in 'n huis van die vooraanstaande Abd al-Muttalib-familie van die stam gebore is, word gesê dat hy in sy jeug nie voorspoed geken het nie. Daar word ook beweer dat hy 'n afstammeling van Ismael, die seun van Abraham, was. Die Islamitiese tradisie stel dit dat Mohammed se geboortejaar met die olifantvoorval saamgeval het, toe Abraha, die Aksoemitiese onderkoning in die voormalige Himjaritiese Koninkryk, Mekka onsuksesvol probeer verower het.

Mohammed se vader Abdullah is byna ses maande voor sy geboorte oorlede. Mohammed het daarna by sy pleegmoeder, Halima bint Abi Dhu'ayb, en haar man gebly tot hy twee jaar oud was. Op sesjarige ouderdom het hy sy biologiese moeder Amina aan 'n siekte verloor en 'n wees geword. Vir die volgende twee jaar, tot hy agt was, was Mohammed onder die voogdyskap van sy oupa aan vaderskant, Abd al-Muttalib, tot laasgenoemde se dood. Daarna het hy onder die sorg van sy oom Abu Talib gekom, die nuwe leier van die Banu Hasjim – ook tydens Mohammed se volwasse lewe. Abu Talib se broers het met Mohammed se opvoeding gehelp: Hamza, die jongste, het hom in boogskiet, swaardvegkuns en vegkuns opgelei, terwyl 'n ander oom, Abbas, vir hom werk gegee het om karavane op die noordelike deel van die roete na Sirië te lei.

Volgens die Islamitiese geloof het Mohammed die engel die eerste keer in die Hira-grot gesien.

Die historiese rekord van Mekka tydens Mohammed se vroeë lewe is beperk en brokkelrig, wat dit moeilik maak om tussen feit en legende te onderskei. Verskeie Islamitiese verhale vertel dat Mohammed as kind saam met sy oom Abu Talib op 'n handelsreis na Sirië gegaan het en 'n monnik met die naam Bahira ontmoet het, wat na bewering sy profeetskap voorspel het. Daar is verskeie weergawes van die verhaal met besonderhede wat mekaar weerspreek. Alle weergawes van Bahira en sy ontmoeting met Mohammed word deur moderne geskiedkundiges sowel as deur sommige middeleeuse Moslemgeleerdes soos al-Dhahabi as versonne beskou.

Later in sy lewe het Mohammed 'n huweliksaanbod aan sy niggie en eerste liefde, Fakhitah bint Abi Talib, gemaak, maar waarskynlik weens sy armoede is sy aanbod deur haar vader, Abu Talib, van die hand gewys, wat 'n aansienliker vryer gekies het. Toe Mohammed 25 was, het sy geluk gedraai: sy handelsreputasie het die aandag getrek van sy 40-jarige verlangse verwante Khadijah, 'n welgestelde sakevrou wat 'n suksesvolle loopbaan as handelaar in die karavaanhandel opgebou het. Sy het hom gevra om een van haar karavane na Sirië te neem, waarna sy so beïndruk was met sy bekwaamheid dat sy 'n huwelik aan hom voorgestel het. Mohammed het haar aanbod aanvaar en het monogaam met haar gebly tot haar dood.

In 605 het die Koeraisj besluit om die Kaäba, wat voorheen slegs uit mure bestaan het, van 'n dak te voorsien. 'n Volledige herbou was nodig om die nuwe gewig te dra. Te midde van bekommernis daaroor dat die gode ontstel sou word, het 'n man met 'n pikhouer vorentoe gestap en uitgeroep: "O godin! Vrees nie! Ons bedoelinge is slegs die beste." Daarmee het hy dit begin afbreek. Die angstige Mekkane het oornag goddelike straf afgewag, maar toe hy die volgende dag ongedeerd voortgaan, is dit as 'n teken van hemelse goedkeuring beskou. Volgens 'n verhaal wat deur Ibn Ishaq versamel is, het 'n dispuut ontstaan oor watter geslag die voorreg moes hê toe die Swart Steen weer aangebring moes word. Daar is besluit dat die eerste persoon wat die Kaäba se voorhof betree, sou beslis. Mohammed het dié rol op hom geneem: hy het 'n mantel gevra, die steen daarop geplaas en die geslagsverteenwoordigers gelei om dit gesamentlik na sy plek op te lig, waarna hy dit self in die muur vasgemaak het.

Begin van die Koran

In 610, toe Mohammed 40 jaar oud was, het hy na die berg Jabal an-Noer naby Mekka gestap. Volgens die Moslemtradisie was Mohammed 'n hanif, iemand wat in die voor-Islamitiese Arabië die monoteïsme aangehang het. Die finansiële sekerheid wat Mohammed van sy welgestelde vrou Khadijah geniet het, het hom baie vrye tyd gegee om in afsondering in die grot van Hira deur te bring. Volgens die Islamitiese tradisie het die engel Gabriël in 610, toe hy 40 jaar oud was, tydens sy besoek aan die grot aan hom verskyn. Die engel het aan hom 'n doek met Koranverse daarop gewys en hom beveel om te lees. Toe Mohammed sy ongeletterdheid beken, het Gabriël hom kragtig gewurg, hom byna versmoor, en die bevel herhaal. Nadat Mohammed weer sy onvermoë om te lees genoem het, het Gabriël hom op dieselfde wyse weer gewurg. Dié verloop het nog een keer plaasgevind voordat Gabriël uiteindelik die verse voorgedra het, wat Mohammed in staat gestel het om hulle te memoriseer. Dié verse het later Koran 96:1–5 uitgemaak.

Lees in die Naam van u Heer, die Skepper –

wat die mens uit 'n bloeddruppel skep.
Lees, want u Heer is die mees Eerbiedwaardige,
wat deur middel van die pen onderrig,
die mens leer wat hy nie geken het nie.

—Koran 96:1–5

Volgens 'n ander oorlewering het Mohammed flou geword toe hy die engel sien, omdat hy verstom was oor hoe groot hy was. Die nag toe dit gebeur het, staan bekend as Lailat al-'Kadr, maar die presiese datum is onbekend en word nie eens in die Koran genoem nie.

Toe Mohammed tot verhaal kom, was hy bang; hy het begin dink dat hy ná al dié geestelike stryd deur 'n djin besoek is, wat hom nie meer wou laat lewe nie. In desperaatheid het Mohammed uit die grot gevlug en teen die berg begin opklim om homself dood te val. Toe hy die kruin bereik, het hy egter nog 'n visioen ervaar, dié keer van 'n magtige wese wat die horison gevul het en na Mohammed teruggestaar het, selfs wanneer hy in 'n ander rigting gedraai het. Dit was die gees van openbaring (rūḥ), waarna Mohammed later as Gabriël verwys het; dit was nie 'n naturalistiese engel nie, maar eerder 'n transendente aanwesigheid wat die gewone grense van die mens en die ruimte weerstaan het.

Verskrik en onvermoënd om die ervaring te verstaan, het Mohammed haastig van die berg af na sy vrou Khadijah gestrompel. Teen die tyd dat hy by haar kom, het hy al op sy hande en knieë gekruip, wild gebewe en "Bedek my!" geroep terwyl hy hom op haar skoot gegooi het. Khadijah het hom in 'n mantel gedraai en hom in haar arms gehou tot sy vrese verdwyn het. Sy het geen twyfel oor sy openbaring gehad nie en volgehou dat dit eg was en nie 'n djin nie. Mohammed is ook gerusgestel deur Khadijah se Christelike neef Waraqah ibn Nawfal, wat verheug uitgeroep het: "Heilig! Heilig! As jy die waarheid aan my gespreek het, o Khadijah, dan het die groot godheid na hom gekom wat voorheen na Moses gekom het, en sien, hy is die profeet van sy volk."

Mohammed se houding tydens sy oomblikke van inspirasie

Toe Mohammed by sy huis en vrou Khadijah terugkom het hy vir haar alles vertel wat gebeur het. Daarna het hy nuwe openbaringe ontvang en opdrag gekry om die boodskap wat God aan hom gegee het te verkondig. het dikwels tot bewerings van sy tydgenote gelei dat hy onder die invloed van 'n djin, 'n waarsêer of 'n towenaar was, met die suggestie dat sy ervaringe tydens dié gebeurtenisse ooreenstem met dié wat met sulke figure in die antieke Arabië verbind is. Nietemin kon dié raaiselagtige toevalle vir sy volgelinge oorredende bewys van die goddelike oorsprong van sy openbaringe gewees het. Sommige geskiedkundiges reken dat die aanskoulike beskrywings van Mohammed se toestand in dié gevalle waarskynlik eg is, aangesien dit onwaarskynlik is dat latere Moslems hulle sou versin het.

Kort ná Waraqa se dood het die openbaringe vir 'n tyd opgehou, wat Mohammed groot benoudheid en gedagtes van selfdood gegee het. By een geleentheid het hy na bewering 'n berg opgeklim met die bedoeling om af te spring, maar toe hy die kruin bereik, het Gabriël aan hom verskyn en sy status as die ware Boodskapper van God bevestig. Dié ontmoeting het Mohammed gekalmeer en hy is huis toe. Later, toe daar weer 'n lang onderbreking tussen openbaringe was, het hy dieselfde ding gedoen, maar Gabriël het op soortgelyke wyse ingegryp.

Mohammed was daarvan oortuig dat hy sy eie gedagtes van dié boodskappe kon onderskei. Die vroeë Koranopenbaringe het benaderings gebruik waarin ongelowiges met goddelike straf gewaarsku is, terwyl gelowiges belonings belowe is. Hulle het moontlike gevolge soos hongersnood en dood vir dié wat Mohammed se God verwerp het, oorgedra en na vroeëre en toekomstige rampe verwys. Die verse het ook die naderende laaste oordeel en die bedreiging van die hellevuur vir skeptici beklemtoon. Weens die kompleksiteit van die ervaring was Mohammed aanvanklik onwillig om ander van sy openbaringe te vertel; hy het eers net 'n paar uitgesoekte familielede en vriende in vertroue geneem. Volgens die Moslemtradisie was Mohammed se vrou Khadijah die eerste wat geglo het dat hy 'n profeet was. Sy is gevolg deur Mohammed se tienjarige niggie se seun Ali ibn Abi Talib, sy vertroude vriend Aboe Bakr en sy aangenome seun Zayd. Namate die woord van Mohammed se openbaringe deur die res van sy familie versprei het, het hulle toenemend verdeeld daaroor geraak: die jongmense en die vroue het oor die algemeen in hom geglo, terwyl die meeste van die mans van die ouer geslagte hom sterk teengestaan het.

Teenstand in Mekka

Toe Mohammed die eerste keer preek, was die meeste van Mekka se inwoners, wat destyds nog afgode aanbid het, nie baie ingenome nie. Maar daar was ook mense wat na sy prediking en boodskappe geluister het. Hulle was die eerste volgelinge van die nuwe Islamitiese godsdiens.

Omstreeks 613 het Mohammed openbaar begin preek; baie van sy eerste volgelinge was vroue, vrygelatenes, dienaars, slawe en ander lede van die laer sosiale klas. Dié bekeerlinge het elke nuwe openbaring van Mohammed gretig afgewag; wanneer hy dit voorgedra het, het hulle alles ná hom herhaal en gememoriseer, en die geletterdes onder hulle het dit neergeskryf. Mohammed het ook rituele by sy groep ingevoer, waaronder die gebed (salat) met liggaamshoudings wat volkome oorgawe (islam) aan God vergestalt het, en die gee van aalmoese (zakat) as 'n vereiste van die Moslemgemeenskap (ummah).

Aanvanklik het hy geen ernstige teenstand van die inwoners van Mekka ondervind nie, wat onverskillig teenoor sy bekeringsywer was, maar toe hy hul oortuigings begin aanval, het spanning ontstaan. Die Koeraisj het hom uitgedaag om wonderwerke te verrig, soos om waterfonteine te laat ontstaan, maar hy het geweier met die redenasie dat die reëlmatighede van die natuur reeds as genoegsame bewys van God se majesteit dien. Sommige het sy gebrek aan sukses gesatiriseer deur te wonder waarom God nie skatte aan hom geskenk het nie. Ander het hom gevra om die Paradys te besoek en met tasbare perkamentrolle van die Koran terug te kom. Maar Mohammed het volgehou dat die Koran, in die vorm waarin hy dit oorgedra het, reeds 'n buitengewone bewys was.

Volgens Amr ibn al-As het verskeie van die Koeraisj by Hijr saamgekom en bespreek hoe hulle nog nooit so ernstige probleme in die gesig gestaar het as dié wat hulle van Mohammed ondervind nie. Hulle het gesê dat hy hul kultuur bespot, hul voorouers verkleineer, hul geloof verag, hul gemeenskap verbrokkel en hul gode vervloek het. 'n Tyd later het Mohammed gekom, die Swart Steen gekus en die rituele tawaf verrig. Toe hy by hulle verbygaan, het hulle na bewering kwetsende dinge vir hom gesê, en dieselfde het gebeur toe hy 'n tweede keer verbygaan. Met sy derde beweging het Mohammed gaan staan en gesê: "Sal julle na my luister, o Koeraisj? By Hom (God), wat my lewe in Sy hand hou, ek bring julle slagting." Hulle het stil geword en vir hom gesê om huis toe te gaan, met die woorde dat hy nie 'n gewelddadige man was nie. Die volgende dag het 'n aantal Koeraisj hom genader en gevra of hy gesê het wat hulle van hul geselle gehoor het. Hy het ja geantwoord, en een van hulle het hom aan sy mantel gegryp. Aboe Bakr het ingegryp en trane in sy oë gesê: "Sou julle 'n man doodmaak omdat hy sê God is my Heer?" En hulle het hom gelaat.

Leiers van Mekka het Mohammed se aanhangers gestraf en gemartel. Party van die gelowiges is deur die Mekka-leiers die doodstraf opgelê. Mohammed het hierdie dade teengestaan en voortgegaan om Islam te bevorder.

Die Koeraisj het probeer om Mohammed te oorreed om op te hou preek deur hom toegang tot die handelaars se binnekring sowel as 'n voordelige huwelik te gee, maar hy het albei aanbiedinge geweier. 'n Afvaardiging van hulle, gelei deur die leier van die Makhzum-geslag wat by die Moslems as Abu Jahl bekend was, het toe na Mohammed se oom Abu Talib gegaan, die hoof van die Hasjim-geslag en Mohammed se versorger, en hom 'n ultimatum gegee om Mohammed te verstoot:

By God, ons kan nie langer hierdie belastering van ons voorvaders, hierdie bespotting van ons tradisionele waardes, hierdie mishandeling van ons gode verduur nie. Óf jy keer Mohammed self, Abu Talib, óf jy moet ons toelaat om hom te keer. Aangesien jy self dieselfde standpunt as ons inneem, in teenstand tot wat hy sê, sal ons jou van hom verlos.

Abu Talib het hulle aanvanklik hoflik afgewys omdat hy gedink het dit was net hittige gepraat. Maar toe Mohammed meer uitgesproke raak, het Abu Talib hom gevra om hom nie verder te belas as wat hy kon verdra nie, waarop Mohammed gehuil het en geantwoord het dat hy nie sou ophou nie, selfs al sou hulle die son in sy regterhand en die maan in sy linkerhand plaas. Toe hy omdraai, het Abu Talib hom geroep en gesê: "Kom terug, neef, sê wat jy wil, want by God sal ek jou nooit om enige rede prysgee nie."

Migrasie na Abessinië

In 615 het Mohammed sommige van sy volgelinge gestuur om na die Abessiniese Koninkryk Aksoem te emigreer en 'n klein kolonie onder die beskerming van die Christelike Etiopiese keiser Ashama ibn Abjar te stig. Terwyl al-Tabari en Ibn Hisham slegs een migrasie na Abessinië vermeld, was daar volgens Ibn Sa'd twee. Van dié twee het die meerderheid van die eerste groep voor die hidjra na Mekka teruggekeer, terwyl die meerderheid van die tweede groep toe in Abessinië gebly het en ná die hidjra direk na Medina gegaan het. Dié weergawes stem saam dat vervolging 'n groot rol daarin gespeel het dat Mohammed hulle daarheen gestuur het. Volgens W. Montgomery Watt was die episodes ingewikkelder as wat die tradisionele weergawes suggereer; hy stel voor dat daar verdeeldheid binne die ontluikende Moslemgemeenskap was en dat hulle waarskynlik daarheen gegaan het om handel te dryf in mededinging met die vooraanstaande handelsfamilies van Mekka.

Gedurende dié tydperk het al-Tabari, saam met ander, die sogenaamde Satansverse-voorval aangeteken, waarin daar beweer is dat Mohammed valse verse deur Satan gegee is wat voor-Islamitiese heidense godinne erken het. Dit het tot 'n versoening tussen Mohammed en die Mekkane gelei, en 'n boodskap is aan die Moslems in Abessinië gestuur om huis toe te kom. Die volgende dag het Mohammed egter die verse teruggetrek en herroep op las van 'n nuwe goddelike openbaring van Gabriël. Volgens die geleerde Shahab Ahmed is die sogenaamde Satansverse-voorval en masse berig en deur byna al die belangrikste biograwe van Mohammed in die Islam se eerste twee eeue gedokumenteer. Meer resente vakkundigheid is verdeeld: teen die 20ste eeu het Moslemgeleerdes dié voorval eenparig verwerp, terwyl Westerse geleerdes sowel redes vir die moontlike waaragtigheid daarvan aangevoer as die waaragtigheid daarvan bevraagteken het.

In 616 is 'n ooreenkoms gesluit waarvolgens al die ander Koeraisj-geslagte 'n verbod op die Banu Hasjim moes toepas wat handel en huwelike met hulle verbied het. Lede van die Banu Hasjim kon nietemin steeds vrylik in Mekka beweeg. Ten spyte van toenemende verbale mishandeling het Mohammed voortgegaan om die strate te loop en aan openbare debatte deel te neem sonder om liggaamlik leed aangedoen te word. Later het 'n faksie binne die Koeraisj wat met die Banu Hasjim gesimpatiseer het, pogings begin om die sanksies te beëindig, wat in 619 tot 'n algemene ooreenkoms gelei het om die verbod op te hef.

Poging om hom in Ta'if te vestig

In 619 het Mohammed 'n tydperk van verdriet in die gesig gestaar. Sy vrou Khadijah, 'n deurslaggewende bron van sy finansiële en emosionele steun, is oorlede. In dieselfde jaar is sy oom en voog Abu Talib ook oorlede. Ten spyte van Mohammed se oorredings aan Abu Talib om die Islam op sy sterfbed te aanvaar, het hy tot die einde aan sy politeïstiese oortuigings vasgehou. Mohammed se ander oom, Abu Lahab, wat die leierskap van die Banu Hasjim oorgeneem het, was aanvanklik bereid om Mohammed beskerming te gee, maar toe hy van Mohammed hoor dat Abu Talib en Abd al-Muttalib weens hul ongeloof vir die hel bestem was, het hy sy steun teruggetrek.

Mohammed het toe na Ta'if gegaan om hom in die stad te probeer vestig en hulp en beskerming teen die Mekkane te bekom, maar hy is met dié antwoord ontvang: "As jy waarlik 'n profeet is, watter behoefte het jy aan ons hulp? As God jou as sy boodskapper gestuur het, waarom beskerm Hy jou nie? En as Allah 'n profeet wou stuur, kon Hy nie 'n beter persoon as jy gevind het nie, 'n swak en vaderlose wees?" Toe hy besef dat sy pogings tevergeefs was, het Mohammed die mense van Ta'if gevra om die saak geheim te hou uit vrees dat dit die vyandigheid van die Koeraisj teen hom sou aanmoedig. In plaas daarvan om sy versoek toe te staan, het hulle hom met klippe bestook en sy ledemate beseer. Hy het uiteindelik die chaos ontkom deur na die tuin van Utbah ibn Rabi'ah te vlug, 'n Mekkaanse hoofman met 'n somerwoning in Ta'if. Kort daarna het Utbah se Christelike slaaf Addas verbygekom en druiwe aangebied, wat Mohammed aanvaar het; aan die einde van die ontmoeting was Addas oorstelp en het hy Mohammed se kop, hande en voete gekus in erkenning van sy profeetskap.

Op Mohammed se terugreis na Mekka het nuus van die gebeure in Ta'if Abu Jahl se ore bereik, en hy het gesê: "Hulle het hom nie toegelaat om Ta'if binne te gaan nie, so laat ons hom ook toegang tot Mekka weier." Mohammed het beskerming van agtereenvolgens Akhnas ibn Shariq, 'n lid van sy moeder se geslag, en Suhayl ibn Amir gevra, maar albei het op grond van stambeginsels geweier. Uiteindelik het Mohammed iemand gestuur om Mut'im ibn 'Adiy, die hoof van die Banu Nawfal, te vra. Mut'im het ingestem en die volgende oggend saam met sy seuns en broerskinders uitgery om Mohammed na die stad te begelei. Toe Abu Jahl hom sien, het hy gevra of Mut'im bloot beskerming gee of of hy al tot sy godsdiens oorgegaan het. Mut'im het geantwoord: "Ek gee hom beskerming, natuurlik." Toe het Abu Jahl gesê: "Ons sal beskerm wie jy ook al beskerm."

Isra en Mi'raj

Die Koepel van die Rots in Jerusalem. Dit word met die Isra en Mi'raj verbind en word beskou as die spesifieke plek van waar Mohammed na die hemel opgevaar het.

Die skrywers van die sīrah plaas die bekende Isra en Mi'raj op dié laagtepunt in Mohammed se lewe. Moslems glo vandag dat die Isra Mohammed se reis van Mekka na Jerusalem was en die Mi'raj sy reis van Jerusalem na die hemel. Daar is geen wesenlike grondslag vir die Mi'raj in die Koran nie, aangesien die Koran dit nie direk behandel nie. Die 17de hoofstuk van die Koran neem sy naam van 'n woord wat in die eerste vers gebruik word; vers 17:1 vertel van iemand se nagreis van 'n "eerbiedwaardige plek van gebed" na die "verste plek van aanbidding".

Eer aan Hom wat sy dienaar in die nag van die Masjid al-Haram na die Masjid al-Aqsa geneem het, wie se omgewing Ons geseën het, sodat Ons hom sommige van Ons tekens kan wys ...

— Koran 17:1

Die Kaäba in Mekka word algemeen as die vertrekpunt aanvaar, maar daar is verskil onder Islamitiese tradisies oor wat "die verste plek van aanbidding" is. Sommige moderne geleerdes hou vol dat die vroegste tradisie dié verre plek as 'n hemelse eweknie van die Kaäba gesien het, sodat Mohammed se reis hom direk van Mekka deur die hemele geneem het. 'n Latere tradisie verwys egter daarna as Bayt al-Maqdis, wat oor die algemeen met Jerusalem verbind word. Met verloop van tyd het dié verskillende tradisies saamgesmelt om die reis voor te stel as een wat in Mekka begin het, deur Jerusalem gegaan het en toe na die hemel opgevaar het.

Hans Wehr sê dat die 27ste nag van die maand Rajab wat vir die Mi'raj gekies is, nie op 'n berig gegrond is nie en 'n arbitrêre keuse is. Ibn Sa'd het aangeteken dat Mohammed se Mi'raj eerste plaasgevind het, van naby die Kaäba na die hemele, op die 27ste van Ramadan, 18 maande voor die hidjra, terwyl die Isra van Mekka na Bayt al-Maqdis op die 17de nag van Rabi' al-Awwal voor die hidjra plaasgevind het, as twee verskillende, onverwante gebeurtenisse. In Ibn Hisham se weergawe het die Isra eerste gekom en toe die Mi'raj, en hy het dié verhale voor die dood van Khadijah en Abu Talib geplaas. Al-Tabari het die verhaal daarteenoor aan die begin van Mohammed se openbare bediening geplaas.

Migrasie na Medina

Namate die weerstand teen sy bekeringsywer in Mekka gegroei het, het Mohammed sy pogings tot nie-Mekkane beperk wat feeste bygewoon of bedevaarte onderneem het. Gedurende dié tydperk het Mohammed 'n ontmoeting met ses individue van die Banu Khazraj gehad. Dié mans het 'n geskiedenis gehad van strooptogte op Jode in hul omgewing, wat hulle op hul beurt gewaarsku het dat 'n profeet gestuur sou word om hulle te straf. Toe hulle Mohammed se godsdienstige boodskap hoor, het hulle vir mekaar gesê: "Dit is juis die profeet waarvan die Jode ons gewaarsku het. Laat hulle nie voor ons by hom kom nie!" Nadat hulle die Islam aanvaar het, het hulle na Medina teruggekeer en hul ontmoeting meegedeel, in die hoop dat eenheid tussen die Khazraj en die Aws, wat so lank oorhoop was, bewerkstellig kon word deur die Islam te aanvaar en Mohammed as hul leier aan te neem.

Die volgende jaar het vyf van die vroeëre bekeerlinge Mohammed weer besoek en sewe nuwelinge saamgebring, waarvan drie van die Banu Aws was. By Aqaba, naby Mekka, het hulle hul trou aan hom belowe. Mohammed het toe Mus'ab ibn Umayr opdrag gegee om hulle op hul terugreis na Medina te vergesel om die Islam te bevorder. In Junie 622 is 'n belangrike geheime vergadering weer by Aqaba gehou. By dié byeenkoms het 75 individue van Medina (destyds Jathrib) opgedaag, waaronder twee vroue, wat al die bekeerlinge van die oases verteenwoordig het. Mohammed het hulle gevra om hom te beskerm soos hulle hul vroue en kinders sou beskerm. Hulle het ingestem en hom hul eed gegee, algemeen bekend as die tweede eed by al-Aqabah of die eed van oorlog.

Daarna het Mohammed die Mekkaanse Moslems opgeroep om na Medina te verhuis. Dié gebeurtenis staan bekend as die Hidjra, wat letterlik "die verbreking van verwantskapsbande" beteken. Die vertrekke het oor ongeveer drie maande gestrek. Om te vermy dat hy alleen in Medina aankom terwyl sy volgelinge in Mekka agterbly, het Mohammed besluit om nie vooruit te gaan nie en eerder agter te bly om oor hulle te waak en dié wat huiwerig was te oorreed. Sommige is deur hul families verhinder om te vertrek, maar op die ou end was daar geen Moslems in Mekka oor nie.

Die Islamitiese tradisie vertel dat Abu Jahl in die lig van die ontvouende gebeure 'n gesamentlike moord op Mohammed deur verteenwoordigers van elke geslag voorgestel het. Nadat die engel Gabriël hom hiervan verwittig het, het Mohammed sy neef Ali gevra om in sy bed te gaan lê, toegemaak met sy groen mantel, met die versekering dat dit hom sou beskerm. Daardie nag het die groep beplande moordenaars Mohammed se huis genader om die aanval uit te voer, maar hulle het van plan verander toe hulle die stemme van Sawdah en 'n paar van Mohammed se dogters hoor, aangesien dit as skandelik beskou is om 'n man voor die vroue van sy familie dood te maak. Hulle het eerder besluit om te wag totdat Mohammed die volgende oggend die huis verlaat. Mohammed het egter reeds van agter uit die woning ontsnap, en toe Ali die volgende oggend uitgaan, het die mans besef dat hulle om die bos gelei is. Die Koeraisj het gevolglik 'n losprys van 100 kamele vir die teruggawe van Mohammed se liggaam, dood of lewend, aangebied. Nadat hy drie dae lank weggekruip het, het Mohammed saam met Aboe Bakr na Medina vertrek, wat destyds nog Jathrib genoem is; die twee mans het op 4 September 622 in Medina aangekom. Die Mekkaanse Moslems wat die migrasie onderneem het, is daarna die Muhajirun genoem, en die Medinese Moslems die Ansar.

Medinese jare

Opbou van die godsdienstige gemeenskap

'n Paar dae nadat hy hom in Medina gevestig het, het Mohammed oor die aankoop van 'n stuk grond onderhandel; op dié erf het die Moslems 'n gebou begin oprig wat Mohammed se woning sowel as 'n gemeenskapsversamelplek (masjid) vir die gebed sou word. Boomstamme is as pilare gebruik om die dak te dra, en daar was geen deftige preekstoel nie; Mohammed het op 'n klein stoeltjie gestaan om die gemeente toe te spreek. Die struktuur is ná ongeveer sewe maande in April 623 voltooi en het die eerste Moslemgebou en moskee geword; die noordelike muur het 'n klip gehad wat die rigting van die gebed (qibla) aangedui het, wat destyds Jerusalem was. Mohammed het die gebou gebruik om openbare en politieke vergaderings aan te bied, sowel as 'n plek waar die armes kon saamkom om aalmoese, kos en sorg te ontvang. Christene en Jode is ook toegelaat om aan die gemeenskapsaanbidding in die moskee deel te neem.

Aanvanklik het Mohammed se godsdiens geen georganiseerde manier gehad om die gemeenskap op 'n gekoördineerde wyse tot gebed te roep nie. Om dit op te los, het Mohammed oorweeg om 'n ramshoring (shofar) soos die Jode of 'n houtklapper soos die Christene te gebruik, maar een van die Moslems in die gemeenskap het 'n droom gehad waarin 'n man in 'n groen mantel gesê het dat iemand met 'n harde, dreunende stem die diens moet aankondig deur "allahu akbar" ("God is groter") uit te roep om Moslems aan hul hoogste prioriteit te herinner. Toe Mohammed van dié droom hoor, het hy met die gedagte saamgestem en Bilal gekies, 'n voormalige Abessiniese slaaf wat vir sy harde stem bekend was.

Grondwet van Medina

Die teks wat deur hedendaagse populêre Islamitiese skrywers die Grondwet van Medina genoem word, was 'n regsooreenkoms of waarskynlik 'n proklamasie wat eensydig deur Mohammed opgestel is. Ibn Ishaq hou, ná sy vertelling van die hidjra, vol dat Mohammed die teks opgestel het, en gee die inhoud daarvan weer sonder om op die Islamitiese bevestigingstelsel te steun. Die benaming word oor die algemeen as onpresies beskou, aangesien die teks nóg 'n staat gestig nóg Koranstatute verorden het, maar eerder stamsake behandel het. Terwyl geleerdes uit sowel die Weste as die Moslemwêreld oor die egtheid van die teks saamstem, bly daar meningsverskil oor of dit 'n verdrag of 'n eensydige proklamasie was, oor die aantal dokumente waaruit dit bestaan het, oor die presiese tydsberekening van die opstel daarvan, oor of dit voor of ná Mohammed se verwydering van die drie leidende Joodse stamme van Medina opgestel is, en oor die regte benadering tot die vertaling daarvan.

In die teks het Medina se Arabiese en Joodse stamme belowe om vreedsaam saam met die Moslems te leef en om nie 'n afsonderlike verdrag met Mekka te sluit nie. Dit het die Jode ook godsdiensvryheid gewaarborg. Volgens die ooreenkoms moes elkeen onder sy jurisdiksie die oase verdedig en beskerm indien dit aangeval word. Polities het die ooreenkoms Mohammed gehelp om beter te verstaan wie aan sy kant was.

Begin van gewapende konflik

Ná die emigrasie het die mense van Mekka die eiendom van die Moslememigrante na Medina beslag gelê, en oorlog het later tussen die mense van Mekka en die Moslems uitgebreek. Mohammed het Koranverse oorgedra wat Moslems toegelaat het om die Mekkane te beveg. Volgens die tradisionele weergawe het Mohammed op 11 Februarie 624, terwyl hy in die Masjid al-Qiblatayn in Medina gebid het, openbaringe van God ontvang dat hy tydens die gebed na Mekka eerder as na Jerusalem moes kyk. Mohammed het by die nuwe rigting aangepas en sy geselle wat saam met hom gebid het, het sy voorbeeld gevolg, wat die begin was van die tradisie om tydens die gebed na Mekka te kyk.

Mohammed het 'n aantal strooptogte beveel om Mekkaanse karavane buit te maak, maar slegs die agtste daarvan, die strooptog op Nakhla, het tot werklike gevegte en die buitmaak van goed en gevangenes gelei. In Maart 624 het Mohammed sowat driehonderd krygers in 'n strooptog op 'n Mekkaanse handelskaravaan gelei. Die Moslems het 'n lokval vir die karavaan by Badr gestel, maar die Mekkaanse karavaan het van die plan geweet en hulle ontwyk. 'n Mekkaanse mag is gestuur om die karavaan te beskerm en het die Moslems die stryd aangesê toe hulle verneem dat die karavaan veilig was. Omdat hulle meer as drie teen een oortref is, het 'n gees van vrees deur die Moslemkamp getrek; Mohammed het hul moraal probeer versterk deur hulle te vertel dat hy 'n droom gehad het waarin God belowe het om 1 000 engele te stuur om saam met hulle te veg. Takties het Mohammed troepe voor al die putte geplaas sodat die Koeraisj vir water sou moes veg, en ander troepe so opgestel dat die Koeraisj heuwelop en teen die son in sou moes veg. Die Slag van Badr het gevolg en die Moslems het uiteindelik gewen: minstens vyf-en-veertig Mekkane is gedood teenoor veertien Moslems. Hulle het ook daarin geslaag om baie Mekkaanse leiers, waaronder Abu Jahl, dood te maak. Sewentig gevangenes is geneem, van wie baie afgekoop is. Mohammed en sy volgelinge het die oorwinning as 'n bevestiging van hul geloof gesien, en Mohammed het die oorwinning aan die bystand van 'n onsigbare leërmag engele toegeskryf. Die Koranverse van dié tydperk, anders as die Mekkaanse verse, het praktiese regeringsprobleme en kwessies soos die verdeling van buit hanteer.

Die oorwinning het Mohammed se posisie in Medina versterk en vroeëre twyfel onder sy volgelinge verdryf. Gevolglik het die teenstand teen hom minder uitgesproke geword. Heidene wat nog nie bekeer was nie, was verbitterd oor die vooruitgang van die Islam. Twee heidene, Asma bint Marwan van die Aws Manat-stam en Abu 'Afak van die 'Amr ibn 'Awf-stam, het verse gemaak wat die Moslems bespot en beledig het. Hulle is deur mense van hul eie of verwante geslagte doodgemaak, en Mohammed het die dood nie afgekeur nie. Dié berig word egter deur sommige as 'n versinsel beskou. Die meeste lede van dié stamme het tot die Islam oorgegaan en min heidense teenstand het oorgebly.

Konflikte met Joodse stamme

Sodra die lospryse vir die Mekkaanse gevangenes gereël was, het Mohammed 'n beleg op die Banu Qaynuqa begin, wat as die swakste en rykste van Medina se drie hoof-Joodse stamme beskou is. Moslembronne gee verskillende redes vir die beleg, waaronder 'n twis waarby Hamza en Ali in die Banu Qaynuqa-mark betrokke was, en 'n ander weergawe deur Ibn Ishaq, wat die verhaal vertel van 'n Moslemvrou wat deur 'n Qaynuqa-goudsmid gefop is. Wat die oorsaak ook al was, het die Banu Qaynuqa in hul fort skuiling gesoek, waar Mohammed hulle geblokkeer en hul toegang tot voedselvoorrade afgesny het. Die Banu Qaynuqa het hulp van hul Arabiese bondgenote gevra, maar die Arabiere het geweier omdat hulle Mohammed se ondersteuners was. Ná ongeveer twee weke het die Banu Qaynuqa sonder gevegte gekapituleer.

Ná die oorgawe van die Qaynuqa was Mohammed op die punt om die mans van die stam tereg te stel toe Abdullah ibn Ubayy, 'n Moslem-Khazraj-hoofman wat in die verlede deur die Qaynuqa gehelp is, hom aangemoedig het om genade te betoon. In 'n oorgelewerde voorval het Mohammed hom van Ibn Ubayy weggedraai, maar die hoofman het onverskrokke Mohammed se mantel gegryp en geweier om los te laat totdat Mohammed ingestem het om die stam genadig te behandel. Hoewel hy oor die voorval vererg was, het Mohammed die Qaynuqa gespaar, met die bepaling dat hulle Medina binne drie dae moes verlaat en hul eiendom aan die Moslems moes afstaan, met 'n vyfde (khums) wat deur Mohammed gehou is. Mohammed het ook ná die Slag van Badr wedersydse bystandsbondgenootskappe met 'n aantal Bedoeïenestamme gesluit om sy gemeenskap teen aanvalle uit die noordelike deel van die Hedjaz te beskerm.

Terug in Medina het Ka'b ibn al-Ashraf, 'n welgestelde half-Joodse man van die Banu Nadir en 'n vasbeslote kritikus van Mohammed, pas uit Mekka teruggekeer nadat hy poësie voortgebring het wat die dood van die Koeraisj by Badr betreur en hulle tot vergelding aangespoor het. Toe Mohammed van dié aanhitsing teen die Moslems verneem, het hy sy volgelinge gevra: "Wie is gereed om Ka'b dood te maak, wat God en Sy apostel leed aangedoen het?" Ibn Maslamah het sy dienste aangebied en verduidelik dat die taak bedrog sou vereis; Mohammed het dit nie betwis nie. Hy het toe medepligtiges bymekaargebring, waaronder Ka'b se pleegbroer Abu Naila. Hulle het voorgegee dat hulle oor hul ontberings ná hul bekering kla en Ka'b oorreed om hulle kos te leen. Op die nag van hul ontmoeting met Ka'b het hulle hom vermoor toe hy onverhoeds gevang is.

Mekkaanse teenaanval

In 625 het die Koeraisj, uitgeput deur Mohammed se voortgesette aanvalle op hul karavane, besluit om beslissend op te tree. Onder leiding van Abu Sufyan het hulle 'n leër saamgestel om Mohammed teë te gaan. Nadat sy verkenner hom van die dreigende gevaar gewaarsku het, het Mohammed 'n oorlogsraad byeengeroep. Aanvanklik het hy oorweeg om van die stadskern af te verdedig, maar hy het later besluit om die vyand in 'n oop veldslag by die berg Uhud te ontmoet, op aandrang van die jonger faksie van sy volgelinge. Toe hulle gereed was om te vertrek, het die oorblywende Joodse bondgenote van Abdullah ibn Ubayy hul hulp aangebied, wat Mohammed geweier het. Hoewel hulle in die minderheid was, het die Moslems aanvanklik hul stelling gehou maar hul voordeel verloor toe sommige boogskutters bevele verontagsaam het. Namate gerugte van Mohammed se dood versprei het, het die Moslems begin vlug, maar hy was net gewond en het met 'n groep lojale volgelinge ontsnap. Tevrede dat hulle hul eer herstel het, het die Mekkane na Mekka teruggekeer. Die groot verliese wat die Moslems in die Slag van Uhud gely het, het daartoe gelei dat baie vroue en dogters sonder 'n manlike beskermer gelaat is, en ná die slag het Mohammed 'n openbaring ontvang wat Moslemmans toegelaat het om tot vier vroue elk te hê, wat die begin van poligamie in die Islam was.

'n Tyd later moes Mohammed bloedgeld aan die Banu Amir betaal. Hy het geldelike hulp van die Joodse stam Banu Nadir gevra en hulle het tot sy versoek ingestem. Terwyl hy gewag het, het hy egter van sy geselle weggegaan en verdwyn. Toe hulle hom by sy huis vind, het Mohammed volgens Ibn Ishaq vertel dat hy 'n goddelike openbaring ontvang het van 'n beplande moordaanslag op hom deur die Banu Nadir, wat sou behels dat 'n rotsblok van 'n dak af op hom laat val word. Mohammed het toe 'n beleg op die stam begin; gedurende dié tyd het hy ook beveel dat hul dadelbome afgekap en verbrand word, wat in Arabië 'n ondubbelsinnige simbool van 'n oorlogsverklaring was. Ná ongeveer twee weke het die Banu Nadir gekapituleer. Hulle is beveel om hul grond te verlaat en is toegelaat om slegs een kameelvrag goedere vir elke drie mense saam te neem.

Slag van die Sloot

Met die hulp van die verbanne Banu Nadir het die Koeraisj se krygsleier Abu Sufyan 'n mag van 10 000 man opgeroep. Mohammed het 'n mag van ongeveer 3 000 man voorberei en 'n vorm van verdediging aangeneem wat destyds in Arabië onbekend was: die Moslems het 'n sloot gegrawe waar Medina ook al vir 'n kavalerie-aanval oop was. Die gedagte word aan 'n Persiese bekeerling tot die Islam, Salman die Perser, toegeskryf. Die beleg van Medina het op 31 Maart 627 begin en twee weke geduur. Abu Sufyan se troepe was onvoorbereid vir die vestingwerke, en ná 'n vrugtelose beleg het die koalisie besluit om huis toe te gaan. Die Koran bespreek dié slag in soera al-Ahzab, in verse 33:9–27.

Tydens die slag het die Joodse stam Banu Qurayza, wat suid van Medina gewoon het, met die Mekkaanse magte onderhandel om teen Mohammed in opstand te kom. Hoewel die Mekkaanse magte deur suggesties oorgehaal is dat Mohammed beslis oorweldig sou word, wou hulle sekerheid hê ingeval die federasie hom nie kon vernietig nie. Ná lang onderhandelinge is geen ooreenkoms bereik nie, deels weens sabotasiepogings deur Mohammed se verkenners. Ná die koalisie se terugtog het die Moslems die Banu Qurayza van verraad beskuldig en hulle 25 dae lank in hul forte beleër. Die Banu Qurayza het uiteindelik oorgegee; volgens Ibn Ishaq is al die mans behalwe 'n paar wat tot die Islam oorgegaan het, onthoof, terwyl die vroue en kinders verslaaf is. Walid N. Arafat en Barakat Ahmad het die akkuraatheid van Ibn Ishaq se verhaal bevraagteken: Arafat meen dat Ibn Ishaq se Joodse bronne, wat meer as 100 jaar ná die gebeurtenis gepraat het, dié weergawe met herinneringe aan vroeëre slagtings in die Joodse geskiedenis vermeng het, en hy wys daarop dat Ibn Ishaq deur sy tydgenoot Malik ibn Anas as 'n onbetroubare geskiedkundige beskou is. Ahmad voer aan dat slegs sommige van die stam doodgemaak is. Watt vind Arafat se argumente "nie heeltemal oorredend" nie, terwyl Meir J. Kister die argumente van Arafat en Ahmad weerlê het.

Ná die beleg van Medina het die Mekkane 'n aansienlike verlies aan aansien gely en hul handel met Sirië het verdwyn. Ná die Slag van die Sloot het Mohammed twee ekspedisies na die noorde onderneem, wat albei sonder gevegte geëindig het. Terwyl hy van een van dié reise teruggekeer het, is 'n beskuldiging van egbreuk teen Aisha, Mohammed se vrou, gemaak. Aisha is van die beskuldigings vrygestel toe Mohammed aangekondig het dat hy 'n openbaring ontvang het wat haar onskuld bevestig en bepaal dat beskuldigings van egbreuk deur vier ooggetuies ondersteun moet word.

Op die dag waarop die Koeraisj-magte en hul bondgenote teruggetrek het, het Mohammed 'n besoek van die engel Gabriël ontvang wat hom beveel het om die Banu Qurayza aan te val. Met verwysing na die intriges van die Qurayza het Mohammed die stam beleër, hoewel die stam die aanklagte ontken het. Namate die situasie teen die Qurayza gedraai het, het die stam voorgestel om hul grond met een gelaaide kameel elk te verlaat, maar Mohammed het geweier. Hulle het toe aangebied om sonder enigiets te vertrek, maar dit is ook verwerp, met Mohammed wat op hul onvoorwaardelike oorgawe aangedring het. Ná 'n beleg van 25 dae het die Banu Qurayza oorgegee. Die Moslems van die Banu Aws het Mohammed om genade gesmeek, wat hom laat voorstel het dat een van hulle eie as regter moes optree, wat hulle aanvaar het. Mohammed het die rol aan Sa'd ibn Mu'adh toegewys, 'n man wat naby die dood was van 'n infeksie in sy wonde uit die vorige Mekkaanse beleg. Hy het uitspraak gegee dat al die mans doodgemaak moes word, hul besittings onder die Moslems verdeel en hul vroue en kinders as gevangenes geneem moes word. Mohammed het dié uitspraak goedgekeur en gesê dat dit met God se oordeel ooreenstem. Gevolglik is 600 tot 900 mans van die Banu Qurayza tereggestel; die vroue en kinders is as slawe versprei, met sommige wat na Najd geneem is om verkoop te word. Die opbrengs is toe gebruik om wapens en perde vir die Moslems te koop.

Verdrag van Hudaybiyya

Die Kaäba in Mekka het lank 'n groot ekonomiese en godsdienstige rol in die gebied gespeel. Sewentien maande ná Mohammed se aankoms in Medina het dit die Moslems se gebedsrigting (qibla) geword.

Vroeg in 628, ná 'n droom oor 'n onbelemmerde bedevaart na Mekka, het Mohammed die reis onderneem. Hy was in sy gebruiklike bedevaarderskleredrag geklee en is deur 'n groep volgelinge vergesel. By Hudaybiyya het hulle Koeraisj-gesante teëgekom wat hul bedoelinge bevraagteken het. Mohammed het verduidelik dat hulle gekom het om die Kaäba te vereer en nie om te veg nie. Hy het toe Uthman, Abu Sufyan se tweede neef, gestuur om met die Koeraisj te onderhandel. Namate die onderhandelinge gerek het, het gerugte van Uthman se dood begin ontstaan, wat Mohammed sy volgelinge laat roep het om hul eed van trou te hernu. Uthman het met nuus van 'n dooiepunt teruggekeer, maar Mohammed het volhard. Op die ou end het die Koeraisj Suhayl ibn Amr gestuur, 'n gesant met volle onderhandelingsbevoegdheid. Ná lang besprekings is 'n verdrag uiteindelik gesluit met die volgende voorwaardes:

1. 'n Wapenstilstand van tien jaar is tussen die twee partye gesluit.
2. Indien 'n Koeraisj sonder sy voog se toestemming na Mohammed se kant kom, moes hy aan die Koeraisj teruggegee word; indien 'n Moslem egter na die Koeraisj kom, sou hy nie aan Mohammed oorgegee word nie.
3. Enige stamme wat bondgenootskappe met Mohammed of die Koeraisj wou sluit, was vry om dit te doen, en dié bondgenootskappe is ook deur die tienjaarwapenstilstand beskerm.
4. Die Moslems moes na Medina terugkeer, maar is toegelaat om die umrah-bedevaart die volgende jaar te onderneem.

Inval op Khaybar

Ongeveer tien weke ná sy terugkeer van Hudaybiyya het Mohammed sy plan bekend gemaak om Khaybar in te val, 'n florerende oase omtrent 120 km noord van Medina. Die stad is deur Jode bewoon, waaronder dié van die Banu Nadir wat vroeër deur Mohammed uit Medina verban is. Met die vooruitsig van ryk buit het talle vrywilligers op sy roep geantwoord. Om hul bewegings verborge te hou, het die Moslemmag besluit om in die nag op te ruk. Toe die dagbreek aanbreek en die stadsmense uit hul vestings kom om hul dadels te oes, is hulle verras deur die gesig van die naderende Moslemmagte. Ná 'n strawwe geveg van meer as 'n maand het die Moslems die stad suksesvol verower.

Die buit, insluitende die vroue van die gesneuwelde krygers, is onder die Moslems verdeel. Die hoof van die Jode, Kenana ibn al-Rabi, aan wie die skat van die Banu Nadir toevertrou was, het ontken dat hy geweet het waar dit was. Nadat 'n Jood sy gewoontelike aanwesigheid rondom 'n bepaalde ruïne bekend gemaak het, het Mohammed uitgrawings beveel en die skat is gevind. Toe hy oor die oorblywende rykdom uitgevra is, het Kenana geweier om dit bekend te maak; hy is toe op Mohammed se las gemartel en daarna deur Muhammad ibn Maslamah onthoof. Mohammed het Kenana se vrou, Safiyya bint Huyayy, as sy eie slaaf geneem en haar later aangeraai om tot die Islam oor te gaan; sy het dit aanvaar en ingestem om Mohammed se vrou te word.

Ná hul nederlaag deur die Moslems het sommige van die Jode aan Mohammed voorgestel dat hulle bly en as huurboere dien, aangesien die Moslems die kundigheid en arbeidsmag vir dadelpalmboerdery ontbreek het. Hulle het ingestem om die helfte van die jaarlikse opbrengs aan die Moslems te gee, en Mohammed het tot dié reëling ingestem met die voorbehoud dat hy hulle op enige tydstip kon verplaas. Terwyl hulle mag boer het, het hy die oorgawe van alle goud of silwer geëis. Na aanleiding van wat in Khaybar gebeur het, het die Jode in Fadak onmiddellik 'n gesant na Mohammed gestuur en tot dieselfde voorwaardes ingestem om 50% van hul jaarlikse oes af te staan. Aangesien daar egter geen geveg plaasgevind het nie, het die gewone soldate geen aanspraak op 'n deel van die buit gehad nie, en gevolglik het al die buit Mohammed se eksklusiewe rykdom geword.

By die feesmaal ná die slag was die maaltyd wat aan Mohammed voorgesit is na bewering vergiftig. Sy geselle Bishr het dood neergeslaan nadat hy dit geëet het, terwyl Mohammed self dit kon uitbraak nadat hy dit getas het. Die dader was Zaynab bint al-Harith, 'n Joodse vrou wie se vader, oom en man deur die Moslems gedood is. Toe sy gevra is waarom sy dit gedoen het, het sy geantwoord: "Jy weet wat jy aan my mense gedoen het ... Ek het vir myself gesê: As hy waarlik 'n profeet is, sal hy van die gif weet. As hy net 'n koning is, sal ek van hom ontslae wees." Mohammed het 'n tyd lank weens die gif wat hy ingeneem het, siek gely en het tot sy dood sporadiese pyn daarvan verduur.

Laaste jare

Verowering van Mekka

Die wapenstilstand van Hudaybiyya is twee jaar lank gehandhaaf. Die stam Banu Khuza'ah het goeie betrekkinge met Mohammed gehad, terwyl hul vyande, die Banu Bakr, met die Mekkane verbonde was. 'n Geslag van die Bakr het 'n nagaanval op die Khuza'ah gedoen en 'n paar van hulle doodgemaak. Die Mekkane het die Banu Bakr met wapens gehelp en volgens sommige bronne het 'n paar Mekkane ook aan die gevegte deelgeneem. Ná dié gebeurtenis het Mohammed 'n boodskap na Mekka gestuur met drie voorwaardes en hulle gevra om een daarvan te aanvaar: óf die Mekkane sou bloedgeld vir die gesneuweldes onder die Khuza'ah betaal, óf hulle sou hulle van die Banu Bakr distansieer, óf hulle moes die wapenstilstand van Hudaybiyya nul en van geen waarde verklaar. Die Mekkane het geantwoord dat hulle die laaste voorwaarde aanvaar, maar het gou hul fout besef en Abu Sufyan gestuur om die Hudaybiyya-verdrag te hernu – 'n versoek wat Mohammed geweier het.

Mohammed het begin om vir 'n veldtog voor te berei. In 630 het hy met 10 000 Moslembekeerlinge op Mekka opgeruk en met minimale verliese beheer oor die stad verkry. Hy het amnestie vir vroeëre oortredings verklaar, behalwe vir tien mans en vroue wat "aan moord of ander oortredings skuldig was of die oorlog aan die gang gesit en die vrede versteur het"; sommige van hulle is later begenadig. Die meeste Mekkane het tot die Islam oorgegaan en Mohammed het voortgegaan om al die beelde van die Arabiese gode in en om die Kaäba te vernietig. Volgens berigte wat deur Ibn Ishaq en al-Azraqi versamel is, het Mohammed persoonlik skilderye of fresko's van Maria en Jesus gespaar, hoewel ander tradisies suggereer dat alle prente uitgewis is.

Onderwerping van die Hawazin en Thaqif en die ekspedisie na Tabuk

Mohammed se veroweringe (swart lyne) en dié van die Rasjidoen-kaliefs (groen lyne), met die Bisantynse Ryk (noord en wes) en die Sassanidiese Ryk (noordoos) aangedui

Toe die Banu Hawazin verneem dat Mekka aan die Moslems geval het, het hulle hul hele stam, met inbegrip van hul families, bymekaargebring om te veg. Daar word beraam dat hulle ongeveer 4 000 krygers gehad het. Mohammed het 12 000 soldate gelei om hulle aan te val, maar hulle het hom in die vallei van Hunayn verras. Die Moslems het hulle oorweldig en hul vroue, kinders en diere geneem. Mohammed het toe sy aandag na Taif gewend, 'n stad wat vir sy wingerde en tuine bekend was. Hy het beveel dat hulle vernietig word en die stad, wat deur mure omring was, beleër. Ná 15 tot 20 dae waarin hy nie hul verdedigingswerke kon deurbreek nie, het hy die pogings laat vaar.

Toe hy die ruim buit van Hunayn onder sy soldate verdeel, het die res van die Hawazin tot die Islam oorgegaan en Mohammed gesmeek om hul kinders en vroue vry te laat, met die herinnering dat hy as baba deur sommige van dié vroue gesoog is. Hy het daaraan voldoen maar die res van die buit gehou. Sommige van sy manne het hulle daarteen verset om hul dele weg te gee, en hy het hulle met ses kamele elk uit latere strooptogte vergoed. Mohammed het 'n groot deel van die buit aan die nuwe bekeerlinge uit die Koeraisj gegee: Abu Sufyan en twee van sy seuns, Mu'awiya en Yazid, het elk 100 kamele gekry. Die Ansar, wat dapper in die slag geveg het maar byna niks ontvang het, was hieroor ontevrede. Een van hulle het opgemerk: "Dit is nie met sulke geskenke dat 'n mens God se aangesig soek nie."

Ongeveer 10 maande nadat hy Mekka verower het, het Mohammed sy leër geneem om die welgestelde grensprovinsies van Bisantynse Sirië aan te val. Verskeie motiewe word voorgestel, waaronder vergelding vir die nederlaag by Mu'tah en die verwerwing van groot buit. Weens die droogte en die strawwe hitte van daardie tyd het sommige van die Moslems hulle daarvan weerhou om deel te neem, wat tot die openbaring van Koran 9:38 gelei het waarin dié agterblyers bestraf is. Toe Mohammed en sy leër Tabuk bereik, was daar geen vyandelike magte teenwoordig nie. Hy kon egter sommige van die plaaslike hoofmanne dwing om sy heerskappy te aanvaar en jizya te betaal. 'n Groep onder Khalid ibn Walid wat hy op 'n strooptog gestuur het, het ook buit bekom, waaronder 2 000 kamele en 800 stuks vee.

Die Hawazin se aanvaarding van die Islam het daartoe gelei dat Taif sy laaste groot bondgenoot verloor het. Nadat hulle 'n jaar van onophoudelike diefstalle en aanvalle deur die Moslems ná die beleg verduur het, het die mense van Taif, bekend as die Banu Thaqif, uiteindelik 'n keerpunt bereik en erken dat die aanvaarding van die Islam die verstandigste weg vir hulle was.

Afskeidsbedevaart

Anonieme illustrasie uit al-Biruni se Die Oorblywende Tekens van Verbygaande Eeue, waarin Mohammed die nasī' tydens die Afskeidsbedevaart verbied; 17de-eeuse Ottomaanse kopie van 'n 14de-eeuse manuskrip

In Februarie 631 het Mohammed 'n openbaring ontvang wat afgodedienaars vier maande van uitstel toegestaan het, waarna die Moslems hulle sou aanval, doodmaak en beroof waar hulle hulle ook al ontmoet.

Gedurende die bedevaartseisoen van 632 het Mohammed die seremonies persoonlik gelei en 'n preek gehou. Van die sleutelpunte wat na bewering beklemtoon is, was die verbod op woekerrente en op vetes wat met vroeëre moorde uit die voor-Islamitiese era verband hou; die broederskap van alle Moslems; en die aanvaarding van twaalf maanmaande sonder skrikkelmaande.

Dood

Nadat hy in Junie 632 by die begraafplaas gebid het, het Mohammed 'n vreeslike hoofpyn gekry wat hom van pyn laat huil het. Hy het voortgegaan om die nag een vir een by elk van sy vroue deur te bring, maar het in Maymunah se hut flou geword. Hy het sy vroue gevra om hom toe te laat om in Aisha se hut te bly. Hy kon nie daarheen loop sonder om op Ali en Fadl ibn Abbas te leun nie, aangesien sy bene gebewe het. Sy vroue en sy oom al-Abbas het hom 'n Abessiniese middel gegee toe hy onbewus was. Toe hy bykom, het hy daarna gevra en hulle het verduidelik dat hulle gevrees het dat so 'n ernstige koors die gevolg van pleuritis was. Hy het geantwoord dat God hom nie met so 'n veragtelike siekte sou tref nie, en het beveel dat al die vroue ook die middel neem. Volgens verskeie bronne, waaronder die Sahih al-Bukhari, het Mohammed gesê dat hy voel hoe sy aorta afgesny word weens die kos wat hy by Khaybar geëet het. Op 8 Junie 632 is Mohammed oorlede. In sy laaste oomblikke het hy na bewering gesê:

O God, vergeef my en wees my genadig; en laat my by die hoogste geselle aansluit.

Die geskiedkundige Alford T. Welch, wat aanneem dat die siekte gewone Medinese koors was en dat 'n gevaarlike graad van bykomende siektes vir die dood nodig sou wees, beperk sy spekulasie tot liggaamlike en geestelike uitputting.

Graf

Die Moskee van die Profeet in Medina omstreeks 1900.

'n Panoramiese uitsig van die Moskee van die Profeet in Medina in 2004, met die Groen Koepel wat oor Mohammed se graf gebou is in die middel

Mohammed is begrawe waar hy gesterf het, in Aisha se huis. Tydens die regering van die Ommajade-kalief al-Walid I is die Moskee van die Profeet uitgebrei om die terrein van Mohammed se graf in te sluit. Die Groen Koepel bo die graf is deur die Mamelukke-sultan al-Mansur Qalawun in die 13de eeu gebou, hoewel die groen kleur in die 16de eeu bygevoeg is, tydens die regering van die Ottomaanse sultan Suleiman die Grote. Onder die grafte langs dié van Mohammed is die grafte van sy geselle, die eerste twee Moslemkaliefs Aboe Bakr en Omar, en 'n leë een wat Moslems glo op Jesus wag.

Toe Saud bin Abdul-Aziz Medina in 1805 ingeneem het, is Mohammed se graf van sy goud- en juweelversierings gestroop. Aanhangers van die Wahhabisme, Saud se volgelinge, het byna elke grafkoepel in Medina vernietig om hul verering te voorkom, en dié van Mohammed het na berig word net-net ontkom. Soortgelyke gebeure het in 1925 plaasgevind toe die Saoedi-milisies die stad hervoer het – en dié keer daarin geslaag het om dit te hou. In die Wahhabitiese vertolking van die Islam moet begrafnisse in ongemerkte grafte plaasvind. Hoewel die praktyk deur die Saoedi's afgekeur word, gaan baie pelgrims voort om 'n ziyarat – 'n rituele besoek – aan die graf te bring.

Opvolging

Uitbreiding van die kalifaat, 622–750 n.C.: Mohammed (622–632), die Rasjidoen-kalifaat (632–661) en die Ommajade-kalifaat (661–750)

Met Mohammed se dood het meningsverskil uitgebreek oor wie sy opvolger sou wees. Umar ibn al-Khattab, 'n vooraanstaande gesel van Mohammed, het Aboe Bakr, Mohammed se vriend en medewerker, genomineer. Met bykomende steun is Aboe Bakr as die eerste kalief bevestig. Dié keuse is deur sommige van Mohammed se geselle betwis, wat gemeen het dat Ali ibn Abi Talib, sy neef en skoonseun, deur Mohammed by Ghadir Khumm as die opvolger aangewys is. Aboe Bakr het onmiddellik beweeg om teen die magte van die Bisantynse Ryk toe te slaan weens die vorige nederlaag, hoewel hy eers 'n opstand deur Arabiese stamme moes onderdruk in 'n gebeurtenis wat Moslemgeskiedkundiges later die Ridda-oorloë of "Oorloë van Geloofsafval" genoem het.

Die voor-Islamitiese Midde-Ooste is deur die Bisantynse en Sassanidiese ryke oorheers. Die Romeins-Persiese oorloë tussen die twee het die streek verwoes, wat die ryke onder die plaaslike stamme ongewild gemaak het. Verder was baie Christene in die lande wat deur die Moslems verower sou word, ontevrede met die Oosters-Ortodokse Kerk, wat hulle as ketters beskou het. Binne 'n dekade het die Moslems Mesopotamië, Bisantynse Sirië, Bisantynse Egipte en groot dele van Persië verower en die Rasjidoen-kalifaat gestig.

Familie

Mohammed se graf is in die vertrekke van sy derde vrou, Aisha, in die Moskee van die Profeet in Medina.

Mohammed se huwelikslewe kan in twee tydperke verdeel word: voor die hidjra in Mekka (570–622) en ná die hidjra in Medina (622–632). Op die ouderdom van 25 het Mohammed met die welgestelde Khadijah getrou, wat 40 jaar oud was. Die huwelik het 25 jaar geduur en was 'n gelukkige een, en Mohammed het gedurende dié huwelik nie met 'n ander vrou in die huwelik getree nie. Ná Khadijah se dood het Khawla bint Hakim aan Mohammed voorgestel dat hy met Sawdah bint Zam'ah, 'n Moslem-weduwee, of met Aisha, die dogter van Umm Ruman en Aboe Bakr van Mekka, trou. Daar word gesê dat Mohammed reëlings gevra het om met albei te trou. Volgens die klassieke bronne het Mohammed met Aisha getrou toe sy 6 of 7 jaar oud was; die huwelik is later voltrek, toe sy 9 jaar oud was en hy 53.

Mohammed het huishoudelike take verrig soos die voorbereiding van kos, die maak van klere en die herstel van skoene. Daar word ook gesê dat hy sy vroue aan gesprek gewoond gemaak het: hy het na hul raad geluister, en die vroue het met hom gedebatteer en selfs met hom geredekawel.

Daar word gesê dat Khadijah vier dogters (Ruqayyah, Umm Kulthum, Zainab en Fatimah) en twee seuns (al-Qasim en Abd Allah, wat albei in hul kinderjare gesterf het) by Mohammed gehad het. Al sy dogters behalwe een, Fatimah, is voor hom oorlede. Sommige Sjia-geleerdes voer aan dat Fatimah Mohammed se enigste dogter was. Maria al-Qibtiyya het vir hom 'n seun met die naam Ibrahim gebaar, wat op tweejarige ouderdom gesterf het. Nege van Mohammed se vroue het hom oorleef. Aisha, wat in die Soenni-tradisie as Mohammed se gunstelingvrou bekend geword het, het hom met dekades oorleef en was instrumenteel om die verspreide uitsprake van Mohammed te help versamel wat die hadith-letterkunde vir die Soenni-tak van die Islam vorm.

Zayd ibn Haritha was 'n slaaf wat Khadijah aan Mohammed gegee het. Hy is deur haar broerskind Hakim ibn Hizam op die mark in Ukaz gekoop. Zayd het toe die egpaar se aangenome seun geword, maar is later verstoot toe Mohammed op die punt was om met Zayd se gewese vrou, Zaynab bint Jahsh, te trou. Volgens 'n opsomming van die BBC "het die profeet Mohammed nie probeer om die slawerny af te skaf nie, en het hy self slawe gekoop, verkoop, gevange geneem en besit. Maar hy het daarop aangedring dat slawe-eienaars hul slawe goed behandel en het die deug beklemtoon om slawe vry te laat. Mohammed het slawe as mense behandel en het sommige duidelik in die hoogste aansien gehou."

Mohammed se dogter Fatimah was getroud met Ali ibn Abi Talib. Hulle seuns, Hasan ibn Ali en Husayn ibn Ali, was Mohammed se kleinseuns en word in Islamitiese tradisies as deel van die Ahl al-Bayt ("familie van die huis/-houding") beskou.

Nalatenskap

Islamitiese tradisie

Die Sjahada in kalligrafie in die Topkapı-paleis in Istanbul, Turkye

Ná die getuienis van die eenheid van God is die geloof in Mohammed se profeetskap die belangrikste aspek van die Islamitiese geloof. Elke Moslem verklaar in die Sjahada: "Ek getuig dat daar geen god is behalwe God nie, en ek getuig dat Mohammed 'n Boodskapper van God is." Die sjahada is die basiese geloofsbelydenis van die Islam. Die Islamitiese oortuiging is dat die sjahada ideaal gesproke die eerste woorde is wat 'n nuutgeborene hoor; kinders word dit onmiddellik geleer en dit word by die dood opgesê. Moslems herhaal die sjahada in die gebedsroep (adhan) en in die gebed self, en nie-Moslems wat tot die Islam wil oorgaan, moet die belydenis opsê.

Kalligrafiese weergawe van "mag God hom eer en hom vrede gee", wat gebruiklik ná Mohammed se naam bygevoeg word

Volgens die Islamitiese oortuiging word Mohammed as die laaste profeet beskou wat deur God gestuur is. Geskrifte soos die hadith en die sira skryf verskeie wonderwerke of bonatuurlike gebeure aan Mohammed toe. Een daarvan is die splitsing van die maan, wat volgens die vroegste beskikbare tafsir-samestellings 'n letterlike splitsing van die maan was.

Die sunnah verteenwoordig die dade en uitsprake van Mohammed wat in die hadith bewaar is en dek 'n wye verskeidenheid bedrywighede en oortuigings, van godsdienstige rituele, persoonlike higiëne en die begrafnis van die dooies tot die mistieke vrae oor die liefde tussen mens en God. Die sunnah word as 'n model van navolging vir vroom Moslems beskou en het die Moslemkultuur in 'n groot mate beïnvloed. Baie besonderhede van die belangrikste Islamitiese rituele, soos die daaglikse gebede, die vas en die jaarlikse bedevaart, is slegs in die sunnah en nie in die Koran te vind nie.

Moslems het tradisioneel liefde en verering vir Mohammed betoon. Verhale van Mohammed se lewe, sy voorspraak en sy wonderwerke het die populêre Moslemdenke en -poësie (naʽat) deurdring. Onder die Arabiese odes aan Mohammed is die Qasidat al-Burda ("Gedig van die Mantel") deur die Egiptiese Soefi al-Busiri (1211–1294) besonder bekend en word dit algemeen geag om 'n genesende, geestelike krag te besit. Die Koran verwys na Mohammed as "'n barmhartigheid (rahmat) vir die wêrelde". Die verbinding van reën met barmhartigheid in oosterse lande het daartoe gelei dat Mohammed voorgestel word as 'n reënwolk wat seëninge uitdeel en oor lande strek en die dooie harte herlewe, net soos reën die skynbaar dooie aarde herlewe. Mohammed se geboortedag word as 'n groot fees deur die Moslemwêreld gevier, met die uitsondering van Wahhabities-oorheerste Saoedi-Arabië, waar dié openbare vieringe ontmoedig word. Wanneer Moslems Mohammed se naam sê of skryf, volg hulle dit gewoonlik met die Arabiese frase ṣallā llahu ʿalayhi wa-sallam ("mag God hom eer en hom vrede gee").

Voorkoms en voorstellings

Verskeie bronne bied 'n waarskynlike beskrywing van Mohammed in die fleur van sy lewe. Hy was effens bo gemiddelde lengte, met 'n stewige liggaamsbou en 'n breë bors. Sy nek was lank en het 'n groot kop met 'n breë voorkop gedra. Sy oë is as donker en intens beskryf, beklemtoon deur lang, donker ooghare. Sy hare, swart en nie heeltemal krullerig nie, het oor sy ore gehang. Sy lang, digte baard het teen sy netjies geskeerde snor uitgestaan. Sy neus was lank en aquilien en het op 'n fyn punt geëindig. Sy tande was goed gespasieer. Sy gesig is as intelligent beskryf, en sy skoon vel het 'n lyn hare van sy nek tot sy nawel gehad. Ten spyte van 'n effense krommerug was sy stap vinnig en doelgerig. Mohammed se lip en wang is tydens die Slag van Uhud deur 'n slingerklip geskeur; die wond is later gebrand, wat 'n litteken op sy gesig gelaat het.

Aangesien die hadith die skepping van beelde van lewende wesens verbied, konsentreer die Islamitiese godsdienstige kuns hoofsaaklik op kalligrafie. Moslems vermy oor die algemeen voorstellings van Mohammed en versier moskees eerder met kalligrafie, Koraninskripsies of meetkundige ontwerpe. Die verbod op beelde van Mohammed – wat ontwerp is om die aanbidding van Mohammed eerder as van God te voorkom – word vandag baie strenger in die Soenni-Islam (85 tot 90% van Moslems) en die Ahmadiyya-Islam (1%) nagekom as onder Sjiïete (10 tot 15%). Hoewel sowel Soenni's as Sjiïete in die verlede beelde van Mohammed geskep het, is Islamitiese voorstellings van Mohammed skaars. Hulle was meestal beperk tot die private en elite-medium van die miniatuur, en sedert ongeveer 1500 wys die meeste voorstellings Mohammed met 'n bedekte gesig, of stel hom simbolies as 'n vlam voor.

Die vroegste bestaande voorstellings kom uit 13de-eeuse Anatoliese Seldjoekse en Ilkhanidiese Persiese miniature, tipies in letterkundige genres wat die lewe en dade van Mohammed beskryf. Tydens die Ilkhanidiese tydperk, toe Persië se Mongoolse heersers tot die Islam oorgegaan het, het mededingende Soenni- en Sjia-groepe visuele beeldmateriaal, waaronder beelde van Mohammed, gebruik om hul eie vertolking van die Islam se sleutelgebeurtenisse te bevorder. In die Persiese lande het dié tradisie van realistiese voorstellings tot deur die Timuriede-dinastie voortgeduur totdat die Safawiede vroeg in die 16de eeu die mag oorgeneem het. Die Safawiede, wat die Sjia-Islam die staatsgodsdiens gemaak het, het van die tradisionele styl weggebreek deur Mohammed se gesig met 'n sluier te bedek om sy gelaatstrekke te verberg en terselfdertyd sy ligtende wese voor te stel. Moskees is egter nooit met beelde van Mohammed versier nie.

Islamitiese maatskaplike hervormings

Volgens W. Montgomery Watt was die godsdiens vir Mohammed nie 'n private en individuele saak nie, maar "die totale reaksie van sy persoonlikheid op die totale situasie waarin hy hom bevind het. Hy het [nie net] ... op die godsdienstige en intellektuele aspekte van die situasie gereageer nie, maar ook op die ekonomiese, maatskaplike en politieke druk waaraan die Mekka van sy tyd onderhewig was." Bernard Lewis sê daar is twee belangrike politieke tradisies in die Islam – Mohammed as staatsman in Medina en Mohammed as rebel in Mekka – en na sy mening is die Islam 'n groot verandering, soortgelyk aan 'n rewolusie, wanneer dit in nuwe samelewings ingevoer word.

Geskiedkundiges stem oor die algemeen saam dat Islamitiese maatskaplike veranderinge op gebiede soos maatskaplike sekerheid, gesinstruktuur, slawerny en die regte van vroue en kinders 'n verbetering op die bestaande toestand van die Arabiese samelewing was. Volgens Lewis het die Islam byvoorbeeld "van die begin aristokratiese voorregte veroordeel, hiërargie verwerp en 'n formule aangeneem van 'n loopbaan wat vir die talentvolles oop is". Mohammed se boodskap het die samelewing en die morele ordes van die lewe op die Arabiese Skiereiland verander. Ekonomiese hervormings het die nood van die armes aangespreek, wat 'n kwessie in die voor-Islamitiese Mekka geword het. Die Koran vereis die betaling van 'n aalmoesbelasting (zakat) tot voordeel van die armes; namate Mohammed se mag gegroei het, het hy geëis dat stamme wat met hom wou verbond sluit, juis die zakat toepas.

Europese waardering

La vie de Mahomet deur M. Prideaux (1699). Mohammed hou 'n swaard en 'n halfmaan terwyl hy op 'n aardbol, 'n kruis en die Tien Gebooie trap.

Guillaume Postel was onder die eerstes wat 'n meer positiewe siening van Mohammed voorgehou het toe hy aangevoer het dat Mohammed deur Christene as 'n geldige profeet geag behoort te word. Gottfried Leibniz het Mohammed geprys omdat "hy nie van die natuurlike godsdiens afgewyk het nie". Henri de Boulainvilliers het Mohammed in sy Vie de Mahomed, wat postuum in 1730 gepubliseer is, as 'n begaafde politieke leier en 'n regverdige wetgewer beskryf. Voltaire het 'n gemengde mening oor Mohammed gehad: in sy toneelstuk Le fanatisme, ou Mahomet le Prophète verguis hy Mohammed as 'n simbool van fanatisme, en in 'n opstel van 1748 noem hy hom "'n sublieme en hartlike bedrieër", maar in sy historiese oorsig Essai sur les mœurs stel hy hom as 'n wetgewer en veroweraar voor en noem hy hom 'n "entoesias". Jean-Jacques Rousseau stel hom in sy Die sosiale kontrak (1762) voor as 'n wyse wetgewer wat godsdienstige en politieke magte verstandig saamgesmelt het. In Emmanuel Pastoret se Zoroaster, Confucius en Mohammed (1787) stel hy die lewens van dié drie "groot manne" voor as "die grootste wetgewers van die heelal". Napoleon Bonaparte het Mohammed en die Islam bewonder en hom as 'n voorbeeldige wetgewer en veroweraar beskryf. Thomas Carlyle beskryf "Mahomet" in sy boek On Heroes, Hero-Worship, & the Heroic in History (1841) as "'n stille groot siel; hy was een van dié wat nie anders kan as om erns te maak nie". Carlyle se vertolking is wyd deur Moslemgeleerdes aangehaal as 'n bewys dat die Westerse vakkundigheid Mohammed se status as 'n groot man in die geskiedenis bekragtig.

Ian Almond sê dat Duitse Romantiese skrywers oor die algemeen positiewe sienings van Mohammed gehad het: "Goethe se 'buitengewone' digter-profeet, Herder se nasiebouer ... Schlegel se bewondering vir die Islam as 'n estetiese produk." Nadat hy Heinrich Heine aangehaal het, wat in 'n brief aan 'n vriend gesê het "ek moet erken dat u, die groot profeet van Mekka, die grootste digter is en dat u Koran ... nie maklik uit my geheue sal ontsnap nie", wys John Tolan hoe Jode in Europa veral meer genuanseerde sienings oor Mohammed en die Islam gehad het.

Meer resente skrywers soos William Montgomery Watt en Richard Bell verwerp die gedagte dat Mohammed sy volgelinge doelbewus bedrieg het, met die argument dat Mohammed "absoluut opreg was en in volkome goeder trou opgetree het", en dat Mohammed se bereidheid om ontbering vir sy saak te verduur, met wat na geen rasionele grondslag vir hoop gelyk het nie, sy opregtheid toon. Watt sê egter dat opregtheid nie direk korrektheid impliseer nie: in hedendaagse terme kon Mohammed sy onderbewussyn vir goddelike openbaring aangesien het. Watt en Bernard Lewis voer aan dat 'n siening van Mohammed as 'n selfsoekende bedrieër dit onmoontlik maak om die ontwikkeling van die Islam te verstaan. Alford T. Welch meen dat Mohammed so invloedryk en suksesvol kon wees weens sy vaste geloof in sy roeping.

Kritiek

Kritiek op Mohammed bestaan sedert die 7de eeu, toe Mohammed deur sy nie-Moslem-Arabiese tydgenote verwerp is omdat hy die monoteïsme verkondig het, en deur die Joodse stamme van Arabië weens sy vermeende toe-eiening van Bybelse verhale en figure en sy verklaring van homself as die "Seël van die Profete". In die Middeleeue het Westerse en Bisantynse Christene hom as 'n valse profeet, die Antichris of 'n ketter bestempel. Hedendaagse kritiek behels die bevraagtekening van Mohammed se geldigheid as profeet, sy morele gedrag, sy huwelike, sy besit van slawe, sy behandeling van vyande, sy benadering tot leerstellige sake en sy sielkundige welstand.

Soefisme

Die sunnah het veel tot die ontwikkeling van die Islamitiese reg bygedra, veral vanaf die einde van die eerste Islamitiese eeu. Moslem-mistici, bekend as Soefi's, wat na die innerlike betekenis van die Koran en die innerlike aard van Mohammed gesoek het, het die profeet van die Islam nie net as 'n profeet beskou nie, maar ook as 'n volmaakte mens. Alle Soefi-ordes voer hul ketting van geestelike afkoms na Mohammed terug.

Ander godsdienste

Aanhangers van die Baha’i-geloof vereer Mohammed as een van 'n aantal profete of "Manifestasies van God". Hy word beskou as die finale manifestasie, of seël, van die Adamitiese siklus, maar sy leringe word geag as verplaas deur dié van Bahá'u'lláh, die stigter van die Baha'i-geloof en die eerste manifestasie van die huidige siklus.

Die Droese-tradisie eer verskeie "mentors" en "profete", en Mohammed word as 'n belangrike profeet van God in die Droese-geloof beskou, synde een van die sewe profete wat in verskillende tydperke van die geskiedenis verskyn het.

Mohammed word deur Sikhs geëer as een van die goddelike boodskappers wat na die mensdom gestuur is, saam met Moses, Jesus en ander. Die Guru Granth Sahib, die heiligste boek van die Sikhisme, stel dit dat 'n ware Moslem wat die geloof van Mohammed volg, die "waan van dood en lewe" sou wegsit.

Kyk ook

• Hidjra
• Islamitiese kalender
• Koran
• Soenna
• Isra en Mi'raj

Bronnelys

• (en) Hajjah Amina Adil (2002). Muhammad, the Messenger of Islam: His Life & Prophecy. ISCA. ISBN 978-1-930409-11-8.
• (en) Anis Ahmad (2009). "Dīn". The Oxford Encyclopedia of the Islamic World. Ed. John L. Esposito. Oxford University Press. 

• (en) Shahab Ahmed (2017). Before Orthodoxy: The Satanic Verses in Early Islam. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-04742-6.
• (en) Muhammed Ibn Ismaiel Al-Bukhari (1997). The Translation of the Meanings of Sahih Al-Bukhari: Arabic-English. Vertaal deur Muhammad M. Khan. Dar-es-Salaam. ISBN 978-9960-717-31-9.

Aangehaalde werke

• (en) Al-Tabari, Muhammad ibn Jarir (1987). The History of al-Tabari, vol. 6: Muhammad at Mecca. State University of New York Press. ISBN 978-0-88706-707-5
• (en) Armstrong, Karen (2013). Muhammad: A Prophet for Our Time. HarperCollins. ISBN 978-0-06-231683-7
• (en) Bennett, Clinton (1998). In Search of Muhammad. Continuum. ISBN 978-0-304-70401-9
• (en) Brockopp, Jonathan E. (2010). The Cambridge Companion to Muhammad. Cambridge University Press. ISBN 978-1-139-82838-3
• (en) Brown, Daniel W. (2003). A New Introduction to Islam. Wiley. ISBN 978-0-631-21604-9
• (en) Brown, Jonathan A.C. (2011). Muhammad: A Very Short Introduction. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-955928-2
• (en) Buhl, F. & Welch, A.T. (1993). "Muḥammad", in Encyclopaedia of Islam, 2de uitgawe, vol. 7, bl. 360–376. Brill. ISBN 978-90-04-09419-2
• (en) Conrad, Lawrence I. (1987). "Abraha and Muhammad: some observations apropos of chronology and literary topoi in the early Arabic historical tradition". Bulletin of the School of Oriental and African Studies 50(2), bl. 225–240.
• (en) Deming, David (2014). Science and Technology in World History, vol. 2. McFarland. ISBN 978-0-7864-5642-0
• (en) Donner, Fred M. (2010). "Modern approaches to early Islamic history", in The New Cambridge History of Islam, vol. 1, bl. 625–647. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-83823-8
• (en) Esposito, John (1998). Islam: The Straight Path, 3de uitgawe. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-511234-4
• (en) Fontaine, P.F.M. (2022). Imperialism in Medieval History I. Brill. ISBN 978-90-04-50234-5
• (en) Gabriel, Richard A. (2007). Muhammad: Islam's First Great General. University of Oklahoma Press. ISBN 978-0-8061-3860-2
• (en) Gabriel, Richard A. (2014). Muhammad: Islam's First Great General. University of Oklahoma Press. ISBN 978-0-8061-8250-6
• (en) Glubb, John Bagot (2001). The Life and Times of Muhammad. Cooper Square. ISBN 978-0-8154-1176-5
• (en) Hazleton, Lesley (2014). The First Muslim: The Story of Muhammad. Penguin. ISBN 978-1-59463-230-3
• (en) Holt, P.M., Lambton, Ann K.S. & Lewis, Bernard (1977). The Cambridge History of Islam. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-29135-4
• (en) Humphreys, R. Stephen (1991). Islamic History: A Framework for Inquiry. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-00856-1
• (en) Kister, M.J. (2022). Society and Religion from Jahiliyya to Islam. Routledge. ISBN 978-1-000-58502-5
• (en) Lapidus, Ira (2002). A History of Islamic Societies, 2de uitgawe. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-77933-3
• (en) Madelung, Wilferd (1997). The Succession to Muhammad: A Study of the Early Caliphate. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-64696-3
• (en) Murray, Alexander (2011). Suicide in the Middle Ages, vol. 2. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-161399-9
• (en) Nagel, Tilman (2020). Muhammad's Mission: Religion, Politics, and Power at the Birth of Islam. Walter de Gruyter. ISBN 978-3-11-067498-9
• (en) Nigosian, Solomon A. (2004). Islam: Its History, Teaching, and Practices. Indiana University Press. ISBN 978-0-253-11074-9
• (en) Peters, F.E. (1994). Muhammad and the Origins of Islam. State University of New York Press. ISBN 978-1-4384-1597-0
• (en) Peters, Francis Edward (2003). Islam: A Guide for Jews and Christians. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-11553-5
• (en) Peterson, Daniel (2007). Muhammad, Prophet of God. Wm. B. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-0754-0
• (en) Phipps, William E. (2016). Muhammad and Jesus: A Comparison of the Prophets and Their Teachings. Bloomsbury. ISBN 978-1-4742-8935-1
• (en) Powers, David S. (2014). Zayd. University of Pennsylvania Press. ISBN 978-0-8122-0995-2
• (en) Ramadan, Tariq (2007). In the Footsteps of the Prophet: Lessons from the Life of Muhammad. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-530880-8
• (en) Rāshid, Maʿmar ibn (2015). The Expeditions: An Early Biography of Muḥammad. NYU Press. ISBN 978-1-4798-0047-6
• (en) Reeves, Minou (2003). Muhammad in Europe: A Thousand Years of Western Myth-Making. New York University Press. ISBN 978-0-8147-7564-6
• (en) Rodgers, Russ (2012). The Generalship of Muhammad: Battles and Campaigns of the Prophet of Allah. University Press of Florida. ISBN 978-0-8130-3766-0
• (en) Rodinson, Maxime (2002). Muhammad: Prophet of Islam. Tauris Parke. ISBN 978-1-86064-827-4
• (en) Rodinson, Maxime (2021). Muhammad. New York Review of Books. ISBN 978-1-68137-493-2
• (en) Roggema, Barbara (2008). The Legend of Sergius Bahira. Brill. ISBN 978-90-04-16730-8
• (en) Sells, Michael (2002). "Ascension", in Encyclopaedia of the Qurʾān, vol. 1. Brill.
• (en) Watt, W. Montgomery (1953). Muhammad at Mecca. Oxford University Press.
• (en) Watt, W. Montgomery (1956). Muhammad at Medina. Oxford University Press.
• (en) Watt, W. Montgomery (1961). Muhammad: Prophet and Statesman. Oxford University Press.
• (en) Wensinck, A.J. & Jomier, J. (1990). "Ka'ba", in Encyclopaedia of Islam, 2de uitgawe, vol. 4. Brill.
• (en) Weston, Mark (2008). Prophets and Princes: Saudi Arabia from Muhammad to the Present. Wiley. ISBN 978-0-470-18257-4

Eksterne skakels

• Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Mohammed.
• (en) "Muhammad". Encyclopædia Britannica. Besoek op 13 Augustus 2026.

	Profete van Islam, soos in die Koran genoem.
ʾĀdam Iederies Nūḥ Hüd Salih Ibrāhīm Loet Ismāʿīl Iṣḥāq Yāqub Yūsuf Ajjoeb آدم ادريس نوح هود صالح إبراهيم لوط اسمعيل اسحاق يعقوب يوسف أيوب Adam Henog Noag Eber Selag Abraham Lot Ismael Isak Jakob Josef Job Suayb Mūsa Haroen Dhoelkifl Dawud Süleyman Iljas Al-Yasa Yunus Zakarija Jahja ʿĪsā Mohammed شعيب موسى هارون ذو الكفل داود سليمان إلياس اليسع يونس زكريا يحيى عيسى Mohammed Jetro Moses Aäron Esegiël Dawid Salomo Elija Elisa Jona Sagaria Johannes Jesus