Przejdź do zawartości

Bonnie Tyler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Bonnie Tyler
Ilustracja
Bonnie Tyler (2016)
Imię i nazwisko

Gaynor Hopkins-Sullivan[1]

Pseudonim

Bonnie Tyler

Data i miejsce urodzenia

8 czerwca 1951
Skewen(inne języki)

Data i miejsce śmierci

8 lipca 2026
Faro

Przyczyna śmierci

W wyniku komplikacji po pilnej operacji jelit

Typ głosu

kontralt

Gatunki

pop, pop rock, country rock, soft rock, Wagnerian rock, Rock progresywny

Zawód

piosenkarka

Aktywność

1969–2026

Wydawnictwo

RCA Records, Columbia Records, Hansa Records

Odznaczenia
Kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego od 1936 (cywilny)
podpis
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Bonnie Tyler, właśc. Gaynor Hopkins-Sullivan[2] (ur. 8 czerwca 1951 w Skewen(inne języki), zm. 8 lipca 2026 w Faro[3]) – walijska piosenkarka.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Rodzina i dzieciństwo

[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Skewen w południowej Walii[2]. Była córką Elsie Hopkins (zm. 30 kwietnia 2001) i Glyna Hopkinsa[4], górnika i weterana II wojny światowej[5.1]. Wychowywała się w wielodzietnej rodzinie robotniczej: miała trzy siostry i dwóch braci[5.1][6] Wychowywała się w duchu wiary protestanckiej, uczęszczała trzykrotnie w niedziele na nabożeństwa[6].

Jej rodzeństwo miało różne gusta muzyczne, co pozwoliło jej zetknąć się z artystami, takimi jak Elvis Presley, Frank Sinatra czy Beatlesi[7]. Śpiewaniem zainteresowała ją matka.

Kariera

[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy publiczny występ dała w wieku 12 lat, kiedy to zaśpiewała w kaplicy anglikański hymn „All Things Bright and Beautiful”[8]. W kwietniu 1969 zajęła drugie miejsce w lokalnym konkursie talentów. Występowała w chórkach w miejscowych zespołach R&B, w tym Mumbles and Imagination, a także przez prawie dziesięć lat jeździła z występami po okolicach południowej Walii[9]. Dorabiała, pracując w sklepie[5.2].

Tyler (1997)

W 1975 została zauważona w Townsman Club w Swansea przez łowcę talentów Rogera Bella, który zaprosił ją do Londynu. Wkrótce nagrała demo i podpisała kontrakt z RCA Records. Jej debiutancki singiel „Lost in France” z 1976 stał się hitem Top 10 w Wielkiej Brytanii[9]. Kolejny utwór, „More Than a Lover”, dotarł do 27. miejsca na liście przebojów. W lutym 1977 wydała album pt. The World Starts Tonight[9]. Po nagraniu płyty wykryto u niej guzki na strunach głosowych[10], dlatego poddała się operacji krtani. Po kilku miesiącach powróciła do zdrowia, a jej menedżerami zostali Ronnie Scott i Steve Wolfe[9]. Tyler wylansowała międzynarodowy hit „It's a Heartache”, który ukazał się pod koniec 1977. Drugi album, Natural Force, wydany w 1978, osiągnął 16. miejsce na liście Billboard 200[9] i zdobył certyfikat złotej płyty Recording Industry Association of America (RIAA).

W 1983 wydała album studyjny pt. Faster Than the Speed of Night, który zapewnił jej światową rozpoznawalność. Płytę promowała m.in. przebojem „Total Eclipse of the Heart”. W tym okresie została uznana za wybitną osobowość muzyki pop i uzyskała nominację do nagrody Grammy. Następnie wylansowała m.in. hity: „If You Were a Woman (And I Was a Man)” (1986) i „A Rockin' Good Way” (1987), który nagrała w duecie z Shakin’em Stevensem.

W latach 1991–1994 współpracowała z Dieterem Bohlenem, dzięki czemu zyskała popularność w krajach niemieckojęzycznych. W tym okresie wydała trzy albumy: Bitterblue (1991), Angel Heart (1992) i Silhouette in Red (1993). W 2004 nagrała „Si demain…”, francuskojęzyczną wersję piosenki „Total Eclipse of the Heart”, którą nagrała w duecie z Kareen Antonn. Utwór dotarł do pierwszego miejsca list przebojów we Francji, Belgii i Polsce.

18 maja 2013, reprezentując Wielką Brytanię z utworem „Believe in Me”, zajęła 19. miejsce w finale 58. Konkursu Piosenki Eurowizji w Malmö[11][12]. 15 marca 2019 wydała album pt. Between the Earth and the Stars, na którym umieściła m.in. utwory nagrane w duetach: „Battle of the Sexes” z Rodem Stewartem[13], „Someone's Rockin' Your Heart” z Francisem Rossim i „Taking Control” z Cliffem Richardem.

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

14 lipca 1973 wyszła za Roberta Sullivana, byłego judokę[4], który po zakończeniu kariery sportowej został menedżerem Tyler[5.3]. Mieszkali w Swansea w Walii, mieli też dom w Portugalii[5.4].

6 maja 2026 trafiła do szpitala w mieście Faro w Portugalii z powodu perforacji jelita. Później została wprowadzona w stan śpiączki farmakologicznej, a jej stan określono jako krytyczny[14]. 15 czerwca została wybudzona ze śpiączki[3]. Zmarła 8 lipca tego samego roku[3].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia

[edytuj | edytuj kod]
  • The World Starts Tonight (1977)
  • Natural Force / It's a Heartache (1978)
  • Diamond Cut (1979)
  • Goodbye to the Island (1981)
  • Faster Than the Speed of Night (1983)
  • Secret Dreams and Forbidden Fire (1986)
  • Bonnie Tyler the video (1986)
  • Hide Your Heart / Notes from America (1988)
  • Bitterblue (1991)
  • Angel Heart (1992)
  • Silhouette in Red (1993)
  • Free Spirit (1995)
  • All in One Voice (1998)
  • Heart & Soul / Heartstrings (2002)
  • Simply Believe (2004)
  • Wings (2005)
  • Celebrate CD+DVD (2006)
  • Bonnie on Tour Live DVD (2006)
  • Bonnie Tyler Live (2006)
  • From the Heart Bonnie Tyler Greatest Hits (2007)
  • Rocks and Honey (2013)
  • Between the Earth and the Stars (2019)
  • The Best Is Yet To Come (2021)

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Bonnie Tyler w bazie Discogs.com (ang.)
  2. 1 2 Personalidade: Bonnie Tyler (Reino Unido). InterFilmes.com. [dostęp 2019-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-15)]. (port.).
  3. 1 2 3 Paul Glynn, Total Eclipse of the Heart singer Bonnie Tyler dies aged 75 [online], BBC, 9 lipca 2026 [dostęp 2026-07-09] (ang.).
  4. 1 2 Bonnie Tyler w bazie Notable Names Database (ang.)
  5. Magdalena Pawlicka: Zacisze gwiazd. Wydawnictwo Picaresque, Telewizja Polska SA, 2009. ISBN 978-83-926413-8-4.
    1. 1 2 S. 35.
    2. ↑ S. 36.
    3. ↑ S. 37.
    4. ↑ S. 33–35.
  6. 1 2 Bonnie Tyler: My family values, „The Guardian”, 17 listopada 2012, ISSN 0261-3077 [dostęp 2023-11-07] (ang.).
  7. ↑ BBC Radio 2 - Ken Bruce, Bonnie Tyler picks her final two songs on Tracks of My Years, Bonnie Tyler - Tracks Of My Years [online], BBC, 13 września 2013 [dostęp 2023-11-07] (ang.).
  8. ↑ Singing roots to Total Eclipse [online], 23 września 2009 [dostęp 2023-11-07] (ang.).
  9. 1 2 3 4 5 Marcy Donelson: Bonnie Tyler Biography. AllMusic. [dostęp 2019-08-15]. (ang.).
  10. ↑ LS (2019-04-03): Tajemnica głosu Bonnie Tyler. O tym wiedzą tylko nieliczni. „Super Express”. [dostęp 2019-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-15)]. (pol.).
  11. ↑ Bonnie Tyler to represent United Kingdom. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-07]. [zarchiwizowane z [brak tego adresu] (2019-04-02)]. (ang.).
  12. ↑ Eurovision Song Contest 2013 Grand Final. [w:] EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-05-19]. [zarchiwizowane z [brak tego adresu] (2019-07-14)]. (ang.).
  13. ↑ Andy Halls, James Eisen (2018-08-16): Rod Stewart and Bonnie Tyler are set to combine their big hair and husky voices on an album of duets. „The Sun”. [dostęp 2019-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-14)]. (ang.).
  14. ↑ Dramatyczna walka Bonnie Tyler o życie. "Najbliższe godziny będą decydujące" [online], muzyka.interia.pl, 9 maja 2026 [dostęp 2026-05-09] (pol.).
  15. ↑ The London Gazette; Nr 63714; str. B25. thegazette.co.uk, 2 czerwca 2022. [dostęp 2026-07-09]. (ang.).

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Bonnie_Tyler&oldid=80160628”