Wojna na Bliskim Wschodzie (2026)

Wojna na Bliskim Wschodzie

konflikt izraelsko-irański
Od góry, lewa strona, odwrotnie do ruchu wskazówek zegara: amerykańska flota na Morzu Arabskim; odpalenie pocisku rakietowego z amerykańskiego okrętu; dym nad zbombardowanym Teheranem; atak na szkołę w Minabie; zniszczenia po nalocie na Tel Awiw; ataki powietrzne na irański okręt; izraelskie myśliwce nad syryjskim Dajr az-Zaur; amerykański myśliwiec startuje z lotniskowca
Czas	Od 28 lutego 2026
Miejsce	Azja Zachodnia, Ocean Indyjski
Terytorium	Bliski Wschód
Przyczyna	oficjalnie: eliminacja potencjału nuklearnego Iranu
Strony konfliktu
Iran Hezbollah Siły Mobilizacji Ludowej Islamski Ruch Oporu w Iraku Ruch Huti Ruch Amal Atakowane, brak działań zaczepnych: Grupa Islamska Hamas Irak Liban Palestyński Islamski Dżihad Izrael Stany Zjednoczone Arabia Saudyjska Zjednoczone Emiraty Arabskie Kuwejt Atakowane, brak działań zaczepnych: Azerbejdżan Bahrajn Irak Jordania Katar Liban Oman Syria Turcja Wielka Brytania
Dowódcy
A. Chamenei † M. Chamenei A. Laridżani † M. Pezeszkian M. Ghalibaf A. Nasirzade † M. Ebn or-Reza A. Musawi † A. Aliabadi M. Pakpur † A. Wahidi A. Hatami A. Szamchani † M. Musawi B. Behmard A. Elhami A. Tangsiri † S. Irani N. Kassem M. Raad F. al-Fajad A. Humajdawi A. al-Kaʿbi K. al-Chazali A. al-Wala’i A. al-Husi M. al-Maszat J. al-Madani N. Berri B. Netanjahu J. Kac E. Zamir T. Bar N. Lotan I. Kohen S. Klapper R. Milo S. Binder D. Barnea D. Trump P. Hegseth D. Caine D. Caudle K. Wilsbach C. Cooper C. Renshaw D. France K. Leahy R. Correll J. Ratcliffe M. ibn Salman C. ibn Salman F. ar-Ruwajli T. ibn Bandar M. al-Amr D. al-Aluwajt M. ibn Zajid H. Al Maktum I. al-Mazru’i M. as-Sabah A. as-Sabah B. al-Muzajn
Straty
3468 zabitych (≥1400 cywilów) ≥2702 zabitych ≥45 zabitych 8614 rannych 15 zabitych 538 rannych

Wojna na Bliskim Wschodzie – międzynarodowy konflikt zbrojny, który rozpoczął się 28 lutego 2026 roku od zbombardowania Iranu w ramach izraelskiej operacji „Ryczący Lew” (hebr. ‏מִבְצַע שְׁאָגַת הָאֲרִי‎, miwca sze’agat ha-ari) i amerykańskiej „Epicka Furia” (ang. operation Epic Fury), na co Iran odpowiedział atakami odwetowymi na kraje regionu w ramach operacji „Dotrzymana Obietnica 4” (pers. ‏عملیات وعده صادق ۴‎, amaliat wadeh sadegh 4). Konflikt rozszerzył się o działania zbrojne Izraela w Libanie, który w ramach walk z wspierającymi Iran podległymi mu bojówkami (zwłaszcza z Hezbollahem) dokonał inwazji lądowej na ten kraj. Do ataków na Iran bądź jego sojuszników przyłączyły się potajemnie również ostrzeliwane przez niego Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Kuwejt. Działania zbrojne doprowadziły do zablokowania przez Iran kluczowej dla światowej gospodarki cieśniny Ormuz, co spowodowało światowy kryzys paliwowy.

Walki z Iranem ustały 8 kwietnia 2026 roku po zawarciu trwającego rozejmu. Starcia w Libanie formalnie przerwano osobnym rozejmem z 16 kwietnia 2026 roku. 11 kwietnia 2026 roku w pakistańskim Islamabadzie odbyły się rozmowy pokojowe, które nie przyniosły porozumienia. Stany Zjednoczone w ramach nacisków na Iran nałożyły na niego blokadę morską.

W trakcie nalotów siły izraelsko-amerykańskie dokonały zamachu na rządzącego od 1989 roku najwyższego przywódcy Iranu Alego Chameneiego oraz szeregu innych irańskich liderów, co doprowadziło do niejasności kto faktycznie kieruje krajem.

Wojna stanowi część szerszego konfliktu Izraela z Iranem, a jego wybuch stanowił złamanie zawieszenia broni, które zakończyło poprzednią wojnę Izraela i USA z Iranem z 2025 roku. Jest epizodem szerszego kryzysu geopolitycznego na Bliskim Wschodzie, który rozpoczął się od wybuchu wojny w Strefie Gazy w 2023 roku i zbiegł się z trwającym od 2025 roku kryzysem wewnętrznym w Iranie. Walki w Libanie są kolejną odsłoną trwającego od 2023 roku konfliktu zbrojnego Izraela z Hezbollahem.

Kalendarium

Luty

28 lutego

W sobotę 28 lutego siły zbrojne Izraela i Stanów Zjednoczonych rozpoczęły bombardowanie celów w Iranie. 200 myśliwców dokonało nalotu na 500 różnych obiektów, m.in. w Teheranie, Isfahanie i w Tebrizie. W ataku zniszczone zostały m.in. pałac prezydencki i budynek Rady Bezpieczeństwa Narodowego.

Według danych Czerwonego Półksiężyca w wyniku nalotów w Iranie zginęło 201 osób oraz blisko 750 zostało rannych. Wśród ofiar znaleźli się m.in. Mohammad Pakpur (dowódca Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej), Ali Szamchani (doradca najwyższego przywódcy), oraz Aziz Nasirzade (minister obrony).

Pierwszego dnia ataku doszło do trafienia pociskiem rakietowym w szkołę podstawową dla dziewcząt Szadżare Tajjebe w Minabie, w wyniku którego zginęło co najmniej 115 uczennic, a kolejnych kilkadziesiąt osób zostało rannych. Atak ten spotkał się z ostrą krytyką ze strony irańskich władz, które określiły go mianem zbrodni wojennej. Analizy wskazują, że w szkołę trafił pocisk Tomahawk, a sprawcami ataku byli Amerykanie.

Iran odpowiedział wystrzeleniem ponad 100 rakiet i dronów w stronę Izraela oraz atakiem na bazy amerykańskie w Kuwejcie, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Katarze i Bahrajnie. Ponadto rakiety uderzyły w międzynarodowe lotnisko w Kuwejcie i wieczorem w luksusowy hotel w Dubaju. Ponadto Iran ogłosił, iż zablokował cieśninę Ormuz.

Izrael i USA doniosły, że podczas nalotów na Teheran zginął najwyższy przywódca Iranu Ali Chamenei, czemu strona irańska początkowo zaprzeczała.

W związku z sytuacją Izrael, Iran, ZEA oraz Irak zamknęły swoją przestrzeń powietrzną dla samolotów. Linie zawiesiły swoje połączenia do tych państw, a samoloty zostały zawrócone.

Irański atak powietrzny w Tel Awiwie spowodował śmierć kobiety, a 22 osoby odniosły obrażenia. Z kolei w ZEA w wyniku odłamków zginął imigrant z Azji.

W wyniku izraelskiego ataku na bazę PMF w Iraku zginęło dwóch bojowników, a trzech zostało rannych.

Marzec

1 marca

Przed godziną 2:00 czasu lokalnego (23:00 czasu polskiego) irański dron, najprawdopodobniej poprzez błąd systemu, wleciał w hotel Burdż al-Arab w Dubaju. Drony trafiły też w porty lotnicze w Abu Zabi, gdzie w wyniku uderzenia zginęła jedna osoba, a kolejne siedem zostało rannych oraz w Dubaju, gdzie zostało rannych czterech pracowników lotniska. Po raz kolejny irański pocisk uderzył w Zjednoczone Emiraty Arabskie, które nie biorą udziału w wojnie.

Około godziny 5:00 czasu lokalnego (2:30 czasu polskiego) irańskie rządowe media oficjalnie potwierdziły, że w ataku z dnia poprzedniego zginął najwyższy przywódca Ali Chamenei. W Iranie z tego powodu ogłoszono 40-dniową żałobę narodową.

Irańskie media zawiadomiły 1 marca 2026, że w wyniku ataku zginął Mahmud Ahmadineżad, były prezydent Iranu w latach 2005–2013, jednak informacja ta nie została potwierdzona.

Irański pocisk balistyczny uderzył tego dnia w schron w izraelskim mieście Bet Szemesz, zabijając 9 osób.

Na czas wakatu po śmierci Alego Chameneiego obowiązki najwyższego przywódcy przejęła Rada Przywódcza, w której skład weszli: Masud Pezeszkian (prezydent Iranu), Alireza Arafi (członek Zgromadzenia Ekspertów i głowa seminariów szyickich w kraju) oraz Gholamhosejn Mohseni-Eże’i (głowa sądownictwa w Iranie).

W wyniku ataku irańskiego drona w Kuwejcie zginęło sześciu amerykańskich żołnierzy, a kilkanaście zostało rannych.

2 marca

Izrael rano uderzył w cele związane z Hezbollahem w Libanie. Na skutek ataku zginęły 52 osoby, a 154 zostały ranne. Dodatkowo tego dnia Izraelczycy przeprowadzili dwa ataki na trzy budynki kompleksu nuklearnego w Natanz, mimo że nie jest on czynny od czerwca 2025 roku.

Nad Kuwejtem zostały strącone 3 amerykańskie samoloty F-15E – według wstępnych doniesień myśliwce zostały omyłkowo zestrzelone przez kuwejcką obronę powietrzną, za to późniejsze ustalenia wskazują, że sprawcą zestrzelenia był kuwejcki F/A-18 Hornet. Piloci katapultowali się i przeżyli. Ponadto 1 lub 2 marca trafiony przez irańskie pociski został radar amerykańskiego systemu THAAD w Mwaffak w Jordanii.

Według izraelskiego ministra zdrowia wskutek działań wojennych na terenie Izraela zginęło do tej pory 12 osób, a 777 osób zostało rannych. W Iranie, według Czerwonego Półksiężyca, zginęło 787 osób, z czego 165 to ofiary sobotniego ataku na szkołę w Minabie.

3 marca

Armia izraelska wkroczyła do południowego Libanu, aby – jak określił rzecznik Sił Obronnych Izraela ppłk Nadaw Szoszani – „zapobiec atakom przeciwko ludności cywilnej i bardzo ważnym strategicznie punktom”. Według izraelskiego ministra obrony Jisra’ela Kaca dokonano tego w celu „ochrony przygranicznych miejscowości, które są ostrzeliwane przez Hezbollah”.

Również tego dnia Siły Obronne Izraela kontynuowały intensywne ataki na cele w Iranie. Wśród zaatakowanych celów znalazły się radary i innego rodzaju urządzenia wykrywające, wyrzutnie rakiet ziemia–powietrze, wyrzutnie rakiet ziemia–ziemia i powiązana z nimi infrastruktura, centra dowodzenia i kontroli, strategiczne bazy wojskowe w Teheranie oraz obiekty wykorzystywane do mechanizmów represji i egzekwowania prawa przez irański reżim. IDF zaatakowały także przy użyciu lotnictwa położony w stolicy Iranu kompleks irańskich przywódców, najważniejszą z siedzib irańskiego reżimu, i budynek Irańskiej Instytucji Nadawczej. Oprócz celów w Teheranie przeprowadzono również ataki w rejonie Isfahanu, w Parchin, w Kermanie oraz na bazę irańskiej marynarki wojennej w Buszehr. Dodatkowo wojsko amerykańskie zniszczyło 11 irańskich statków. Według różnych doniesień, Izrael i Stany Zjednoczone zaatakowały irańskie siły graniczne wzdłuż granicy iracko-irańskiej, a oceny zawarte w tych doniesieniach wskazywały, że celem było umożliwienie siłom kurdyjskim w północnym Iraku wkroczenia do Iranu i podjęcia działań przeciwko reżimowi. W godzinach popołudniowych 3 marca Siły Powietrzne Izraela dokonały ataku na zebranie Zgromadzenia Ekspertów w Kom, gdy wybierano nowego najwyższego przywódcę Iranu.

4 marca

Zatopienie irańskiej lekkiej fregaty rakietowej IRINS „Dena” u wybrzeża Cejlonu widziane z amerykańskiego okrętu podwodnego USS „Charlotte” (4 marca)

W nocy z 3 na 4 marca siły Izraela i USA przeprowadziły kolejną falę nalotów. W odwecie Iran zaatakował dronami cele w Emiratach i Katarze. Jeden z dronów spowodował pożar na terenie amerykańskiego konsulatu w Dubaju. W Kuwejcie po trafieniu odłamkami zginęła 11-letnia dziewczynka.

W pobliżu Cejlonu, około 75 kilometrów na południe od portu Galle na Sri Lance amerykański okręt podwodny zaatakował torpedami irańską fregatę IRINS „Dena”, zatapiając ją. Zginęło co najmniej 87 członków załogi irańskiej jednostki.

W Libanie Siły Powietrzne Izraela zbombardowały m.in. Baalbek, podczas gdy wojska lądowe zaatakowały Al-Chijam.

5 marca

Amerykańskie siły powietrzne zbombardowały irańskie lotniska, niszcząc na ziemi co najmniej pięć samolotów.

Irańskie drony wleciały na teren azerbejdżańskiej Nachiczewańskiej Republiki Autonomicznej, rozbijając się m.in. w pobliżu lotniska w Nachiczewanie. Na wkutek uderzenia cztery osoby zostały ranne. Władze Azerbejdżanu zażądały wyjaśnień i zastrzegły sobie prawo do odwetu.

6 marca

W nocy z 5 na 6 marca nastąpiła kolejna fala bombardowań Teheranu przez Siły Powietrzne Izraela.

W walkach w Libanie rannych zostało ośmiu izraelskich żołnierzy z brygady Giwati, w tym syn skrajnie prawicowego ministra Becalela Smotricza.

7 marca

Tego dnia w godzinach porannych Iran dokonał ataku dronów na port lotniczy Dubaj, który spowodował konieczność tymczasowego zawieszenia jego działalności zarówno krótko po ataku, jak i o poranku następnego dnia. Atak nastąpił po zapewnieniach prezydenta Iranu, Masuda Pezeszkiana, że nie będzie z jego strony już żadnych uderzeń na sąsiednie kraje, pod warunkiem, że nie będzie dochodziło z terenów tych państw do ataków na Iran i przeproszeniu za wcześniejsze irańskie ataki.

8 marca

W nocy z soboty na niedzielę Stany Zjednoczone i Izrael zbombardowały magazyny ropy naftowej i rafinerię w Teheranie. Równolegle Izraelski Korpus Morski przeprowadził uderzenie na hotel w Bejrucie, gdzie wśród zabitych znaleźli się czterej irańscy oficerowie odpowiedzialni za koordynację z Hezbollahem.

8 marca Modżtaba Chamenei, syn poprzedniego najwyższego przywódcy Aliego Chamenejego, został wybrany przez Zgromadzenie Ekspertów nowym najwyższym przywódcą Iranu.

Tego dnia w zasadzce Hezbollahu na czołg IDF w południowym Libanie zginęło dwóch izraelskich żołnierzy, co stanowiło pierwsze potwierdzone ofiary śmiertelne w szeregach IDF od wznowienia wojny. Liczba uchodźców wewnętrznych w Libanie sięgnęła 510 tysięcy. Izrael zażądał od libańskich mieszkańców ewakuacji za rzekę Litani.

9 marca

9 marca Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej ponownie ogłosił zamknięcie cieśniny Ormuz i zagroził ostrzeliwaniem statków próbujących przepłynąć tą trasą. Tego dnia siły NATO strąciły w przestrzeni powietrznej Turcji pocisk nadlatujący od strony Iranu.

Rakiety Hezbollahu zniszczyły ośrodek łączności satelitarnej w dolinie Ela, na południe od Tel Awiwu.

Izrael zażądał od Libańczyków opuszczenia całej Ad-Dahija.

10 marca

10 marca Izrael przeprowadził kolejną „szeroką falę” nalotów na Teheran, wymierzonych w infrastrukturę stolicy Iranu.

W odpowiedzi Iran przeprowadził trzy fale ataków odwetowych na Izrael oraz bazy Stanów Zjednoczonych w Emiratach i Arabii Saudyjskiej.

11 marca

11 marca w Teheranie odbyła się ceremonia pogrzebowa irańskich dowódców wojskowych, którzy zginęli w dotychczasowych atakach. Pomimo zagrożenia kolejnymi nalotami, uczestniczyły w niej tysiące Irańczyków.

Amerykańskie wojsko poinformowało o zniszczeniu 16 irańskich stawiaczy min.

Dwa drony uderzyły w sąsiedztwie lotniska w Dubaju.

Wieczorem Hezbollah wystrzelił około 100 rakiet w kierunku Hajfy, większość została przechwycona.

12 marca

Rano miała miejsce seria nalotów wymierzonych w Islamski Ruch Oporu w Iraku; w Al-Ka’im i Kirkuku zginęło 35 bojowników, a 90 zostało rannych. Tegoż dnia Siły Powietrzne Izraela zbombardowały obiekty nuklearne pod Teheranem.

Irańska armia przekazała z kolei, że uderzyła dronami w izraelskie lotniska wojskowe Palmachim i Owda, a także w siedzibę Szin Bet. W Bahrajnie pociski trafiły w zbiorniki paliwa w Al-Muharrak, w pobliżu międzynarodowego lotniska.

W Iraku rozbił się amerykański tankowiec powietrzny KC-135, cała sześcioosobowa załoga zginęła. Według Amerykanów był to wypadek, za to zestrzelenie samolotu przypisał sobie Islamski Ruch Oporu w Iraku.

W wyniku ataku irańskiego drona w Irackim Kurdystanie zginął francuski żołnierz, Arnaud Frion.

13 marca

Irańskie pociski spadły w Zarzir w północnej części Izraela, wywołując dyskusje o braku ochrony izraelskich Arabów.

Oprócz tego pięć amerykańskich samolotów zostało uszkodzonych w irańskim ostrzale ich bazy w Arabii Saudyjskiej.

14 marca

Stany Zjednoczone zbombardowały irańską wyspę Chark, która jest głównym hubem eksportowym irańskiej ropy naftowej. CENTCOM poinformowało o zniszczeniu bunkrów oraz składów min morskich. Rzecznik władz Iranu powiedział, że ataki na infrastrukturę naftową Iranu wywołają „nowy poziom” odwetu. Tego dnia niezidentyfikowany pocisk lub dron uderzył w lądowisko śmigłowców na terenie ambasady USA w Bagdadzie.

Według doniesień podawanych przez agencje Semafor i Reuters, Izrael poskarżył się amerykańskim urzędnikom, że kończą mu się zapasy pocisków przechwytujących. Komentatorzy zwrócili też uwagę na fakt, iż koszt zestrzelenia drona Shahed 136 przy użyciu systemów „Patriot” wielokrotnie przewyższa koszt budowy takiego drona.

Irański minister spraw zagranicznych oznajmił, że cieśnina Ormuz jest otwarta dla żeglugi, ale nie dla tankowców oraz wrogich jednostek amerykańskich i izraelskich.

15 marca

Rano 15 marca irański dron uderzył w bazę Ali as-Salim w Kuwejcie, gdzie stacjonują żołnierze z Włoch i Stanów Zjednoczonych. Nie odnotowano strat w ludziach, za to zniszczony został hangar i – według pierwszych doniesień – jeden należący do Włochów bezzałogowiec. Według późniejszych doniesień i analiz zdjęć satelitarnych w atakach dronów na bazę Ali as-Salim uszkodzone zostały też trzy kuwejckie i dwa włoskie myśliwce.

16 marca

Siły Obronne Izraela poinformowały o rozpoczęciu operacji lądowej przeciwko pozycjom Hezbollahu w południowym Libanie. Według komunikatu IDF działania te miały na celu wzmocnienie „wysuniętej linii obrony” oraz likwidację infrastruktury militarnej i bojowników działających na granicy z Izraelem. Operację poprzedziły rajdy izraelskich sił w wschodnim sektorze południowego Libanu, podczas których, według doniesień, zginęło kilku bojowników Hezbollahu. Tego dnia Siły Powietrzne Izraela zniszczyły na lotnisku Teheran-Mehrabad tzw. irański Air Force One, czyli samolot pasażerski Airbus A340-300, z którego korzystał był ajatollah Chamenei.

17 marca

W wyniku izraelskiego nalotu w Teheranie zginął Ali Laridżani, uważany za kluczową postać irańskiej polityki.

18 marca

Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych po raz pierwszy użyły nowego typu bomby przeciwbunkrowej. Dwutonowe bomby GBU-72 zostały zrzucone na umocnienia w rejonie cieśniny Ormuz. Tego dnia w nalocie IAF zginął Esma’il Chatib, minister wywiadu Iranu, co zostało potwierdzone przez prezydenta Masuda Pezeszkiana. Siły amerykańsko-izraelskie zbombardowały także rafinerię South Pars w Bandar Kangan.

19 marca

Trafienie F-35 nad Iranem (19 marca)

Siły Powietrzne Izraela zaatakowały irańskie okręty w Bandar-e Anzali nad Morzem Kaspijskim.

Tymczasem Rada Północnoatlantycka zdecydowała o tymczasowym zawieszeniu misji szkoleniowej NATO w Iraku i ewakuacji około 600 żołnierzy. Sojusz poinformował, że wycofanie sił ma charakter „operacyjnej pauzy”, a powrót instruktorów ma nastąpić po ustabilizowaniu się sytuacji w regionie.

Obrona przeciwlotnicza Iranu uszkodziła amerykański F-35, który wprawdzie po tym zdarzeniu wylądował awaryjnie, niemniej to pierwsze potwierdzone trafienie tego typu nowoczesnego myśliwca zbudowanego w technologii stealth.

Kata’ib Hezbollah ogłosił, że wstrzyma ataki na ambasadę USA w Bagdadzie na pięć dni, pod warunkiem zakończenia bombardowań Bejrutu i zakończenia przesiedlania cywilów. Mimo to w amerykańskich nalotach w północnym Iraku zginęło dwóch bojowników PMF.

20 marca

W izraelskim nalocie na Iran zginął Ali Mohammad Naini, rzecznik Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Tego dnia, w święto Nouruz, Modżtaba Chamenei po raz pierwszy jako nowy przywódca Iranu wygłosił orędzie, w którym zapowiedział dalszy opór.

21 marca

Rano Amerykanie zbombardowali przy użyciu bomb penetrujących ośrodek nuklearny w Natanz. Z kolei Iran wystrzelił dwa pociski balistyczne w kierunku amerykańsko-brytyjskiej bazy Diego Garcia na Oceanie Indyjskim; i choć te rakiety nie trafiły w cel, okazało się, że zasięg irańskich pocisków może być większy niż dotąd sądzono. W kolejnych godzinach Iran uderzył dronami w zbiorniki z paliwem na lotnisku Ben Guriona w Tel Awiwie. Tegoż dnia Hezbollah ostrzelał Ma’alot-Tarszicha.

Po południu zaatakowane dronami zostały bazy Al-Minhad w Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz Ali as-Salim w Kuwejcie (według Iranu to właśnie z tych baz Amerykanie zaatakowali wcześniej wyspę Chark). Wieczorem irańska rakieta trafiła w izraelskie miasto Dimona, w pobliżu Centrum Badań Jądrowych, raniąc ponad 54 osoby. Irańskie władze niedługo później poinformowały, że atak na mieszczącą główny izraelski ośrodek badań jądrowych Dimonę jest odpowiedzią na wcześniejszy atak na ośrodek wzbogacania uranu w Natanz, do którego przeprowadzenia IDF w późniejszym oświadczeniu się nie przyznały. Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej stwierdziła, że jest świadoma tego zdarzenia i że nie odnotowała wzrostu promieniowania radioaktywnego na najbliższym obszarze. Kolejny irański pocisk balistyczny uderzył w centrum miasta Arad, powodując rozległe zniszczenia i zranienie co najmniej 65 osób.

22 marca

Prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump postawił 48-godzinne ultimatum, żądając otwarcia Cieśniny Ormuz i grożąc zniszczeniem irańskiej infrastruktury energetycznej, jeśli ten do tego czasu nie zastosuje się do ultimatum. W odpowiedzi Iran zagroził atakami na instalacje energetyczne państw zatoki perskiej posiadające bazy USA oraz instalację odsalania wody w regionie, a także pełnym zaminowaniem cieśniny.

23 marca

Prezydent USA ogłosił, że Stany Zjednoczone i Iran przeprowadziły „owocne rozmowy”. Trump poinformował również o wstrzymaniu ataków na Iran na pięć dni oraz przedłużył ultimatum do 28 marca. Izrael jednak dalej kontynuował naloty na Iran. Iran kategorycznie zaprzeczył, że prowadzi jakiekolwiek negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi, twierdząc, że twierdzenia Trumpa to celowy zabieg USA mający na celu uspokojenie rynków i obniżenie cen ropy naftowej.

Islamski Ruch Oporu w Iraku zaatakował amerykańską bazę Camp Victory pod Bagdadem przy użyciu dronów, które uszkodziły lub zniszczyły radar i śmigłowiec.

24 marca

Donald Trump podtrzymał swoje stanowisko na temat prowadzenia rozmów z Iranem, a Iran ponownie zaprzeczył deklaracji prezydenta Stanów Zjednoczonych, który wspomniał o rzekomych „produktywnych rozmowach” z Iranem.

Agencja Bloomberg przekazała, że Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabia Saudyjska rozważały przyłączenie się do wojny, tracąc cierpliwość wobec ciągłego naruszania ich przestrzeni powietrznej przez ataki odwetowe Iranu. Określiły one „czerwoną linię”, po której przekroczeniu mogłyby dołączyć do wojny przeciwko Iranowi, byłby nią atak Teheranu na infrastrukturę energetyczną i wodną tych krajów.

W irańskim ataku rakietowym w Irackim Kurdystanie zginęło sześciu bojowników Peszmergów, a 44 zostało rannych. Z kolei w wyniku amerykańskich nalotów w Iraku zginęło 15 bojowników PMF, w tym dowódca Saad Dawai al-Baiji, a kilkadziesiąt zostało rannych.

W Libanie bojownicy Hezbollahu zniszczyli osiem izraelskich czołgów.

25 marca

Iran kategorycznie odrzucił plan pokojowy Donalda Trumpa składający się z 15 punktów (do tych punktów należało m.in. zaprzestanie wzbogacania uranu przez Iran, zgoda na inspekcję fabryk uranu, otwarcie cieśniny Ormuz, ograniczenie ilości rakiet balistycznych i ograniczenie wsparcia dla bojówek szyickich w regionie) oraz ogłosił własny 5-punktowy plan dotyczący tej kwestii (mówiący o gwarancji ze strony sojuszników i USA o niewznawianie konfliktu przeciwko Iranowi, uznaniu międzynarodowym pełnej kontroli Iranu nad cieśniną Ormuz, a także o reparacjach dla Iranu po zakończeniu konfliktu). Do tego Iran zagroził USA otwarciem nowego frontu, jeżeli USA podejmą próbę ataku lądowego na irańskie wyspy, w tym wyspę Chark. Tym nowym frontem mają być Huti z Jemenu, mający blokować cieśninę Bab al-Mandab – skutkiem tego, jak podawali analitycy, byłby jeszcze większy skok cen paliw oraz wciągnięcie całego regionu w długotrwałą wojnę na wyniszczenie.

Były sekretarz obrony USA i szef CIA Leon Panetta ocenił operację Donalda Trumpa przeciw Iranowi jako „spektakularną porażkę” oraz „strzał w kolano”.

26 marca

Według izraelskich mediów w nalocie w Bandar-e Abbas zginął dowódca marynarki wojennej IRGC Alireza Tangsiri, odpowiedzialny za blokadę cieśniny Ormuz; Iran nie potwierdził tych doniesień.

Tego dnia w południowym Libanie bojownicy Hezbollahu zadali ciężkie straty wkraczającym do Libanu wojskom Izraela, niszcząc 12 czołgów Merkawa, co stanowi najpoważniejsze straty izraelskich sił pancernych od ponad 40 lat.

27 marca

Izrael zbombardował reaktor na ciężką wodę w pobliżu Araku oraz zakład obróbki uranu w Ardakanie.

Iran uderzył w bazę lotniczą Prince Sultan w Arabii Saudyjskiej, trafiając co najmniej jednym pociskiem balistycznym i kilkoma dronami. Rannych zostało co najmniej 12 żołnierzy amerykańskich, a do tego zniszczony został samolot E-3.

28 marca

Jemeńscy rebelianci Huti, wspierani przez Iran, ogłosili przeprowadzenie swojego pierwszego ataku rakietowego na Izrael, co oznaczało ich formalne przystąpienie do konfliktu. Wystrzelili salwę rakiet balistycznych, celując we „wrażliwe cele wojskowe” na południu Izraela. Izraelskie siły obronne (IDF) potwierdziły przechwycenie rakiet wystrzelonych z Jemenu.

Na Bliski Wschód przybył okręt USS Tripoli z 3500 żołnierzami piechoty morskiej (marines) na pokładzie. Według zachodnich mediów Amerykanie rozważają wysłanie w rejon walk dodatkowych 10 tys. żołnierzy. „The Wall Street Journal” łączy to z możliwym przygotowaniem do operacji lądowej w Republice Islamskiej.

29 marca

Rzecznik Huti, Jahja Sari (około 1:00 w nocy czasu Polskiego), wydał oświadczenie, że jeszcze w sobotę (28) grupa szyicka przeprowadziła „zmasowany ostrzał rakietami manewrującymi i dronami”, którego celem było „kilka kluczowych obiektów wojskowych” Izraela, który był skoordynowany z jednoczesnym ostrzałem ze strony Iranu i Hezbollahu.

W nocy Izrael przeprowadził sukcesywny ostrzał infrastruktury cywilnej w Iranie, w tym źródło wody w Haftkel. Iran przeprowadził serię ataków odwetowych na Izrael i państwa regionu związane z USA. Piętnastu dronom udało się przebić przez obronę przeciwlotniczą, wywołując pożar na lotnisku w Kuwejcie. Systemy obrony przeciwrakietowej ZEA aktywnie reagowały na irańskie rakiety i drony, według ministerstwa obrony wybuchy były słyszalne na terenie całego państwa. W Bahrajnie natomiast zaatakowano zakłady „Aluminium Bahrain”, rannych zostało dwóch pracowników. Firma już wcześniej ograniczyła produkcję o 19% z powodu blokady cieśniny Ormuz. Doszło również do ostrzału baz w północnym Izraelu, do czego przyznał się Hezbollah. W dodatku kolejna szyicka milicja stacjonująca w Iraku, Aszhab al-Kahf, zapowiedziała uderzenia na amerykańskie bazy w Jordanii.

W Libanie zginęli dwaj indonezyjscy żołnierze sił pokojowych UNIFIL. W innym incydencie tego dnia został ranny polski żołnierz, gdy na drodze patrolu PKW eksplodowała mina.

30 marca

Ataki amerykańsko-izraelskie uszkodziły budynki WHO w Iranie, co utrudniło działanie organizacji w tym państwie, chociaż żaden z pracowników nie ucierpiał.

Irański pocisk lub jego odłamki spadły w strefie przemysłowej Hajfy, powodując pożar w rafinerii.

W związku z irańskimi groźbami nt. ataków na izraelskie i amerykańskie uczelnie na Bliskim Wschodzie część z owych uczelni przeszła na nauczanie zdalne.

31 marca

Samoloty amerykańskiej marynarki wojennej startują z lotniskowca na misję przeciwko Iranowi (31 marca)

Irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej zapowiedział, że 1 kwietnia, od godziny 20:00 czasu teherańskiego, zaczną się uderzenia na bliskowschodnie siedziby 18 ważnych amerykańskich firm technologicznych. Ma być to odpowiedź na śmierć irańskich cywilów w wyniku działań USA. Iran oskarżył także Izrael i Stany o ataki na budynki firm produkujących leki.

Tego dnia izraelski minister Jisra’el Kac zapowiedział niszczenie przygranicznych miejscowości w Libanie i okupację terenów aż do rzeki Litani.

Kwiecień

1 kwietnia

Izraelski Korpus Morski przeprowadził ostrzał Bejrutu, w którym zginął Jusuf Isma’il Haszem, dowódca południowego frontu Hezbollahu.

2 kwietnia

Most autostradowy w Karadż, najwyższy most w Iranie, został częściowo zniszczony w wyniku amerykańsko-izraelskiego nalotu, w którym zginęło osiem osób. Tegoż dnia irańskie drony uderzyły w amerykańskie centrum logistyczne w Bagdadzie oraz w centrum danych firmy Amazon w Bahrajnie.

3–5 kwietnia

Irańskie dowództwo ogłosiło zestrzelenie drugiego amerykańskiego F-35. Okazało się, że w istocie był to inny typ myśliwca, F-15E, noszący oznaczenia sił USA w Europie. Tego samego dnia w pobliżu cieśniny Ormuz rozbił się samolot szturmowy A-10 Warthog. Następnie USA przeprowadziły operację poszukiwawczo-ratunkową z udziałem dwóch samolotów C-130 i kilku śmigłowców, w wyniku której pilot i drugi członek załogi zostali odnalezieni na terytorium Iranu i ewakuowani, jednak kosztem kolejnych strat w sprzęcie. Dwa uszkodzone C-130 zostały porzucone i zniszczone (podobno przez samych Amerykanów, tak aby nie zostały przejęte przez Iran), ponadto zniszczony został jeden śmigłowiec MH-6. Podczas akcji ratunkowej zginęło 3 żołnierzy IRGC, a 8 zostało rannych.

6 kwietnia

W izraelskim ataku powietrznym zginął generał Madżid Chademi, szef wywiadu Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC).

7 kwietnia

Przedstawiciele irańskiej społeczności żydowskiej oglądają zniszczoną synagogę w Teheranie (7 kwietnia)

Donald Trump zagroził, że USA przeprowadzą zmasowany atak na irańskie elektrownie i mosty, jeśli Iran nie otworzy cieśniny Ormuz do 7 kwietnia. Trump napisał na platformie TruthSocial, że „tej nocy zginie cała cywilizacja i nigdy się nie odrodzi”. Termin ultimatum upływał 8 kwietnia o godzinie 2:00. Około półtorej godziny przed upływem tego deadline’u, ogłoszono jednakże dwutygodniowe zawieszenie broni. Do zawieszenia broni przyczyniła się mediacja Pakistanu, a prawdopodobnie też interwencja dyplomatyczna Chin. Zapowiedziano dalsze rozmowy, mające odbywać się w stolicy Pakistanu. Podstawą dalszych negocjacji ma być 10-punktowa lista przedstawiona przez stronę irańską, obejmująca m.in. zniesienie sankcji na Iran, jego kontrolę nad cieśniną Ormuz (przed wojną jej nie sprawował) oraz wycofywanie wojsk USA z Bliskiego Wschodu.

8 kwietnia

Kilkanaście godzin po ogłoszeniu zawieszenia broni, Izrael przeprowadził w Libanie naloty w ramach operacji Wieczna Ciemność.

11 kwietnia

Donald Trump powiedział, że siły amerykańskie rozpoczęły „ oczyszczanie ” Cieśniny Ormuz. Iran twierdził, że amerykański statek zmierzający do cieśniny zawrócił po otrzymaniu ostrzeżenia. The Wall Street Journal doniósł, że niszczyciele Marynarki Wojennej USA wpłynęły do cieśniny po raz pierwszy od początku wojny. Rząd irański podobno groził atakiem na statki, oskarżając USA o naruszenie zawieszenia broni. Dowództwo Centralne USA poinformowało, że statki biorą udział w trałowaniu min. Tego samego dnia w Islamabadzie w Pakistanie odbyły się rozmowy między USA a Iranem — rozmowy na najwyższym szczeblu między nimi od rewolucji islamskiej z 1979 roku — trwające 21 godzin, po których J.D. Vance ogłosił, że nie osiągnięto porozumienia, stwierdzając, że Iran odmówił „zaakceptowania naszych warunków”, USA poinformowało też o tym, że w najbliższym czasie rozpocznie blokadę morską Irańskich portów.

Czerwiec

7 czerwca

Siły IDF przeprowadziły atak na południowe przedmieścia Bejrutu w ramach operacji Wieczna Ciemność. Iran zapowiedział bezpośredni odwet na ten atak, a Irański deputowany Ebrahim Rezaei napisał na platformie X pod adresem Izraela: "Obserwujcie dziś wieczorem niebo nad terytoriami okupowanymi".

Wcześnie w nocy Iran przeprowadził zapowiadany odwet, celem była północ Izraela, użyto rakiet balistycznych. Rakiety zostały przechwycone.

Kilka godzin później izraelskie lotnictwo przeprowadziło zmasowane naloty odwetowe na terytorium Iranu, pomimo próśb Trumpa o zachowanie powściągliwości. Eksplozje odnotowano m.in. w Teheranie, Isfahanie oraz Tebrizie. Celami były obiekty wojskowe, bazy lotnicze oraz zakłady petrochemiczne Karun w pobliżu miasta Bandar-e Mahszahr.

8 czerwca

Wspierani przez Iran bojownicy Huti natychmiast włączyli się do operacji, ogłaszając wystrzelenie rakiet w "wrażliwe cele" na terytorium Izraela. Jemeńska organizacja ogłosiła wprowadzenie całkowitego i bezwarunkowego zakazu żeglugi dla izraelskich statków na Morzu Czerwonym, uznając je za uzasadnione cele wojskowe.

Przedstawiciele Iranu otwarcie zagrozili uderzeniami w regionalne aktywa energetyczne państw trzecich, jeśli te udostępnią swoją przestrzeń powietrzną lub pomogą Izraelowi. Irak, Syria oraz zachodni Iran podjęły decyzję o natychmiastowym zamknięciu swojego nieba dla lotów cywilnych.

Dowództwo wojskowe Iranu ogłosiło zakończenie tej fazy ataków, ostrzegając jednak przed potężniejszym uderzeniem, jeśli Izrael nie zaprzestanie działań w całym Libanie w ramach operacji Wieczna Ciemność. Izrael również zgodził się na wstrzymanie ataków na Iran, ale przedstawiciel administracji Izraela ostrzegł, że jeśli Hezbollah będzie nadal atakował izraelskie miasta, wówczas IDF ponownie zaatakuje południowe przedmieścia Bejrutu. To samo źródło mówi też, że działania militarne prowadzone na południu Libanu będą nadal prowadzone z pełną mocą.

9 czerwca

Raporty mówią, że ubiegłej nocy Iran zestrzelił amerykański śmigłowiec AH‐64 Apache. Sam Donald Trump wypowiedział się na ten temat mówiąc, że należy "z konieczności odpowiedzieć". Śmigłowiec miał patrolować cieśninę Ormuz i zostać zestrzelony przez Irańskiego Shaheda. Załoga składająca się z 2 pilotów według raportów ma się dobrze i nie jest ranna.

Siły amerykańskie w środku nocy przeprowadziły zapowiadany odwet. Celem była wyspa Keszm i prowincja Hormozgan (miasta Bandar-e Abbas oraz Sirik) . Według raportów użyto pocisków Tomahawk oraz myśliwców.

10 czerwca

IRGC ogłosiło przeprowadzenie ataków odwetowych za pomocą dronów i pocisków balistycznych. Uderzenia wymierzono w amerykańskie bazy wojskowe w regionie (m.in. w Bahrajnie, Kuwejcie oraz bazę Al-Azrak w Jordanii). W Kuwejcie i Bahrajnie uruchomiono syreny alarmowe.

Równolegle do działań wojennych administracja USA wysyła sprzeczne sygnały dotyczące możliwego porozumienia pokojowego. Donald Trump oraz wiceprezydent J.D. Vance twierdzą, że Waszyngton jest bliski wynegocjowania umowy kończącej konflikt i rozwiązującej kwestię irańskiego programu nuklearnego, ale Prezydent Donald Trump publicznie oświadczył, że USA będą „atakować bardzo mocno” i planują kontynuację nalotów, "jeszcze dziś" a potem "zobaczą co się wydarzy". Prezydent Iranu Masud Pezeszkian zapowiedział, że jego kraj pozostanie niezłomny i będzie stanowczo reagował na agresję.

Amerykańskie siły powietrzne i morskie przeprowadziły serię zmasowanych nalotów na cele wojskowe w Iranie. CENTCOM uderzyło m.in. w irańskie systemy obrony przeciwlotniczej, stacje radarowe oraz bazy dronów w południowym Iranie (okolice portu Bandar-e Abbas, wyspy Qeshm, wyspy Hengam, miasta Minab oraz Sirik).

W wyniku amerykańskiego ataku na tankowiec naftowy MT Settebello zginęło trzech hinduskich marynarzy.

11 czerwca

IRGC ogłosiło przeprowadzenie ataków odwetowych na cele o strategicznym znaczeniu w regionie. Teheran twierdzi, że zaatakował za pomocą dronów bazę 5. Floty Marynarki Wojennej USA w Bahrajnie oraz inne obiekty w Kuwejcie i Jordanii.

Iran ogłosił całkowite zamknięcie cieśniny Ormuz dla żeglugi międzynarodowej, w tym dla tankowców. Choć CENTCOM zapewnia, że tranzyt statków handlowych odbywa się bez zakłóceń, media donoszą o ostrzelaniu pierwszych jednostek.

Donald Trump poinformował w wywiadzie dla Fox News, że przedstawiciele władz Iranu poprosili go o wstrzymanie bombardowań. Teheran kategorycznie zaprzecza tym doniesieniom, nazywając je „zasłoną dymną”.

14 czerwca

Premier Pakistanu Shehbaz Sharif poinformował 14 czerwca o zawarciu porozumienia pokojowego, co potwierdził Donald Trump. Iran i USA zadeklarowały natychmiastowe i trwałe zakończenie działań wojennych na wszystkich frontach, w tym w Libanie.

18 czerwca

W nocy z 17 na 18 czerwca sfinalizowane zostało 14-punktowe porozumienie irańsko-amerykańskie. Donald Trump podpisał je w Wersalu, natomiast prezydent Iranu podpisał umowę elektronicznie.

Lipiec

8 lipca

8 lipca tymczasowe porozumienie o zawieszeniu broni między Stanami Zjednoczonymi a Iranem zostało zerwane w wyniku ponownych amerykańskich ataków na irańskie cele. Trump zasugerował później, że amerykańscy negocjatorzy nadal mogliby podjąć rozmowy, choć wyraził wątpliwości co do ich potencjalnego powodzenia.

Ofiary

Państwo	Zabici	Ranni
Iran	3468	26 500
Liban	2702	8311
Irak	118	≥12
Izrael	26	7791
Stany Zjednoczone	15	381
Zjednoczone Emiraty Arabskie	12	224
Kuwejt	7	≥12
Katar	4	20
Palestyna	4	0
Arabia Saudyjska	3	29
Bahrajn	3	≥12
Oman	3	16
Turcja	3	0
Francja	1	0
Jordania	0	29
Azerbejdżan	0	4

Według UNICEF podczas bombardowań Libanu przez Izrael zginęło 120 dzieci, a około 400 zostało rannych.

Ocena prawna

Szereg ekspertów z zakresu prawa międzynarodowego wyraziło opinie, że atak Izraela i Stanów Zjednoczonych na Iran bez zgody Rady Bezpieczeństwa ONZ i bez wykazania bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego tym krajom stanowił rażące naruszenie prawa międzynarodowego. Nico Krisch uznał złamanie prawa międzynarodowego za „oczywiste” i stwierdził, że zagrożenie uzasadniające atak musiałoby być pewne i niemal natychmiastowe, a nic nie wskazywało, by Iran miał posiadać broń atomową w najbliższej przyszłości. W jego ocenie odpowiedź zbrojna Iranu spełniała wymogi legalnej samoobrony, ale tylko jeżeli chodzi o ataki na Izrael i amerykańskie bazy. Beatrice Fihn stwierdziła, że prezydent Trump złamał prawo nie tylko międzynarodowe, ale też amerykańskie. Alberto Alemanno uznał to za niezgodny z prawem międzynarodowym jednostronny atak zbrojny na suwerenne państwo bez zgody Rady Bezpieczeństwa ONZ i bez wiarygodnego uzasadnienia w postaci samoobrony zgodnie z art. 51 Karty Narodów Zjednoczonych, stanowiący wojnę prewencyjną, którą prawo międzynarodowe konsekwentnie odrzuca. Jego zdaniem wojna ta dowodzi jawnego wprowadzenia podwójnych standardów w egzekwowaniu prawa międzynarodowego, gdyż Stany Zjednoczone i Izrael prowadzą operacje, takie jak zabójstwo głowy państwa, które spowodowałyby konsekwencje przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym, gdyby zostały przeprowadzone np. przez państwa globalnego Południa. Deklarowana przez Izrael przyczyna wojny – atak wyprzedzający, nie była prawdziwa, gdyż państwu temu nie groziło pewne i bliskie uderzenie Iranu, nadto Izrael nie przedstawił informacji uzasadniających działanie w samoobronie, wymaganych Kartą Narodów Zjednoczonych.

Wojna spotkała się także z negatywną oceną moralną szeregu politologów. Roman Kuźniar ocenił, że Stany Zjednoczone Trumpa prowadzą tę wojnę, ponieważ mają pewność swojej bezkarności i na koszt innych mogą zademonstrować swoją potęgę oraz „prawo predatora” do używania siły wobec innych bez ograniczeń i dostatecznych powodów.

Reakcje

Iran

Rząd

Prezydent Iranu Masud Pezeszkian wydał 1 marca oświadczenie mówiące, że zabójstwo Alego Chameneiego jest „deklaracją wojny przeciwko muzułmanom” oraz że Iran uważa zemstę za to zabójstwo jako swój obowiązek.

Społeczne

Flaga Iranu w latach 1964–1980 z wizerunkiem lwa i słońca, używana często przez irańską opozycję, także podczas protestów w Iranie

Po ataku w wielu miastach zapanowała panika ze strachu przed dalszymi nalotami, a część mieszkańców ewakuowała się ze stolicy. Tysiące prorządowych Irańczyków zebrało się na placach w Teheranie i innych miastach Iranu, by opłakiwać śmierć ajatollaha i demonstrować pod antyamerykańskimi hasłami.

Z kolei opozycjoniści wychodzili na ulice, ciesząc się z ataku, zwłaszcza gdy zaczęły spływać informacje o śmierci najwyższego przywódcy Iranu Alego Chameneiego w ataku oraz gdy zostały one potwierdzone przez irańskie media. Świętowała także irańska diaspora. W wielu miastach świata Irańczycy celebrowali machając flagami Iranu z wizerunkiem lwa i słońca. Reza Pahlawi, syn obalonego w 1979 roku szacha Iranu nazwał atak „interwencją humanitarną”, prosząc wojska amerykańskie o zachowanie „wszelkiej możliwej ostrożności, by ocalić życie cywilów”.

Partia Tude, pomimo zdecydowanie opozycyjnego stanowiska względem islamskich władz Iranu, potępiła „atak przestępczego rządu Izraela i imperializmu USA”, wskazując że „zniszczenie Iranu nie jest sposobem na uwolnienie się od obecnego reżimu”.

Międzynarodowe

• ONZ: Rada Bezpieczeństwa ONZ zwołała nadzwyczajne posiedzenie w sprawie eskalacji na Bliskim Wschodzie. Sekretarz generalny ONZ António Guterres wezwał do natychmiastowego wstrzymania działań zbrojnych.
• NATO: sekretarz generalny Mark Rutte oświadczył, że nie ma „absolutnie żadnych planów” na to, żeby Sojusz Północnoatlantycki zaangażował się w atak na Iran.
• Austria odmówiła Stanom Zjednoczonym wykorzystania jej przestrzeni powietrznej przy operacjach wojskowych związanych z wojną z Iranem, powołując się na swoją neutralność.
• Chiny: MSZ ChRL wydało komunikat, w którym wezwało do natychmiastowego zaprzestania działań zbrojnych oraz poszanowania suwerenności Iranu. Później, odnosząc się do gróźb Donalda Trumpa, że USA mogą zaatakować irańskie elektrownie, chińskie MSZ oznajmiło, że dalsza eskalacja konfliktu prowadzi do „chaosu” i ponownie wezwało do zakończenia walk oraz powrotu do negocjacji.
• Hiszpania: premier Pedro Sánchez oświadczył 28 lutego, że jego kraj „odrzuca jednostronną akcję militarną” przeciwko Iranowi, po czym Hiszpania odmówiła udostępniania Amerykanom baz w Rocie i Morón do działań przeciw Iranowi.
• Liban: prezydent Joseph Khalil Aoun poinformował 5 marca, że zwrócił się do prezydenta Francji Emmanuela Macrona, by ten podjął interwencję u władz Izraela w sprawie wstrzymania nalotów na Liban.
• Niemcy: prezydent Frank-Walter Steinmeier ocenił, że atak na Iran jest sprzeczny z prawem międzynarodowym i jest „politycznie fatalnym błędem”.
• Pakistan prowadził rozmowy z USA i Iranem oraz pośredniczy pomiędzy Teheranem a wysłannikami Donalda Trumpa. Pakistański feldmarszałek Asim Munir rozmawiał z Trumpem i zabiegał o wznowienie negocjacji i zaprzestanie działań zbrojnych, ponieważ Pakistan obawiał wciągnięcia do konfliktu (ze względu na zawarty układ z Arabią Saudyjską).
• Polska: minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski stwierdził, że „i rząd, i prezydent wyrażają solidarność polityczną z naszym najważniejszym sojusznikiem [tj. USA], ale także z sojusznikami i przyjaciółmi w Turcji, na Cyprze i rejonie Zatoki Perskiej”. Premier Tusk zapewnił 17 marca, że Polska nie wyśle wojsk na wojnę z Iranem, ponieważ konflikt „nie dotyczy bezpośrednio naszego bezpieczeństwa”, a Polska ma „inne zadania”.
• Palestyna: Hamas ogłosił poparcie dla Iranu, ale też wezwał Iran do powstrzymania się od ataków na kraje arabskie.
• Rosja wezwała Izrael i Stany Zjednoczone, aby zaprzestały agresji wobec Iranu i powróciły do politycznego i dyplomatycznego rozwiązania sytuacji.
• Szwajcaria, powołując się na swoją neutralność, odmówiła wstępu w swoją przestrzeń powietrzną dla amerykańskich samolotów wojskowych zmierzających na wojnę z Iranem, dopuszczając jedynie tranzyty humanitarne i medyczne.
• Turcja: prezydent Recep Tayyip Erdoğan oświadczył, że atak Stanów Zjednoczonych i Izraela na Iran narusza suwerenność tego kraju i zapowiedział „wzmocnienie działań dyplomatycznych” w celu zakończenia konfliktu.
• Ukraina: Wołodymyr Zełenski poinformował, że Stany Zjednoczone zwróciły się do Ukrainy o wsparcie w obronie przed irańskimi dronami Shahed. Następnie Zełenski ogłosił decyzję o wysłaniu ukraińskich specjalistów wojskowych od zestrzeliwania dronów do amerykańskich baz na Bliskim Wschodzie.
• Watykan: papież Leon XIV zaapelował do narodów o powstrzymanie „spirali przemocy” głosząc, że wojna może prowadzić do „tragedii o ogromnych rozmiarach”.
• Włochy odmówiły amerykańskim bombowcom lecącym na wojnę z Iranem dostępu do bazy Sigonella na Sycylii.

Galeria

• 
  Amerykański lotniskowiec USS „Abraham Lincoln” płynący po Morzu Arabskim podczas gromadzenia się sił amerykańskich w regionie Bliskiego Wschodu (6 lutego)
• 
  Prezydent Trump nadzoruje operację „Epicka Furia”, po jego prawej stronie Marco Rubio, sekretarz stanu USA i Susie Wiles, szefowa personelu Białego Domu (28 lutego)
• 
  Demonstracja przeciwko wojnie w Waszyngtonie (28 lutego)
• 
  Nagranie z CCTV przedstawiające atak na halę sportową w mieście Lamerd (28 lutego)
• 
  Samoloty pasażerskie linii Qatar Airways, Kuwait Airways i Emirates uziemione na brytyjskim lotnisku w Manchesterze w związku z wybuchem wojny w regionie skąd przyleciały (28 lutego)
• 
  Niszczyciel rakietowy USS „Winston S. Churchill” wystrzeliwuje pocisk BGM-109 Tomahawk podczas operacji „Epicka Furia” (28 lutego)
• 
  Wiec poparcia dla ataku na Iran zorganizowany przez Irańczyków w niemieckim Düsseldorfie (1 marca)
• 
  Smugi irańskich rakiet nad Tel Awiwem (1 marca)
• 
  Pogrzeb ofiar nalotu na szkołę w Minabie (3 marca)
• 
  Dym nad ostrzeliwanym Teheranem (3 marca)
• 
  Obchody żydowskiego święta Purim odbywające się w schronie z powodu irańskich ataków na Tel Awiw (3 marca)
• 
  Izraelscy lotnicy rozpoczynający nalot na Iran (4 marca)
• 
  Amerykańskie nagranie ataku powietrznego na irański okręt IRIS „Szahid Solejmani” (4 marca)
• 
  Prezydent Azerbejdżanu İlham Əliyev odwiedza ambasadę irańską, by złożyć kondolencje po zabiciu Alego Chameneiego (4 marca)
• 
  Ruiny teherańskiego stadionu po bombardowaniu (5 marca)
• 
  Libańscy uchodźcy na stadionie w Bejrucie, którzy zmuszeni byli opuścić miejsce zamieszkania przez izraelskie operacje zbrojne (6 marca)
• 
  Zdjęcie satelitarne ukazujące pożar zaatakowanych irańskich rafinerii naftowych widziany z kosmosu (7 marca)
• 
  Pożar zniszczonych samolotów na lotnisku pod Teheranem (7 marca)
• 
  Bangladesz – odpowiedzialny za sprawy emigrantów minister Ariful Haque Choudhury pociesza rodzinę Ahmeda Alego, bangladeskiego robotnika zabitego w irańskim ostrzale Dubaju (9 marca)
• 
  Irańczycy biorący udział w akcji oddawania krwi w związku z wojną (9 marca)
• 
  Amerykańska wyrzutnia M142 HIMARS uderzająca w cel irański (9 marca)
• 
  Wietnam, Hanoi – kolejki na stacji benzynowej w obliczu niedostatku paliwa w zawiązku z blokadą Cieśniny Ormuz (10 marca)
• 
  Południowy Liban, izraelscy żołnierze na tle zniszczonych zabudowań cywilnych (11 marca)
• 
  Ołtarzyk na ulicach Tel Awiwu honorujący pierwszych zabitych na wojnie amerykańskich żołnierzy (12 marca)
• 
  Oman, widziany z kosmosu dym nad krajem po trafieniu składu ropy przez wojska irańskie (13 marca)
• 
  Indie – kolejka po gaz LPG, którego zabrakło przez blokadę cieśniny Ormuz (14 marca)
• 
  Adelaide w Australii – irańscy emigranci i ich demonstracja poparcia dla operacji zbrojnych przeciwko reżimowi (15 marca)
• 
  Ruiny irańskiej komendy policji zniszczonej w nalocie (15 marca)
• 
  Przejęcie przez stronę irańską ciał marynarzy zabitych przy zatopieniu okrętu IRINS „Dena” – zginęła większość załogi (15 marca)
• 
  Trump i amerykańscy dygnitarze na ceremoni honorowego przyjęcia trumien poległych żołnierzy w Stanach Zjednoczonych (18 marca)
• 
  Zniszczony plac w Theranie (18 marca)
• 
  Polscy żołnierze lądują w irackim Bagdadzie w ramach zwiększenia obecności NATO w związku ze zwiększonym napięciem w regionie (19 marca)
• 
  Pożar rafinerii naftowej w Zatoce Hajfy spowodowany upadkiem na nią fragmentów zestrzelonej irańskiej rakiety (19 marca)
• 
  Izraelska 162 Dywizja Pancerna przekracza granicę z Libanem (21 marca)
• 
  Lot ewakuacyjny zorganizowany przez rząd filipiński dla pracujących na Bliskim Wschodzie obywateli (23 marca)
• 
  Libańczycy przechodzący przez łączący południe kraju z jego resztą most na rzece Litani, który dzień wcześniej został uszkodzony w nalocie (23 marca)
• 
  Izraelskie miasto Ma’alot-Tarszicha i zniszczenia budynku, do których doprowadził ostrzał rakietowy Hezbollahu (23 marca)
• 
  Izraelskie służby ratunkowe na miejscu upadku irańskiej rakiety (24 marca)
• 
  Izraelscy cywile chroniący się przed ostrzałami na podziemnej stacji kolei miejskiej w Tel Awiwie (24 marca)
• 
  Manifestacja poparcia dla władzy i jej wysiłku wojennego w irańskim Kermanszahu (26 marca)
• 
  Nocne tankowanie powietrzne bombowca Boeing B-52 Stratofortress podczas nalotów na Iran (26 marca)
• 
  Filipiny – wzrost cen paliw spowodowany zamknięciem cieśniny Ormuz doprowadził do wybuchu dużych protestów antyrządowych (27 marca)
• 
  Przygotowanie bombowca Northrop B-2 Spirit do wylotu na misję przeciw celom irańskim (29 marca)
• 
  Briefing Dana Caine'a i Pete’a Hegsetha na temat przebiegu wojny (31 marca)
• 
  Izraelska 8 Brygada Pancerna na terytorium Libanu (2 kwietnia)
• 
  Izrael, Kefar Weradim – zniszczenia w miejscu upadku fragmentów zestrzelonego irańskiego pocisku (3 kwietnia)
• 
  Zniszczenia w wyniku ostrzału pałacu Golestan, irańskiego zabytku z listy światowego dziedzictwa UNESCO (4 kwietnia)
• 
  Amerykańska obrona przeciwpowietrzna w akcji (4 kwietnia)
• 
  Ostan Isfahan, irański wojskowy rozwija flagę nad wrakiem zestrzelonego amerykańskiego samolotu (5 kwietnia)
• 
  Iranka ogląda naprawę mostu w Karadży, który został przerwany w wyniku bombardowania (6 kwietnia)
• 
  Cywilny Boeing 767 wyczarterowany przez amerykański rząd wywozi amerykańskich obywateli z Bliskiego Wschodu – widziany nad stolicą Bułgarii, Sofią (7 kwietnia)
• 
  Post Trumpa na Truth Social, w którym grozi państwu irańskiemu zniszczeniem (7 kwietnia)
• 
  Specjalna wizyta premiera Wielkiej Brytanii Keira Starmera w saudyjskiej Dżuddzie i poświęcone wojnie spotkanie z faktycznym władcą Arabii Saudyjskiej, księciem koronnym Muhammadem (8 kwietnia)
• 
  Libańscy żołnierze zabezpieczający miejsce ostrzału izraelskiego w Bejrucie po operacji „Wieczna Ciemność” (8 kwietnia)
• 
  Przygotowania do amerykańsko-irańskich rozmów pokojowych w Islamabadzie (11 kwietnia)
• 
  Amerykański patrol na Morzu Arabskim w związku z blokadą morską (20 kwietnia)
• 
  Liban, Tyr – publiczny pogrzeb zabitego podczas walk z siłami izraelskimi bojownika Hezbollahu (21 kwietnia)
• 
  Walki pomimo zawieszenia broni w libańskim Bint Dżubajl, widziani bojownicy Hezbollahu broniący atakowanego budynku (24 kwietnia)
• 
  Amerykańska piechota morska wchodzi na pokład tankowca, który próbował złamać amerykańską blokadę Iranu (28 kwietnia)
• 
  Izraelscy żołnierze na libańskim zamku Beaufort, zabytku z czasów wypraw krzyżowych (31 maja)

Zobacz też

• wojna Izraela z Hamasem
• wojna izraelsko-irańska
• protesty w Iranie