Majencio
Si Marcus Aurelius Valerius Maxentius o Majencio (c. 283 – Oktubre 28, 312) ay isang emperador ng Roma mula 306 hanggang sa kaniyang kamatayan noong 312. Sa kabila ng kaniyang pamamahala sa Italya at Hilagang Aprika, at pagkilala sa Senado sa Roma, hindi siya kinilala bilang isang lehitimong emperador ng kanyang mga kapuwa emperador.
Siya ay anak ng dating Emperador Maximiano at manugang ni Emperador Galerio. Ang huling bahagi ng kaniyang paghahari ay abala sa digmaang sibil, nakipag-alyansa kay Maximino laban kina Licinio at Constantino. Natalo siya ng huli sa Labanan sa Tulay Milvio noong 312, kung saan si Majencio, kasama ang kaniyang hukbong tumatakas, ay sinasabing namatay sa pagkalunod sa ilog Tiber.
Si Majencio ang huling emperador na permanenteng nanirahan sa Roma. Tinangka niyang pagandahin, ipanumbalik, at pagbutihin ang sinaunang kabesera, sa pamamagitan ng pagsasagawa ng mahahalagang gawaing pagtatayo, kabilang ang Templo ng Banal na Romulo (na inialay sa kaniyang yumaong anak), ang Basilika ni Majencio, na tinapos ni Constantino, ang villa, at ang sirko ni Majencio.
Maagang buhay, pamilya, at pag-angat sa trono
[baguhin | baguhin ang wikitext]_T%25C3%25AAte_juv%25C3%25A9nile_de_Maxence_-_Mus%25C3%25A9e_Saint-Raymond.jpg)
Maagang buhay at pamilya
[baguhin | baguhin ang wikitext]Si Majencio ay anak ni Emperador Maximiano at ng kaniyang asawang Sirio na si Eutropia. Nang maging emperador ang kaniyang ama noong 285, siya ay itinuring na prinsipe ng korona na kalaunan ay susunod sa kaniyang ama sa trono. Gayumpaman, tila hindi siya naglingkod sa anumang mahalagang posisyon sa militar o administratibo noong panahon ng paghahari ni Diocleciano at ng kaniyang ama. Hindi alam ang eksaktong petsa ng kaniyang kasal kay Valeria Maximilla, anak na babae ni Galerio. Siya ay may dalawang anak na lalaki, si Valerius Romulus at isang hindi kilalang tao.
Noong 305, nagbitiw sa trono sina Diocleciano at Maximiano, at ang dating mga Caesar na sina Constancio at Galerio ay naging mga Augusto. Bagaman may dalawang anak na lalaki ng mga emperador – sina Constantino at Majencio – na maaaring makuha, hindi sila napili para sa bagong tetrarkiya, at sina Valerio Severo at Maximino Daza ay hinirang na mga Cesar. Ayon sa Epitome ni Lactancio, kinapootan ni Galerio si Majencio at ginamit ang kanyang impluwensiya kay Diocleciano upang matiyak na hindi pinapansin si Majencio sa paghalili; marahil ay inisip din ni Diocleciano na hindi kuwalipikado si Majencio para sa mga tungkuling militar ng katungkulan sa imperyo. Nagretiro si Majencio sa isang ari-arian ilang milya ang layo mula sa Roma.
Nang mamatay si Constancio noong 306, ang kaniyang anak na si Constantino ay kinoronahan bilang emperador noong Hulyo 25 at kalaunan ay tinanggap ni Galerius sa Tetrarkiya bilang Caesar. Ito ang nagtakda ng huwaran para sa pag-akyat ni Majencio sa huling bahagi ng parehong taon.
Pag-angat
[baguhin | baguhin ang wikitext]Nang makarating ang mga bulung-bulungan sa kabesera na tinangka ng mga emperador na isailalim ang populasyon ng Roma sa buwis sa kapitasyon, tulad ng bawat ibang lungsod ng imperyo, at nais nilang buwagin ang mga labi ng Guwardiyang Pretoryano na nakahimpil pa rin sa Roma, sumiklab ang mga kaguluhan. Isang grupo ng mga opisyal ng mga garison ng lungsod (tinatawag sila ni Zosimo na Marcellianus, Marcellus, at Lucianus) ang bumaling kay Majencio upang tanggapin ang lilang imperyal, marahil ay hinuhusgahan na ang opisyal na pagkilala na ipinagkaloob kay Constantino ay hindi ipagkakait kay Majencio, na anak din ng isang emperador. Tinanggap ni Majencio ang karangalan, nangako ng mga donasyon sa mga tropa ng lungsod, at kinilala sa publiko bilang emperador noong Oktubre 28, 306. Malinaw na ang pang-aagaw ng kapangyarihan ay halos walang pagdanak ng dugo (iisa lamang ang binanggit ni Zosimo na biktima); ang prepekto ng Roma ay napunta kay Majencio at pinanatili ang kaniyang katungkulan. Tila nilapitan din ng mga nagsasabwatan si Maximiano, na nagretiro na sa isang palasyo sa Lucania, ngunit tumanggi siyang ipagpatuloy ang pamumuno sa ngayon.
Mga sanggunian
[baguhin | baguhin ang wikitext]Ang mga sanaysay mula sa The Cambridge Companion to the Age of Constantine ay minarkahan ng "(CC)".
- ↑ Capus, Pascal (2019). Tête juvénile de Maxence (?) (sa wikang Pranses). Musée d’Archéologie de Toulouse. ISBN 978-2-909454-41-2.
Mga panlabas na link
[baguhin | baguhin ang wikitext]
- Cowan, Ross (2016). Tulay ng Milvian 312 AD: Ang Labanan ni Constantine para sa Imperyo at Pananampalataya[patay na link] . Oxford: Paglalathala ng Osprey.
- De imperatoribus Romanis sa Maxentius
- Mga Barya ni Maxentius Isang maikling kasaysayan ni Maxentius na inilarawan gamit ang ilang mga barya
- Mga Busto ni Maxentius sa mga Huling Estatwa ng Sinaunang Panahon, ng Unibersidad ng Oxford
| Mga tungkuling pampolitika | ||
|---|---|---|
| Sinundan: Maximian, Constantine I, Valerius Severus, Maximinus Daza, Galerius |
Roman consul 308–310 kasama ni Valerius Romulus, Diocletian, Galerius Licinius, Constantine I, Tatius Andronicus, Pompeius Probus |
Susunod: Galerius, Maximinus Daza, G. Ceionius Rufius Volusianus, Aradius Rufinus |
| Sinundan: Galerius, Maximinus Daza, G. Ceionius Rufius Volusianus, Aradius Rufinus |
Roman consul 312 kasama ni Constantine I, Licinius |
Susunod: Constantine I, Licinius, Maximinus Daza |